Χρηματιστήριο αξιών, τρεις τρόποι ανάγνωσης

χρηματιστηριο αξιων3χρηματιστηριο αξιων2

Α

Αν παρακολουθήσουμε τις ειδήσεις του χρηματιστηρίου θα δούμε τους πίνακες με τις διακυμάνσεις των τιμών των μετοχών κάθε επιχείρησης ( όπως στην φωτογραφία ). Ουσιαστικά αυτές οι αυξομειώσεις  των χρηματιστηριακών καμπυλών είναι και μια κωδικοποιημένη πληροφορία για τον κόσμο που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος. Αποτυπώνει πολύ ξεκάθαρα τον λυσσαλέο ανταγωνισμό ανάμεσα στις επιχειρήσεις για κυριαρχία στην αγορά και επιπλέον την ψυχολογική κατάσταση των εργαζομένων σε αυτές για να αυξήσουν την κερδοφορία.

Επίσης αυτές οι διακυμάνσεις μας υπενθυμίζουν τις κυκλικές οικονομικές κρίσεις  του οικονομικού συστήματος  όπου κάθε περίοδος ανάπτυξης ακολουθείται από περίοδο ύφεσης. Όλοι γνωρίζουμε ότι η υπερκατανάλωση, η υπερδανειοδότητση, η υπερδανειοληψία, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η αύξηση των τιμών οδηγούν σε ανισορροπίες τις οικονομίες όπου χάνεται το μέτρο και όπως λέει ο φιλόσοφος « το κάθε τι που φτάνει στα άκρα, θα ανατραπεί για να καταλήξει σύντομα στον αντίποδα του, γι’αυτό και ο συνετός άνθρωπος αποφεύγει πάντα τις υπερβολές».

Β

Κοιτάζοντας τα οικονομικά γραφήματα προκύπτουν σημαντικά ερωτήματα.

Οι επιχειρήσεις είναι χρήσιμες και ωφέλιμες για τους ανθρώπους και τον πλανήτη;

Τι πρώτες ύλες χρησιμοποιούν; Βάζουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία;

Χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα υλικά;

Προκαλούν ρύπανση στο περιβάλλον;

Σε τι συνθήκες εργάζονται οι υπάλληλοι; Σέβονται τα δικαιώματα των εργαζομένων;

Κάνουν αθέμιτο ανταγωνισμό;

Γ

Φύση σημαίνει απεριόριστη ποικιλότητα . Η φύση δημιουργεί συνεχώς νέες ισορροπίες, από το χάος δημιουργεί τάξη, από την ποικιλομορφία δημιουργεί απλότητα, από την πολυπλοκότητα δημιουργεί ποικιλία, από την ατέλεια δημιουργεί αρμονία, από την ασυμμετρία δημιουργεί συμμετρία.

Η ατέλεια όπως και η οικονομική ύφεση είναι αναγκαία  και χρήσιμη για να προκύψει η οικονομική ανάπτυξη και η ισορροπία. Η φύση συνεχώς μας λέει ότι τα πάντα βρίσκονται σε μια ρευστή αλλαγή.

 

 

 

 

 

Advertisements

Ραν ταν πλαν

ran tan plan5ραντανπλαν2

Ο Μόρις και ο Ρενέ Γκοσίνι οι εμπνευστές του θρυλικού Λούκι Λουκ , δημιούργησαν και τον σκύλο ραν ταν πλαν για να μιλήσουν ουσιαστικά για την πραότητα.

Ο ραν ταν πλαν είναι ένα πλάσμα με πηγαία και ανόθευτη συμπεριφορά, παρατηρούσε όλους τους ανθρώπους με τα ίδια μάτια πέρα από κρίσεις και επικρίσεις, ένιωθε χαρά και έπαιρνε ευχαρίστηση βοηθώντας τόσο τον Λούκι Λουκ όσο και παίζοντας με τους παράνομους Ντάλτον, εμπιστευόταν τόσο τον Λούκι Λουκ όσο και τους παράνομους Ντάλτον, βέβαια ο Λούκι Λουκ που αναγνώριζε την πραότητα του ραν ταν πλαν ήξερε με ποιο τρόπο θα μπορούσε άθελα του να τον βοηθήσει ο σκύλος αυτό για να χώσει τους αδελφούς Ντάλτον στην φυλακή.

Είναι σκύλος πιστός, νιώθει υπερήφανος που ο Λουκι Λουκ τον έχει χρήσει βοηθό του και θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο, είναι και γενναιόδωρος πέρα από κάθε ανθρώπινο νόμο σύμφωνα μόνο με την ανάγκη του να αγαπά, και η αγάπη του είναι ανόθευτη, αγνή.

Η κοινωνία χλευάζει, ειρωνεύεται, διακωμωδεί, περιφρονεί την πραότητα και τον πράο άνθρωπο, οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιεί είναι βλαμμένος, καθυστερημένος, κουτορνίθι, αγαθιάρης.

Ίσως η δυστυχία να πηγάζει από το γεγονός ότι οι άνθρωποι φοβούνται να εμπιστευτούν.

Σε μια κοινωνία όπου η πραότητα θα ήταν απόλυτη και καθολική δεν θα χρειαζόμασταν δικαιοσύνη, νόμους, φυλακές.

Ο πολιτισμός της καλλιέργειας συνέντευξη με την Μυρτώ Φοίφα Permaculture Re think

  1. Η δημιουργία του αγροκτήματος Φυσικής και Παραδοσιακής καλλιέργειας είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια να αποκαταστήσετε και να υπενθυμίσετε την αρχική συνεργασία του ανθρώπου με την φύση;

Το Αγρόκτημα Φυσικής Καλλιέργειας Φοίφα είναι ενα εκπαιδευτικό αλλά και πολυλειτουργικό αγρόκτημα φυσικής και παραδοσιακής καλλιέργειας

Μέσα σε ενα περιβάλλον που λειτουργεί ως αυτάρκες φυσικό οικοσύστημα αλλά και πνεύμονα πρασίνου, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, μαθητές όλων των ηλικιών και βαθμίδων,  αλλά και ομάδες ενηλίκων έρχονται σε επαφή με ποικίλλα γνωστικά αντικείμενα της εκπαίδευσης στην αειφόρο ανάπτυξη . με στοχο την έρευνα και θεμελίωση μιας ολιστικής και βιώσιμης οπτικής του φυσικού αλλά και του κοινωνικού μας περιβάλλοντος.

Φορέας Διαχείρισης είναι η RE:THINK κοιν.σ.επ η οποία και ως βασικό εκπαιδευτικό στοχο έχει της δόμηση μιας πιο “ έξυπνης και βιώσιμης  διαχείρισης της καθημερινότητάς  μας, βασισμένη σε μια ολιστική ενεργειακά οπτική.

Η ζωή και εργασία στο Αγρόκτημά μας αποτελεί μια διαρκή σπουδή στην δυνατότητα να ανακτήσουμε την αυτάρκεια στην καθημερινότητα μας και έτσι να οικοδομήσουμε  μια συλλογική περιβαλλοντική ηθική, όπου πολιτισμός και γεωργία είναι ένα και το αυτό. Βάζουμε έτσι τις βασεις για αυτό που εμείς ονομαζουμε στο Αγρόκτημα, “Πολιτισμό της Καλλιέργειας

Και στόχος αυτού ειναι να προσφέρουμε ένα αντίδοτο στις νέες γενιές και σε αυτό που βιώνουν σήμερα , δηλ την πλήρη αποξένωση από τον κύκλο της φύσης και τις φυσικές διαδικασίες.

  1. Που βρίσκεται το αγρόκτημα σας και ποιες καλλιέργειες περιλαμβάνει;

Το Αγρόκτημἀ μας βρίσκεται στην Καλαμάτα στην  Μεσσηνία. Το ενδιαφέρον είναι οτι η περιοχή περιμετρικά του Αγροκτήματος είναι η είσοδος της πόλης, πολύ κοντἀ στον Αστικό Ιστό.

Η ιστορία του Αγροκτήματος βασίζεται στην ιστορία του  Αγροτικού Σταθμού που υπήρχε στην Καλαμάτα ,τέλη του 19ου αιώνα. Από όσα θυμάμαι να μου έχει μεταφέρει ο πατέρας μου, Αθανάσιος Φοίφας,  ήταν μια μεγάλη έκταση που υπήρχε δυτικά της Καλαμάτας,  στην σημερινή περιοχή Γουλιμίδες, η οποία περιλάμβανε κλήρους γης, που δίνονταν σε αγρότες, προκειμένου να καλλιεργήσουν προϊόντα που επέστρεφαν στον κεντρικό χώρο του Αγροτικού Σταθμού.

Ήταν μια τεράστια περιοχή, περίπου 100 και κάτι στρέμματα, η οποία καλλιεργείτο συνεχόμενα από τους ντόπιους αγρότες για την τροφοδοσία, όχι μόνο της Καλαμάτας, αλλά και για εξαγωγές μέσω του τότε ανεπτυγμένου εμπορικού λιμανιού της πόλης.
Επιπλέον, υπήρχαν αποθήκες με σπόρους από διάφορες ποικιλίες, που συλλέγονταν από τους ίδιους τους αγρότες και διατίθεντο για τις νέες καλλιέργειες. Με άλλα λόγια, υπήρχε μια διαδικασία αυτάρκειας πάνω στην αγροτική παραγωγή, καθώς αυτό συνόδευε την ίδια την οικονομική λειτουργία της κοινωνίας. Με άλλα λόγια τότε υπήρχε η φυσική τάση στην ελληνική κοινωνία, να παράγει τα προιόντα που χρειαζόταν, στον βαθμό που μπορούσε και να κάνει και εξαγωγές!
Το αγρόκτημἀ μας έχει διατηρἠσει την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών, παλαιές ποικιλίες πορτοκαλιών merlin, κ.α ενώ έχουμε αναπτύξει και τους «κήπους της Αυτάρκειας”, δηλ. Εποχικές καλλιέργειες, κηπευτικών που αποστέλονται ως καλάθια στους ενδιαφερόμενους. Εννοείται οτι ο τρόπος καλλιέργειας, είναι οργανικός, βιολογικός, βασισμένος στην Φυσική Καλλιέργεια και συγκαλλιέργεια των ειδών.

Παράλληλα διατηρούμε και μια Ανοιχτή και Επισκέψιμη Τράπεζα Σπόρων από Παραδοσιακές ποικιλίες για ελεύθερη από του πολίτες χρήση,

Το αγρόκτημά μας είναι πιστοποιημένο από την ΔΗΩ, ενώ παράλληλα υπάρχει συνεχόμενη συμβουλευτική υποστἠριξη τόσο στην καλλιέργεια, όσο και στην Ανάπτυξη της Ανοιχτής Τράπεζας Σπόρων αλλά  στις ποικίλες εκπαιδευτικές και ερευνητικές δράσεις του Αγροκτήματος, από το παράρτημα του Ινστιντούτου ΕΛΓΟ-ΔΗΜΗΤΡΑ Καλαμάτας.

  1. Ποια ανάγκη δημιούργησε την Τράπεζα Σπόρων, γιατί είναι σημαντικό να διαφυλάξουμε τις παραδοσιακές ποικιλίες;

Η ανάγκη διατήρησης των τοπικών ποικιλιών, για μένα ισούται με την  ανάγκη διατήρησης του πολιτισμού μας.

Οι παραδοσιακοί σπόροι συμβάλουν στην αγροτική βιοποικιλότητα. Η απουσία τους σημαίνει απώλεια της γενετικής βάσης αυτών των ειδών και αυτό έχει επίπτωση στην εξέλιξη και την δυνατότητα για επιλογή.

Η παραδοσιακή καθώς και η φυσική  καλλιέργεια αν φαίνεται να έχουν πολλά κοινά με την σύγχρονη βιολογική καλλιέργεια, έχουν  ένα ξεχωριστό σύνολο ηθικής και αρχών. Η κύρια διαφορά είναι στην προσέγγιση: η παραδοσιακή καθως και η μόνιμη καλλιέργεια εξετάζουν πώς όλα τα στοιχεία σε ένα σχέδιο αλληλεπιδρούν και λειτουργούν από κοινού.  Ουσιαστικά θα λέγαμε οτι η μόνιμη καλλιέργεια  ή η αειφορική καλλιέργεια είναι ο νεολογισμός της παραδοσιακής καλλιέργειας .Και  βασική ιδέα είναι ο ολιστικός τρόπος προσέγγισης της ανάπτυξης των φυτών,  ο οποίος και στηρίζεται στο στοιχείο της αυτάρκειας ,που χρειαζόμαστε να έχουμε στην καλλιεργητική διαδικασία.

Οι σπόροι  – που είναι η πηγή της ζωής μας, η ενσάρκωση της βιολογικής και πολιτισμικής μας ποικιλομορφίας, ο συνδετικός κρίκος  ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον της όλης Εξελικτικής διαδικασίας, η κοινή ιδιοκτησία των περασμένων, των σημερινών και των μελλοντικών γενεών, οι οποίες καλλιεργούν τη γη τους μέσα στα πλαίσια των κοινοτήτων τους εδώ και χιλιάδες χρόνια και είναι οι ίδιες οι ανα-παραγωγοί των σπόρων τους. Στις μέρες μας όμως παρατηρείται το φαινόμενο  να κλέπτονται από τους  αγρότες και να πωλούνται πάλι σε αυτούς από τις πολυεθνικές εταιρείες, όπως πχ την Monsanto (που έχει την έδρα της στις ΗΠΑ), ωσάν οι σπόροι αυτοί να  ανήκαν δικαιωματικά σε αυτές και να ήταν ανέκαθεν  ‘ένα εντελώς δικό τους  περιουσιακό στοιχείο’.

Για αυτό και εμείς προχωρήσαμε στην δημιουργία και ανάπτυξη μιας ανοιχτής στο κοινό τράπεζας Παραδοσιακών σπόρων, με την βοἠθεια λογής εθελοντὠν σποροφυλάκων, δηλ. ανθρώπων που μετέχουν σε αυτήν την ιδέα. Εμπνευστήκαμε από τις διάφορες ομάδες σποροφύλαξης που υπάρχουν στην χώρα μας αλλά και παγκοσμίως, όπως το Πελίτι και εν τέλει καταφέραμε να αναπτύξουμε μια τράπεζα σπόρων που έχει πάνω από 300 ποικιλίες, οι οποίες συνεχως ομως χρειάζεται να ανατροφοδοτούνται και να μοιράζονται!

Άλλωστε δεν κάναμε τίποτα περισσότερο από αυτό που κάνουν εκατοντάδες χρόνια όλοι οι παραδοσιακοί αγρότες. Τι κάνανε;

Οι αγρότες κρατούσαν σπόρο για να τον φυτέψουν την επόμενη χρονιά. Ελεύθερα ανταλλλάσαν  σπόρους  μεταξύ τους και μέσω της ελεύθερης ανταλλαγής και μεταφοράς κατάφεραν να δημιουργησουν έναν τεράστιο πλούτο διατροφικών ποικιλιών που είναι διαθέσιμες για την τροφική μας αλυσίδα.

 

  1. Ποιες είναι οι εκπαιδευτικές δράσεις του αγροκτήματος

 

Στο αγρόκτημα διενεργούνται εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις βαθμίδες της σχολικής κοινότητας, για παιδιά αλλά και για ενήλικες πάνω στον “Πολιτισμό της Καλλιέργειας». Στόχος ειναι να δημιουργήσουμε εναν πρότυπο εκπαιδευτικο πολυλειτουργικό φυσικό αγρόκτημα,  όπου να παρέχεται αυτό που εμείς ονομάζουμε “Ολιστική Εκπαιδευση στη Φύση»

 

Τα προγράμματα έχουν ως αντικείμενο:

Τα γνωστικά αντικείμενα που ερευνώνται και αναπτὐσσονται είναι:

  1. Παραδοσιακή και φυσική καλλιέργεια,
  2.  Δημιουργία του δικού μας αειφορικού κήπου
  3. Τράπεζα Παραδοσιακών Σπόρων
  4.  Μείωση του περιβαλλοντικού μας αποτυπώματος,
  5.  Κομποστοποίηση (οικιακή και συνοικιακή)
  6. Δημιουργική επανάχρηση, ιδιοκατασκευές από άχρηστα υλικά (diy crafts)
  7.  Ανάγνωση και χρήση των θεραπευτικών βοτάνων και δημιουργία φυτικών προϊόντων (π.χ φυτικά ἐλαια, αφρόλουτρο κ.α)
  1. Οικοτεχνία

 

Μέσα στο 2017 εντάθηκαν οι επισκέψεις σχολείων, σχολικών ομάδων αλλά και γκρούπ ενδιαφερόμενων. Συνολικά μόνο μέσα στο 2017 πἀνω από 2100 μαθητές εκπαιδεύθηκαν στο πλαίσιο του ολιστικού εκπαιδευτικού προγρἀμματος.

Ο Πολιτισμος της Καλλιέργειας».

Οι μαθητές καλούνται  να δουλέψουν πάνω σε ένα διαφοροποιημἐνο μοντέλο μιας βιώσιμης ενεργειακά κοινωνίας , εναρμόνισμένη  με τις φυσικές διαδικασίες. Το εκπαιδευτικό έργο του “Αγρόκτηματος Φοίφα-RE:THINK» στοχεύει στην δημιουργίας ενός «ανοιχτού βιωματικού σχολείου», υποστηρικτικό και ανοιχτό προς το Δημόσιο σχολείο και  με κεντρικό στόχο την ανάπτυξη του “Πολιτισμού της Καλλιέργειας».

 

Ταυτόχρονα ο χώρος τους αγροκτηματος  είναι προσαρμοσμένος για ελεύθερο παιχνίδι και αναψυχή ολόκληρης της οικογένειας.

Από το 2014 που ξεκίνησε πιο οργανωμένα το εκπαιδευτικό του έργο του “Αγρόκτηματος Φυσικής Καλλιέργειας Φοίφα- RE:THINK” ,χιλιάδες πλέον παιδιά έχουν:

  • εξοικειώθεί με τεχνικές φυσικής καλλιέργειας είτε για το σπίτι τους , είτε για τον κήπο του σχολείου τους,
  • έρθει σε επαφή με την λειτουργία , λογική της Ανοιχτής Τράπεζας Σπόρων μας , όπως και βοήθησαν στην αναπαραγωγή και ανατροφοδότησή της με ανοιχτό, παραδοσιακό, πολλαπλασιαστικό υλικὀ.
  • εξοικειώθεί στην καθημερινή τους πρακτική στην φυσική κομποστοποίηση. Μάλιστα δεκάδες ήταν τα σχολεία που υιοθέτησαν κομποστοποιητή, στο πλαίσιο της ανάπτυξης Δικτύου Συνοικιακής Κομποστοποίησης
  • εξοικειώθεί με “ έξυπνες” τεχνικές δημιουργικής επανάχρησης είτε για χρηστικές, είτε και εικαστικές κατασκευές.

 

 

Τα εκπαιδευτικό έργο του Αγροκτήματος Φοίφα-RE:THINK έχει συμπεριληφθεί και στα πρακτικά του Παννελήνιου Δικτυου Εκπαιδευτικών Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης ,ενώ υπάρχει εκτεταμενη αναφορά σε εκπαιδευτικά περιοδικά και site πανελλήνιας εμβέλειας. Eνώ μόλις πρόσφατα τα εκπαιδευτικά του προγρἀμματα εγκρίθηκαν και απο το Υπουργείο Παιδείας,

 

 

  1. Πραγματοποιείτε και ένα πρόγραμμα κομποστοποίησης στην Καλαμάτα, έχετε την συμμετοχή και την στήριξη της τοπικής κοινωνίας; Ποιος είναι ο απολογισμός αυτής της δράσης;

 

Ενα σημαντικότατο επίτευγμά μας και μοναδικό στην Ευρώπη είναι η σταδιακή θεσμοθέτηση και Ανάπτυξη του Δικτύου Συνοικιακής Κομποστοποίησης σε  συνεχόμενη συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας , ένα Δίκτυο Κοινωνικής διαχείρισης των απορριμμάτων από τους ίδιους τους πολίτες.

Καθώς αποτελεί κοινωνική και περιβαλλοντική καινοτομία το γεγονός ότι ο ίδιος ο πολίτης  έχει την δυνατότητα στον δημόσιο χώρο να αξιοποίησει τα οργανικά του απορρίματα προς όφελος του και εντελώς δωρεάν για τον ίδιο.

Στην Καλαμάτα το Δίκτυο Συνοικιακής Κομποστοποίησης ξεκίνησε πιλοτικά το 2012 αλλά  σε ευρύτερη διάσταση το 2014 με την  τοποθέτηση 61 κάδων κομποστοποίησης σε γειτονιές και σχολεία. Στο διάστημα 2014-2015 είχε ήδη απορροφήσει συνολικά 800 περίπου τόνους οργανικών απορριμάτων. Ενω οι εστίες οργανικών, που  αρχικά είχαν δηλωθεί μέσα στο 2014 είχαν φτάσει τις 200 και αυξάνονταν.

Στο διάστημα 2015-2016 οι κομποστοποιητές μειώθηκαν στους 58 αλλά η χρήση παρέμενε μεγάλη, καθως οι κομποστοποιητές στο συνόλό τους ήταν γεμάτοι, έστω και αν πολλοί χρειαζόντουσαν αλλαγή λόγω φθοράς χρήσης και χρόνων. Οι χρήστες διπλασιάστηκαν , όπως και οι εισροές των οργανικών στους κομποστοποιητές.

Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι το Δίκτυο Συνοικιακής Κομποστοποίησης, πέρα απο τους χρήστες τους , ως βασικό αρωγό έχει και οφείλει να έχει τον Δήμο. Τόσο για να ειναι λειτουργικό αλλά και προσιτό σε όλους.

Τἐλος υπάρχουν και πολλές νέες αιτἠσεις ιδιωτών αλλά και σχολείων για  εγκαταστάσεις  κομποστοποιητών και εκπαίδευσεις εντός της σχολικής κοινότητας. Σχολεία που έχουν αναλάβει κομποστοποιητές έχουν κάνει πραγματικά αξιέπαινη δουλειά στην ευαισθητοποίηση των μαθητὠν και γονέων και έχουν σταθεί σημαντικοί αρωγοί του Δικτύου Συνοικιακής Κομποστοποίησης και του ευρυτερου εκπαιδευτικού έργου της RE:THINK ΚΟΙΝΣΕΠ. Γενικά το Δίκτυο Συνοικιακής Κομποστοποίησης έχει κερδίσει το ενδιαφέρον διαφόρων φορέων , όπως π.χ το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλοντος και Πολτισμού, έχει ταξιδέψει στην Δήμο Μυκόνου, στον Δήμο Δ.Μάνης και στην Μυτιλήνη με πιλοτικές εγκατάστασεις κομποστοποιητών, ενώ προσφάτως εγκαινιάσαμε μια νέα συνεργασία με το Ινστιντούτο Κοινωνικής Οικολογίας της Βιέννης, απο το Alpen Adria University.

 

 

  1. Ο άνθρωπος ανήκει στη Γη, μπορεί σήμερα να συμφιλιωθεί η ανάπτυξη με το περιβάλλον;

 

Έτσι οπως αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας , με μία επεκτατική , κυριαρχική λογική είναι πολλαπλά δύσκολο ο άνθρωπος να συμφιλιωθεί καταρχάς με τον εαυτό του και κατα επέκταση με το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον του. Ο άνθρωπος φυσικά και ανήκει στην Γή, έχει αδυναμίες , πάθη και υπόκειται στους ίδιους νόμους που υπόκεινται όλα τα έμβια όντα. Το υπερεγώ που έχει αναπτύξει τον εμποδίζει από το να συνθεθεί με τον “όλον» γύρω του.

Προσωπικά δεν πιστεύω τόσο στην έννοια Βιώσιμη Ανάπτυξη, όσο στην σημασία της Προσωπικής Ανάπτυξης.

Που ενέχει την έννοια Αειφορίας, γιατί πηγάζει συνεχόμενα…

Χρειἀζεται να ξανα-αγαπήσουμε και να τον εαυτό μας.  Αν αγαπάμε και φροντίζουμε ο ἐνας τον άλλον , μόνο τότε θα μπορέσουμε να αναπτυχθούμε…αρμονικά με το όλον.

Η φύση μας δίνει αυτήν την δυνατότητα, Ας μην κλείνουμε άλλο αυτήν την πόρτα.

 

…….παραμύθι να αρχινίσει

Όλοι έχουμε ταυτιστεί με τους ήρωες και τις ηρωίδες των αγαπημένων μας παραμυθιών, ουσιαστικά τα παραμύθια είναι μια γνωριμία και συνάντηση με τον εαυτό μας. Η κ. Σοφία Ασλανίδου, αφηγήτρια, θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την πολιτισμική αξία των παραμυθιών.παραμυθια2

1.Γιατί είναι σημαντική η διάδοση και η ανάδειξη των παραμυθιών, των μύθων και των θρύλων;

Σήμερα ο άνθρωπος κινείται κατά κύριο λόγο μηχανιστικά. Παρασύρεται εύκολα από το τι κάνει ο ένας και ο άλλος ή το σύνολο.  Έτσι δεν έχει την δυνατότητα να σταθεί για λίγο και να παρατηρήσει τον εαυτό του ή να αξιολογήσει τα πράγματα συμφώνα με τις προσωπικές του ανάγκες και δυνατότητες.  Αυτό τον κάνει ανικανοποίητο, και τον αποσυνδέει από το ασυνείδητό του.  Τα παραμύθια όπως και οι μύθοι και τα όνειρα κάνουν κάτι το εκπληκτικό: Επανασυνδέουν τον άνθρωπο με τον βαθύ κόσμο του ασυνείδητου. Μέσα στα παραμύθια υπάρχουν ιδέες που εκφράζουν μια βαθιά και ανεκτίμητη αλήθεια που μπορεί να την εφαρμόσει πάνω σε καθημερινές ανθρώπινες καταστάσεις.  Κάθε παραμύθι αλλά και μύθος έχει θεραπευτική επίδραση και αξία.

Μιλάει σε μια γλώσσα σε όλους γνωστή, τη γλώσσα της ψυχής. Ακούγοντας παραμύθια συνδεόμαστε με έναν κόσμο αόρατο μέσα μας, και με την μνήμη που υπάρχει στο κύτταρο μας και έρχεται από πολύ παλιά.

Ο παραμυθάς είναι ένας κουβαλητής της ιστορίας και την μεταφέρει από γενιά σε γενιά.  Το παραμύθι είναι ένας σπόρος που τρυφερά τον παίρνει στα χέρια του και τον φυτεύεις με τον δικό του τρόπο στο δικό του χώμα.

Με τα παραμύθια τρέφουμε σχέσεις. Μια σχέσεις είναι αυτή μεταξύ του παραμυθιού του παραμυθά και αυτού που ακούει το παραμύθι. Επίσης δημιουργεί σχέσεις με το παραμύθι και τους πολλούς ρόλους του παραμυθιού.

Τα παραμύθια στοχεύουν στην ωριμότητα και την ένωση μέσα από πολλά και διαφορετικά κανάλια.

 

  1. Στην Αφρική επιβιώνει ακόμη σε κάποιες χώρες η πολιτισμική παράδοση των παραμυθάδων που ταξιδεύουν από χωριό σε χωριό και αφηγούνται παραμύθια στις πλατείες, στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια αναβίωσης αυτής της παράδοσης μέσα από φεστιβάλ, στην Ελλάδα υπήρχε αυτή η αφηγηματική συλλογική εμπειρία αφήγησης;

 

Σε πολλές φιλές της Αφρικής οι άνθρωποι το πρώτο πράγμα που έκαναν μόλις ανέτειλε ο ήλιος ήταν να κάτσουν σε κύκλο και να αφηγηθούν το όνειρά τους στον σοφό της φυλής (elder). Μέσα στο όνειρο της νύχτας ήταν κρυμμένη η αλήθεια της μέρα τους.  Η λέξη παραμύθι στους Αβοριγίνες είναι η ίδια και η λέξη όνειρο, το παραμύθι παρά + μύθος που έρχεται από τη λέξη παραμυθούμαι δίνει στην ζωή θάρρος, προτροπή, παρηγορια, ανακούφιση, και υποστήριξη.  Παραμυθάδες ταξιδεύουν στα μακρινά ταξίδια των ναυτικών και τους συντροφεύουν στις ατέλειωτες βραδινές τους ώρες.

Λένε,  πως στην άκρη του κόσμου εκεί που τελειώνει η γη, αρχίζει ο ωκεανός. Κι εκεί στην άκρη της γης, εκεί που τελειώνει ο κόσμος κι αρχίζει ο ωκεανός, είναι ένας βράχος και κάθετε ένας παραμυθάς, κι άλλοι λένε πως δεν κάθεται μα στέκεται όρθιος κι αντικρίζει τον ωκεανό…. Και τι κάνει ένας παραμυθάς; Λέει ιστορίες και όλο λέει και λέει και λέει. Και ο ωκεανός ακούει μαγεμένος. Άλλοι λένε πως ο ωκεανός μπορεί και να κοιμάται και να ονειρεύεται…. και ο παραμυθάς λέει ιστορίες για την μάνα γη  και για τον πατέρα ουρανό, ιστορίες για ανθρώπους και για ζώα, λέει αλήθειες και ψέματα, κι όλο λέει…. Και δεν σταματά παρά μόνο για να πιεί μια γουλιά νερό και για να μην κολλήσει η φωνή του. και λέει λέει και κανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί, κανένας δεν ξέρει τι θα κάνει ο ωκεανός σαν πάψει να ακούει ιστορίες, Γι’ αυτό κι εμείς λέμε ιστορίες συνέχεια.

Από την αγάπη των παραμυθάδων να λένε παραμύθια ξεκίνησαν και τα φεστιβάλ. Εκεί συναντώνται οι παραμυθάδες με όσους αγαπάνε να ακούνε παραμύθια. Οι πρώτοι επαγγελματίες παραμυθάδες εμφανίζονται ξαφνικά στις αρχές του ΄70 όπου γίνεται η επανάσταση των παραμυθιών.  Γάλλοι παραμυθάδες λένε ότι ξεκίνησαν από το Μάι του ΄68 όταν το σύνθημα της επανάστασης ήταν «φαντασία στην εξουσία»  Το παραμύθι εμφανίστηκε ταυτόχρονα σε Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία και Σκανδιναβία και με απίστευτη ταχύτητα εξαπλώθηκε παντού.  Μόνο στην Γαλλία υπάρχουν σήμερα 3000 παραμυθάδες και 250 φεστιβάλ παραμυθιών. Το παραμύθι είναι η επανάσταση ενάντια στην ηλεκτρονική εικόνα. Αυτός ο απλός λαϊκός λόγος που είναι γεμάτος εικόνες μπόρεσε να σταθεί απέναντι στην ηλεκτρονική εικόνα.

Στην Ελλάδα σήμερα γίνονται επίσης πολλά φεστιβάλ, άλλα είναι μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα μα πάντα υπάρχει η ίδια χαρά οι παραμυθάδες να λένε και να ακούνε παραμύθια και να διασταυρώνονται να συνδέονται να ανταλλάσουν εμπειρίες και παραμύθια.  Στην Ελλάδα γίνονται φεστιβάλ παραμυθιών στον Άγιο Γεώργιο Πηλίου, στη Χίο, Στην Κέα, στην Αθήνα, στην Μυτιλήνη, στην Νίκαια, στο Περιστέρι, στην Κοζάνη και τον τελευταίο καιρό πολλές νέες ομάδες παραμυθάδων οργανώνουν τοπικά φεστιβάλ στις γειτονιές τους, και έτσι το παραμύθι απλώνεται παντού.

  1. Όλοι θυμόμαστε και αναπολούμε τα παραμύθια των παιδικών χρόνων, η ταύτιση με τους ήρωες των παραμυθιών πόσο βοηθητική είναι για την κατανόηση και την σύνδεση με τα βαθύτερα συναισθήματα μας;

Όλοι θυμόμαστε παραμύθια και όλοι είχαμε τα αγαπημένα μας παραμύθια.  Αυτά μπορούμε να τα λέμε και να τα ακούμε κάθε μέρα και να μην βαριόμαστε. Το παραμύθι όσο το λέμε τόσο το ζούμε και τόσο τα ανακαλύπτουμε.

Η ταύτιση με τους ρόλους του παραμυθιού είναι όπως και στα όνειρα. Όλοι οι ρόλοι σε ένα παραμύθι δείχνουν τις πολλές διαφορετικές πλευρές του ίδιου ανθρώπου.   Στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας εγώ η Κοκκινοσκουφίτσα εγώ ό λύκος εγώ ο ξυλοκόπος εγώ η γιαγιά και η μάνα.   Όταν μπορώ να βρω και να συνδεθώ με τους πολλούς ρόλους ενός παραμυθιού έρχομαι σε επαφή με όλα μου τα συναισθήματα. Κατανοόντας τους ρόλους του παραμυθιού κατ’ αρχήν μπορώ να υποστηρίξω αφηγηματικά όλους τους ρόλους  αλλά και τον κόσμο γύρω μου.

  1. Έχουν τα παραμύθια θεραπευτική δύναμη;

Μια φορά και έναν καιρό… λέει ένα παραμύθι και έτσι σε παίρνει μαζί του σε ένα ταξίδι με μια σύμβαση ότι θα πούμε ψέματα. Όμως τα παραμύθια δεν λένε ψέματα, απλά έχουν την  αλήθεια κρυμμένη.  Τα παραμύθια δεν έχουν γεωγραφικό τόπο, ούτε ονόματα, μιλάνε για κοινούς ανθρώπους ξυλοκόπους, κυνηγούς, μικρούς, μεγάλους, αδέλφια, ζευγάρια, βασιλιάδες παίρνουν το όνομα από τα χαρακτηριστικά και την ιδιότητα. Μιλάνε για το απόλυτο εδώ και τώρα, και τηρούν τα όρια ανάμεσα στο θεμιτό και το αθέμιτο, βοηθώντας τον άνθρωπο να κάνει την μετάβαση από τον κόσμο του παιδιού στον κόσμο της ενηλικίωσης. Η μετάβαση αυτή απαιτεί να ξεπεράσει κανείς τον παλιό του εαυτό, και προκειμένου να ενισχύσει το άτομο να ξεπεράσει τον φόβο της μετάβασης, σχεδόν πάντα έχει καλό τέλος. Στο παραμύθι δεν υπάρχει καλό και κακό αλλά λειτουργικό και δυσλειτουργικό. Αυτό που λειτουργεί ζει καλά και αυτό που δεν λειτουργεί πεθαίνει. Τέλος ο ρόλος του βασιλιά και της βασίλισσας δεν είναι τίποτε άλλο από το ανώτερο επίπεδο ωριμότητας. Το παραμύθι δεν μιλάει στη λογική αλλά μιλάει στην ψυχή. Μιλάει στη σκιά του συλλογικού ασυνείδητου και σε βοηθάει να την δεις. Τι είναι η σκιά? Είναι η πλευρά μας που αναπτύσσεται λιγότερο.

Η ωριμότητα είναι ένας δρόμος στενός σκοτεινός και δύσβατος που όμως αξίζει τον κόπο. Το παραμύθι είναι ένα πικρό χάπι. Η δράση του παραμυθιού και  οι ήρωες του είναι απλά η επικάλυψη του με ζάχαρη για να καταπιούμε εύκολα. Αυτό τα κάνει θεραπευτικά.

Μια ιστορία για τους Πυγμαίους της Αφρικής λέει πως στις τελετές μύησης για την μετάβαση στην ενηλικίωση οι νεαροί έφηβοι μαζί με τους μυητές τους παραμένουν στην ζούγκλα μακριά από την γονική τους εστία για μια εβδομάδα. Κάθε μέρα περνάνε από μια δοκιμασία (τους στερούν την τροφή, το νερό, τους αφήνουν στο απόλυτο σκοτάδι τους θάβουν ζωντανούς, του βάζουν να σκοτώσουν άγρια ζώα). Την τελευταία μέρα όσοι παραμένουν και δεν το έχουν βάλει στα πόδια ή δεν έχουν τραυματιστεί ή σκοτωθεί πρέπει να περάσουν μια τελευταία δοκιμασία Πρέπει να διασχίσουν πάνω στο μονοπάτι της επιστροφής στο χωριό, μια γραμμή από ξερά φύλλα. Αυτή είναι η στιγμή που οι περισσότεροι εγκαταλείπουν τον αγώνα τους πιστεύοντας ότι θα τους συμβεί κάτι τρομακτικό αν δεν βλέπουν τι βρίσκεται κάτω από την πατημασιά τους. Όσοι αποφασίζουν να περάσουν αυτή τη γραμμή δεν τους συμβαίνει τίποτα κακό. Αυτοί μόνο βλέπουν ότι δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια γραμμή ξερά φύλα. Όσοι περνούν πάνω από τα ξερά φύλλα γίνονται ενήλικες και αυτοί μόνο μπορούν να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά.

Έρχεται λοιπόν το παραμύθι και σου λέει «αν φοβάσαι μην το κάνεις και αν το κάνεις μη φοβάσαι».

  1. Τα παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια λειτουργούσαν τα παλιά τα χρόνια και ως μια μορφή συλλογικής ψυχοθεραπείας και καθοδήγησης;

Τα παραδοσιακά λαϊκά παραμύθια βοήθησαν να αναπτυχθούν δεσμοί συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων και κατανόησης της ζωής. Δεν σε καθοδηγούν μόνο σου δείχνουν μέσα από τις ιστορίες επιλογές και το δώρο της κάθε επιλογής.  Μιλάνε για τη σχέση ζωής και θανάτου, και πως το αθάνατο νερό χρησιμοποιείτε για να ζωντανέψει τον ήρωα που πέτρωσε ή αρρώστησε από μια δράση ή έναν καημό κλπ. Έχει μαγικά αντικείμενα που ταυτίζονται με την εξωτερική ψυχή του ήρωα. Έχει αριθμούς όπως το 3 που μιλάει για τρείς επαναλήψεις, τρεις δοκιμασίες, τρία παιδιά που αν ο πρώτος και ο δεύτερος δεν τα καταφέρει ο τρίτος θα κάνει την αλλαγή. Έχεις το 40 με τις 40 πόρτες που μόνο τις 39 μπορείς να ανοίξεις, έχει φαγητά για πλούσιος και άλλα για φτωχούς, που όταν είναι άφθονα δείχνει ισχύ μα πάνω από όλα δίνει και την δύναμη της επιβίωσης. Έχει ένα παραμύθι που δυο γέροντες σκέφτονται τι να αγοράσουν με ένα γρόσι που βρήκαν χωρίς να πετάξουν κάτι; Στα φιστίκια πετάνε το τσόφλι στα κάστανα το ίδιο και στο τέλος καταλήγουν να πάρουν μέλι και εκεί κόλλησαν όλοι σε αυτό. Μιλάει για το ανάλατο φαγητό κάνει τον βασιλιά να καταλάβει ότι κακώς έδιωξε την κόρη του όταν προσβλήθηκε που του είπε ότι τον αγαπά σαν το αλάτι. Γονείς – παιδιά που η σχέση τους αποτελεί συνήθως πεδίο συγκρούσεων ή πεδίο θυσίας, δείχνει  πως στις σχέσεις αυτές η ισορροπία εξασφαλίζεται μέσα από την αλληλοβοήθεια και την συνεργασία όλων των μελών της.  Μιλάει για την φροντίδα του γονιού όταν τα παιδιά είναι μικρά και την ανάγκη του για φροντίδα όταν αυτός μεγαλώσει. Η αγάπη του γονιού εμφανίζεται και όταν πρέπει να αφήσει τα παιδιά του να φύγουν ακόμα και όταν δεν το θέλει. Μιλάει για θάλασσα ς τόπο περιπέτειας με γοργόνες και χελώνες, για μουσικά όργανα. για σπίτια και παλάτια, για πεντάμορφες γυναίκες ως υπερφυσική δύναμη και μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα. Μιλάει για τιμωρίες και για την αναζήτηση της τύχης που όταν την βρει την αρπάζει από τα μαλλιά.

Ένας απέραντος κόσμος που θα  μπορούσαμε να μιλάμε ατελείωτα. Και αν η ενημερώτητα και η συνειδητότητα του τι υπάρχει είναι θεραπεία, ναι το παραμύθι είναι θεραπευτικό.

 

  1. Τι είναι αυτό που κάνει ένα παραμύθι διαχρονικό και παγκόσμιο;

 

Σε όλο τον κόσμο λέμε τα ίδια παραμύθια, τα παραμύθια ταξιδεύουν από στόμα σε στόμα και όσο ταξιδεύουν τόσο αλλάζουν. Έτσι δημιουργούνται και οι παραλλαγές.

Αυτό φαίνεται από την εποχή που άρχισε η καταγραφή τους. Οι αδελφοί Γκρίμ είπαν ότι τα παραμύθι είναι ένας πολύτιμος λίθος που σκορπίστηκε στη γη και σκεπάστηκε με χόρτα και λουλούδια. Γεννήθηκαν από ανθρώπους για τις ανάγκες της ψυχής τους. Μπορεί να φτάσαμε στο φεγγάρι και η τεχνολογία να έχει εκτιναχτεί, όμως η ανθρώπινη ζωή είναι η ίδια. Μια φορά ήμουν με μια φίλη μου στην Κρήτη. Συνάντησε ένα κοντοχωριανό της ψαρά και την ρώτησε  «εσύ ποιανού είσαι» και εκείνη απάντησε είμαι της οικογένειας των Πα….έων και δεν είμαι από την μεριά των γιατρών αλλά από την μεριά των αγροτών. Εκείνος τότε την κοίταξε στα μάτι και της είπε -«κόρη μου η ζωή η ίδια είναι» Αυτή η ζωή που είναι ίδια από τότε που ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη γη κάνει και το παραμύθι διαχρονικό.

 

  1. Πείτε μας ένα παραμύθι που ενσωματώνει οικουμενικές αξίες

 

Όταν γεννήθηκε το κοράκι, χαρούμενος ο πατέρας του, του έδωσε αυτή την υπόσχεση:

-Γιέ μου εσύ που έρχεσαι σε μένα ούτε και ξέρω από που, θα σου δώσω την δύναμη να δημιουργήσεις έναν κόσμο!

Τον δίδαξε. Σαν ήρθε η ώρα, του έδωσε την δύναμη να δημιουργήσει έναν κόσμο!  Και το κοράκι

δημιούργησε έναν κόσμο!

Όμως ο κόσμος αυτός ήταν μαύρος. Η βασιλεία του κράταγε μοναχά την νύχτα. -«Ορίστε, λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι ωραία» σκέφτηκε αμήχανο το κοράκι. «Χρειάζεται και μέρα σ’ έναν καλοκαμωμένο κόσμο» και τότε αναζήτησε το φως. Ρώτησε παντού αν το είχε δει κανείς. Έτσι έμαθε ότι πάνω από τον ποταμό Νάς μέσα σε ένα χαμόσπιτο, ήταν ένας λευκός που το φύλαγε για τον εαυτό του, κρυμμένο σε ένα σακί.

Ο άνθρωπος αυτός ήταν ισχυρός. Είχε μια κόρη. Το κοράκι σκέφτηκε: -«Θα μικρύνω θα γίνω κόκκος άμμου και θα βουτήξω στην κούπα όπου πίνει η κόρη» η Κόρη ήπιε νερό, κατάπιε το κοράκι και έμεινε έγκυος. Ύστερα από εννέα μήνες γέννησε ένα παιδί.  Τα μάτια αυτού του παιδιού έλαμπαν σαν μαργαριτάρια. Μόλις βγήκε στον κόσμο, έριξε πρώτα μια ματιά δεξιά, μετά άλλη μια αριστερά. Στον τοίχο απέναντι από την πόρτα ήταν κάτι κρεμασμένα σακιά. Βρίσκονταν εκεί που επιθυμούσε. Βρισκότανε στο σπίτι του ανθρώπου πάνω από τον ποταμό Νάς.  Σε ένα χρόνο το μωρό μεγάλωσε. Όταν πια μπορούσε να περπατήσει, έγινε κλαψιάρης και άρχισε να μην αφήνει σε ησυχία την μητέρα του και τον παππού του, σκαρφάλωνε από τον έναν στον άλλον και τους έδειχνε τον τοίχο. Μια ολόκληρη βδομάδα γινόταν αυτό. Τότε ο άνθρωπος μουρμούρισε:

-«Κόρη  μου δώσε στον εγγονό μου το ακριανό σακί. Είναι αυτό με τα άστρα».

Το παιδί έπαιξε καταγής με το σακί με τ΄ άστρα και ύστερα το έσπρωξε να τσουλήσει ως το τζάκι. Εκεί το τραβολόγησε, το δάγκωσε, το έσκισε και όλα τα άστρα ελευθερωθήκαν, ανέβηκαν  στον ουρανό από την καπνοδόχο και σκορπίστηκαν παντού μέσα στο σκοτεινό ουρανό.

Την άλλη μέρα το παιδί άρχισε πάλι να κλαίει. Ξελαρυγγιάστηκε, του κόπηκε η ανάσα και λαχάνιασε τόσο ώστε φοβήθηκαν ότι θα πέθαινε. Η μητέρα του το κανάκεψε, του έδωσε να πιπιλίσει ένα κομμάτι ζαχαροκάλαμο, το πήρε ανάμεσα στα στήθια της, του τραγούδησε ένα νανούρισμα. Τίποτα δεν μπορούσε να το ηρεμήσει.

-«Ξέρω πολύ καλά τι θέλει, είπε τέλος ο παππούς. Θέλει το σακί με το φεγγάρι. Δωσ’ του το κόρη μου».

Έπαιξε για λίγο με το σακί με το φεγγάρι. Μια με το κούτελο, μια με τον ώμο, το έσπρωξε ως το τζάκι.

έβαλε μπρός νύχια και δόντια, έλυσε τα σχοινιά και το φεγγάρι ανέβηκε από την καπνοδόχο και πήγε στον ουρανό όπου και έμεινε.

Τότε το παιδί έμπηξε τέτοια ουρλιαχτά που τα δοκάρια της στέγης άρχισαν να τρέμουν κι οι τοίχοι να σείονται. Μες στα ορθάνοιχτα μάτια του, όπου έλαμπαν τα δάκρυα, πρόβαλλαν τα εφτά χρώματα του ουράνιου τόξου. Είδαν για τα καλά πως δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί. Ένας παππούς, όμως πιο πολύ κι από την κόρη του αγαπά τον εγγονό του, κυρίως όταν είναι ο πρωτότοκος, και ο άνθρωπος το μόνο που είδε ήταν το αγόρι του μες στα κλάματα και το μόνο που ένιωθε ήταν τυφλή ανησυχία.  -«Κόρη μου είπε τέλος, θέλει το τελευταίο σακί. Δωσ’ του το, μου φαίνεται πως θα το ευχαριστηθε»ί.

Όταν το πήρε στα χέρια του το παιδί, έκανε ένα «κρά» και την ίδια στιγμή έγινε κοράκι.  Έβαλε το σακί ανάμεσα στα πόδια του, πέταξε από την καμινάδα κι άνοιξε το σακί στους αιθέρες.

 

Βλέποντας το αυτό, ο άνθρωπος στο χαμόσπιτο στη άκρη του ποταμού Νάς χτύπησε κάτω το πόδι έσφιξε τη γροθιά του χτύπησε το κεφάλι του και φώναξε μέσα από την καμινάδα:

-«Κοράκι κοράκι με ξεγέλασες! Αχ θα έπρεπε να σε έχω αναγνωρίσει! Θεούλη μου δώσε μου πίσω τα υπάρχοντα μου! «

Το κοράκι όμως δεν άκουσε. Ήταν ψηλά στο φως. Η πρώτη μέρα μόλις είχε γεννηθεί. Έτσι ο κόσμος φτιάχτηκε όπως έπρεπε.

 

  1. Το Θεατροδρόμιο ετοιμάζει στο Ναύπλιο ένα φεστιβάλ αφήγησης, ποιο είναι το πρόγραμμα, οι δράσεις και το όραμα σας για αυτό το φεστιβάλ;

Το Θεατροδρόμιο οργανώνει για δεύτερη χρονιά φεστιβάλ αφήγησης.

« Η δύναμη της αφήγησης μέσα από παραμύθια και βιογραφικές ιστορίες»
Το φεστιβάλ περιλαμβάνει δράσεις-παρουσιάσεις- παραστάσεις-δραματοποιήσεις-εισηγήσεις-σεμινάρια-βιωματικά εργαστήρια ειδικών της αφήγησης – ακαδημαϊκών που έχουν σχέση με τη λαογραφία, το παραμύθι- βιωματικές ιστορίες ανθρώπων του τόπου μας- εργαστήρια γραφής-μουσικές βραδιές- δραματοθεραπευτικές συνεδρίες.
Στις 24,25,26 Φεβρουαρίου 2018,  ομάδες όλων των ηλικιών από  θα παρουσιάσουν στο Τριανόν ένα δραματοποιημένο λαϊκό παραμύθι.

Στόχος μας είναι να εμψυχώνουμε δράσεις, όπου αυτόνομες ομάδες παρουσιάζουν τις δημιουργίες τους.

 

 

 

Συστημική αναπαράσταση ενα θεραπευτικό τελετουργικό

Η συστημική αναπαράσταση είναι ένα θεραπευτικό τελετουργικό που ανήκε στην αφρικανική παράδοση και ένας δυτικός ιεραπόστολος ο Μπερτ Χέλλινγκερ το έφερε στη Δύση και σήμερα έχει διαδοθεί σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.

Είναι μια θεραπευτική ολιστική εμπειρία που ενώνει το πνεύμα το σώμα και την ψυχή μέσα απο την κινητήρια δύναμη της συλλογικής συνείδησης με οδηγό την αγάπη . Η ψυχοθεραπεύτρια κ. Τζέσικα Μαργαρίτη ( Εντεχνη δράση  Ακάμαντος 30 Θησείο ) θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την θεραπευτική αξία της συστημικής αναπαράστασης.συστημικη αναπαρασταση4

Τι ορίζετε ως σύστημα, τι είναι η συστημική αναπαράσταση;

Η ‘ψυχοθεραπευτική’ αυτή μέθοδος του Bert Hellinger βασίζεται στη θεωρία πως όλα όσα βρίσκονται στους εκδηλωμένους κόσμους ανήκουν σε ένα σύστημα, το οποίο, για να λειτουργεί ομαλά, απαιτεί συγκεκριμένη τάξη. Συστήματα υπάρχουν πολλά, ακόμα και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ένα τέλειο φυσικό, ψυχολογικό και πνευματικό σύστημα. Για να λειτουργήσει σαν “όλον” χρειάζεται να υπάρχει ισορροπία σε όλα του τα επίπεδα.

Κάθε όψη της ζωής ανήκει σε ένα σύστημα και τα ίδια τα συστήματα ανήκουν στη συνέχεια σε μεγαλύτερα συστήματα.

Ένα  φυσικό σύστημα είναι η οικογένειά μας, το περιβάλλον εργασίας , μια επιχείρηση, όπως και μια χώρα. Όταν κάτι αλλάξει σε ένα από αυτά τα συστήματα (πχ. Κάποιο μέλος παραγκωνίζεται από την οικογένειά του) τότε επέρχεται ανισορροπία στο σύστημα.

Μερικά από τα θέματα που επηρεάζονται άμεσα και στα οποία μπορεί να βρεθούν λύσεις σε πολλά προβλήματα είναι το προσωπικό, ψυχολογικό, οικονομικό, σχέσεων, υγείας, ανάπτυξης. Η λύση είναι να εντοπιστεί το σημείο (ή τα σημεία), όπου το σύστημα πάσχει, ώστε να επανέλθει στην απαιτούμενη τάξη μέσα από συνειδητοποίηση και την αποδοχή. Η συμφιλίωση με μια μια κοινή μοίρα, με ακεραιότητα και σεβασμό στην ελευθερία όλων.

Ο Hellinger, στην εργασία του με τις οικογενειακές αναπαραστάσεις, περιέγραψε τις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν κάθε οικογενειακό σύστημα. Τις αρχές αυτές που ασυνείδητα καθορίζουν κάθε οικογενειακό σύστημα, και κάθε φορά που δεν τηρούνται προκύπτουν οικογενειακές επιπτώσεις για όλους, τις ονόμασε Τάξεις της Αγάπης. Επειδή οι Τάξεις της Αγάπης είναι καθολικές (δηλαδή υπάρχουν είτε το θέλουμε είτε όχι σε κάθε οικογενειακό σύστημα), μη φανερές στο θυμικό μέρος τους εγκεφάλου (λογική) και επηρεάζουν καταλυτικά την ζωή μας, χρειάζεται να αποκτήσουμε πρόσβαση σε αυτές για να επέλθει η ισορροπία.

Η πρώτη θεμελιώδης αρχή είναι ότι όλα τα μέλη του οικογενειακού συστήματος έχουν ίσο δικαίωμα να ανήκουν σε αυτό. Αν κάποιος παραγκωνιστεί, αποκλειστεί, ή ξεχαστεί έξω από το οικογενειακό σύστημα όλα τα μέλη επηρεάζονται με αρνητικό τρόπο. Για παράδειγμα, αν κάποιος έχει μια ασθένεια σωματική η ψυχολογική, προβλήματα στις σχέσεις ή στην εργασία έχει υποστεί υποτίμηση, λεκτική κακοποίηση, απαξίωση λόγω της σεξουαλικής του ταυτότητας (ομοφυλόφιλος) ή έχει εξάρτηση από ουσίες, κάποιος άλλος  θα νιώθει περιθωριοποιημένος και  ασυνείδητα αυτός  έχει κληθεί να επαναλάβει το πεπρωμένο του αποκλεισμένου προγόνου του.

Εδώ είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι στο οικογενειακό σύστημα ανήκουν: Ο εαυτός μας, τα αδέρφια μας, οι γονείς μας, τα αδέρφια των γονιών μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας ακόμα και οι γονείς τους. Επίσης τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί (παιδιά από εκτρώσεις, προχωρημένες αποβολές, όσα γεννήθηκαν και πέθαναν), τα δίδυμα παιδιά, τα παιδιά που έχουν προκύψει από προηγούμενες σχέσεις, οι πρώην σύντροφοι (τόσο οι δικοί μας όσο και εκείνοι του άντρα/γυναίκας μας). Επίσης συνδεόμαστε με αόρατους δεσμούς με θύματα και δράστες.

Η δεύτερη θεμελιώδης αρχή είναι ότι όλα τα μέλη είναι ισότιμα αλλά ταυτόχρονα υπάρχει ιεραρχία. Δηλαδή οι γονείς προηγούνται από τα παιδιά, το πρώτο παιδί προηγείται από το δεύτερο, το δεύτερο από το τρίτο και ούτω καθ’ εξής. Είναι σημαντικό εδώ να γνωρίζουμε πού ακριβώς είναι η θέση μας (πχ. «Νομίζω» ότι είμαι το πρώτο παιδί της οικογένειας αλλά είμαι στην πραγματικότητα το δεύτερο παιδί, αφού το αδερφάκι μου γεννήθηκε νεκρό).

Η τρίτη θεμελιώδης αρχή είναι η ισορροπία ανάμεσα στο «δούναι και λαβείν». Χρειάζεται στις σχέσεις να δίνω όσο παίρνω, και αντίστροφα. Η μόνη εξαίρεση είναι στη σχέση γονιών – παιδιών όπου εκεί οι γονείς δίνουν και τα παιδιά παίρνουν. Όταν τα παιδιά νιώθουν υπόχρεα στους γονείς τους και προσπαθούν, με διάφορους τρόπους, να ανταποδώσουν, η αρχή αυτή διαταράσσεται. Ο μόνος, ενδεχομένως, τρόπος να ανταποδώσουν θα ήταν να «περάσουν» ότι πήραν από τους δικούς τους γονείς στα παιδιά που θα αποκτήσουν.

 

Μπορούμε να αναζητήσουμε τις ρίζες της θεραπευτικής αυτής τεχνικής σε αρχαίες προγονικές παραδόσεις;

Η ελληνική μυθολογία έχει μια μεγάλη σύνδεση με την συστημική- φαινομενολογική προσέγγιση. Μέσα από αναπαραστάσεις μύθων και αρχετύπων βλέπουμε τις κρυμμένες τάξεις τις ανθρώπινης ύπαρξης. Αποκρυπτογραφούν τη συλλογική ψυχή και φέρνουν στο φως συστημικές λύσεις για όλους. Αυτό που προηγουμένως εμφανιζόταν ως αναπόφευκτο πεπρωμένο, όπως συχνά στις αρχαίες τραγωδίες , μπορεί να απελευθερωθεί από την κατάρα της επανάληψης που ορίζει η εμπλοκή και να μετατραπεί σε κάτι καλό. Αυτό βασίζεται σε μια σύγκρουση δύο συνειδήσεων. Η προσωπική συνείδηση που ωθεί τον ήρωα να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό και νιώθει δικαιωμένος, αγαθός. Τη συστημική συνείδηση που επιδρά πέρα από την αντίληψη του και τον ωθεί να εκδικηθεί ή δικαιώσει και να εξιλεώσει τους προγόνους του θυσιάζοντας τη ζωή του. Και μια τρίτη, τη συνείδηση που μας οδηγεί στο μεγάλου Όλον. Η τρίτη αυτή συνείδηση χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, ίσως και μια πνευματική προσπάθεια. Μας τραβάει από τις επιταγές της οικογένειας, της θρησκείας, του πολιτισμού, της προσωπικής μας ταυτότητας .

 

 

Τι είναι η οικογενειακή αναπαράσταση και πως γίνεται;

Με τη βοήθεια των συστημικών αναπαραστάσεων (Β. Hellinger, 1990) μπορούμε να «αναπαράγουμε» οικογενειακά συστήματα των οποίων τα μέλη δεν είναι παρόντα. Μέλη της ομάδας εκπροσωπούν τα μέλη της οικογένειας. Η διάταξη των «εκπροσώπων» στο χώρο μας δίνει πληροφορίες για τη σχέση των μελών του συστήματος. Τα συναισθήματα των εκπροσώπων αποτελούν ενδείξεις για το κλίμα και τις τυχόν εμπλοκές που επικρατούν. Σε μια συστημική αναπαράσταση συνδεόμαστε με δυνάμεις που ξεπερνούν τις ατομικές μας δυνατότητες και τη λογική μας.  Αυτή η προσέγγιση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον μέσα σε κλίμα μέθεξης και βαθιάς περίσκεψης : εδώ ξεδιπλώνονται λόγοι, σκοποί και σχέδια ύπαρξης, δεσμοί μοίρας,  και πληθώρα άλλων κεντρικών θεμάτων. Από όλα αυτά εμφανίζεται ως συνιστώσα μια κρυφή δύναμη απελευθέρωσης από δεσμά του παρελθόντος, μέσω της αποδοχής και της κατάφασης στην Ζωή, ενός μεγάλου Ναι σε ό,τι ήταν, είναι και θα είναι.

 

Η συστημική αναπαράσταση έχει και μια πνευματική- θρησκευτική διάσταση;

Ο Bert Hellinger αρνείται να δεχθεί το χωρισμό της πνευματικότητας από την επιστήμη. Χρησιμοποιεί τη λέξη  ‘’ψυχή’’και γι αυτόν η ψυχή είναι ενσωματωμένη στην εμπειρία. Λέει ότι ο στόχος είναι να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να μάθουν τι αγαπούν και τι χρειάζεται η ψυχή τους αλλά  και η ψυχή του μεγάλου όλου. Ο Bert Hellinger έλεγε αν θέλεις η αγάπη να ανθίσει  πρέπει να κάνεις αυτό που σου ζητά και να μην κάνεις οτιδήποτε τη βλάπτει. Η Αγάπη ακολουθεί της τάξεις της κρυμμένης ψυχής.

Η πνευματικότητα του Bert Hellinger είναι κοντά στη γη, μεστή, παθιασμένη, επιβεβαιωτική της ζωής. Αγκαλιάζει την καθημερινότητα της ζωής του μέσου ανθρώπου , που παλεύει με τον πόνο και το μεγαλείο του. Μας τραβάει μέσα στη ζωή αντί να ψάχνει να μας εξυψώσει πάνω από αυτήν.

 

Στο δυτικό κόσμο σήμερα έχουν εκλείψει τα τελετουργικά, ακόμη και οι κηδείες γίνονται τυποποιημένα, η αποφόρτιση  της θλίψης δεν βιώνεται όπως παλιά, ο σύγχρονος άνθρωπος δεν δίνει χρόνο στον εαυτό του να αισθανθεί. Πιστεύετε ότι το κενό αυτό το καλύπτει σήμερα η ψυχοθεραπεία;

Όλες οι σύγχρονες ψυχοθεραπείες που είναι βιωματικές ενεργοποιούν και το συναίσθημα και τη σκέψη και το σώμα. Λειτουργούν βαθιά στην ψυχή  δίνοντας μας εικόνες και τη δυνατότητα να ξαναγράψουμε την ιστορία μας.

 

Η συστημική αναπαράσταση κινητοποιεί τις θεραπευτικές εσωτερικές δυνάμεις;

 

Οι οικογενειακές αναπαραστάσεις εξελίσσονται σε δυο φάσεις και δημιουργούν δύο διαφορετικές εικόνες: μια της καταστροφικής δυναμικής του συστήματος και μια της λύσης. Η πρώτη φάση παρουσιάζει τις αναμνήσεις και τις εσωτερικές εικόνες του πελάτη και μια άκρως υποκειμενική και προσωπική εικόνα των κρυφών δυναμικών που ενεργούν μέσα στην οικογένεια. Οι αντιδράσεις των εκπροσώπων παρέχουν συμπληρωματικές πληροφορίες σε σχέση με όσα λέει ο πελάτης.

Στη δεύτερη φάση ψάχνουμε για μια εικόνα λύσης της συστημικής ισορροπίας, ώστε να αρχίσει η ροή της αγάπης να επανέρχεται.

Το θεραπευτικό αποτέλεσμα επέρχεται όταν οι πελάτες επιτρέψουν στη νέα εικόνα να δράσει μέσα τους μεταλλάσσοντας σταδιακά την παλιά πραγματικότητα. Οι λύσεις επηρεάζουν ακόμα και άλλα μέλη της οικογένειας και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες στην ομάδα.

Οι οικογενειακές αναπαραστάσεις αναπτύσσουν τη δική τους βαθιά φυσική θεραπευτική δύναμη, γιατί επιτυγχάνουν την πρόσβαση σε πληροφορίες μη λεκτικές, σαν σε προοίμιο μιας μυσταγωγίας μετάβασης. Το παλιό, που πρέπει να αφεθεί πίσω και το νέο που ετοιμάζεται να έρθει, συναντιούνται και γίνονται ένα.

Ποιος είναι ο ρόλος του θεραπευτή στη διάρκεια της συστημικής αναπαράστασης;

Είναι συντονιστής στην  αναζήτηση της λύσης για τον άλλον, σαν υπηρεσία και μπορεί να γίνει μόνο με ταπεινοφροσύνη. Δεν είναι  δουλειά του θεραπευτή να δημιουργήσει μια λύση αν δεν εμφανίζεται μόνη της. Αλλά νιώθοντας εμπιστοσύνη στη διαδικασία θα την αφήσει να εμφανιστεί. Υπάρχει κάτι στην ψυχή του ανθρώπου που αναγνωρίζει το αν ο ψυχοθεραπευτής σέβεται τη ζωή και το θάνατο  κι έτσι ανοίγεται στη λύση. Κάθε αναπαράσταση είναι μοναδική και απαιτεί μια μοναδική λύση , η οποία θα ανακαλυφθεί μέσα από μια ευαίσθητη διαλογική διαδικασία με τους συμμετέχοντες.

 

 

Τα σπερματοζωάρια δείκτης της ποιότητας της σύγχρονης ζωής

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες ο αριθμός των σπερματοζωαρίων των ανδρών μειώνεται τα τελευταία σαράντα χρόνια στη Δύση,  καθώς επίσης και η μορφολογία τους ( παρατηρούνται σπερματοζωάρια με δύο κεφάλια και δύο ουρές) και η ποιότητα τους.

Σε μια έρευνα που έγινε για το ανδρικό σπέρμα σε 43.000 χιλιάδες άνδρες στη Δύση από το 1973 μέχρι το 2011 αποκαλύφθηκε ότι η συγκέντρωση σπερματοζωαρίων μειωνόταν κατά 1,4% κάθε χρόνο. Η παραγωγή της τεστοστερόνης, της ορμόνης που διεγείρει την παραγωγή των σπερματοζωαρίων, μειώνεται.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες η μείωση των σπερματοζωαρίων σχετίζεται με την αύξηση της θνησιμότητας καθώς αυτή η μείωση αντανακλά την κακή υγεία των ανδρών στη Δύση.

Το άγχος, η απουσία σωματικής άσκησης, η πολύωρη έκθεση σε ένα υπολογιστή που είναι συνδεδεμένος με wi-fi, η πολύωρη παρακολούθηση τηλεόρασης, η παχυσαρκία, η κακή διατροφή, το αλκοόλ, το κάπνισμα, τα φάρμακα, τα χημικά που υπάρχουν σχεδόν παντού, επηρεάζουν το ορμονικό μας σύστημα. Πέρα από αυτά που λέει η επιστήμη ο σύγχρονος τρόπος ζωής δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του, ότι η ευημερία του είναι επιφανειακή, μια βιτρίνα.

Η υπογονιμότητα απασχολεί πολλές χιλιάδες ανθρώπους στη Δύση, η φύση αρνείται να αναπαραχθεί προστατεύοντας έτσι το ανθρώπινο είδος  από τον εκφυλισμό του. Η φύση προειδοποιεί εμείς ακούμε;

Σνούπι

 

 

σνουπι7

Η άγνοια που ελευθερώνει

Σ’ένα επαρχιακό αμερικάνικο γυμνάσιο ένας ντροπαλός και μοναχικός μαθητής αγαπούσε να σχεδιάζει, όταν κάποτε έδωσε τα σκίτσα του στην σχολική επιτροπή απορρίφθηκαν.  Άλλωστε ένα εκπαιδευτικό  σύστημα που στοχεύει στην ομοιογενοποίηση και την ομοιομορφία δυσκολεύεται να αποδεχτεί και να ενθαρρύνει έναν μαθητή να εκφράσει τον εαυτό του. Ο μαθητής ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του « σπουδές» , υπηρέτησε στο στρατό, πήγε στον πόλεμο και επέστρεψε στην χώρα του χωρίς να έχει συγκεκριμένο επαγγελματικό προσανατολισμό. Άρχισε λοιπόν να κάνει αυτό που του άρεσε από μικρό παιδί να κάνει, να σχεδιάζει. Εμπνεύστηκε από την ζωή του και ξεκίνησε να σκιτσάρει τους πρώτους ήρωες του, τον Τσάρλι Μπράουν, τον Σνούπι και την παρέα του. Ο χαρισματικός αυτός μαθητής ήταν ο Τσαρλς Σούλτς ο πιο αναγνωρίσιμος και αγαπημένος καρτουνίστας παγκοσμίως.

Ο Τσαρλς Σουλτς  μέσα από τους φαινομενικά απλούς διαλόγους  της καθημερινής ζωής, απαντούσε σ’όλα τα προβλήματα και τις εσωτερικές ανησυχίες των ανθρώπων με ένα τρόπο ευφάνταστα ανατρεπτικό απομυθοποιούσε την επιτυχία, την αποτυχία, τη δύναμη, την αδυναμία, το θάρρος, την γενναιότητα, την δειλία, την φιλοδοξία, την θλίψη, τον πόνο. Η ζωή ήταν μια εμπειρία πέρα από κάθε εξήγηση, ήταν βίωμα.

Και ο πιο κατάλληλος γι’αυτό το ρόλο ήταν ένας σκύλος  και έτσι γεννήθηκε ο αγαπημένος μας Σνούπι, που δεν μιλά και έτσι δεν χρειάζεται να εξηγεί , να αναλύει και να ερμηνεύει τη ζωή, αλλά απλά να δείχνει με το δικό του τρόπο το δρόμο και να παρακινεί τον Τσάρλυ  Μπράουν και όλη την παρέα να ζούνε τη ζωή σαν να περιδιαβαίνουν  τον κήπο της Εδέμ.

Πρακτικός, άμεσος, αυθόρμητος  χωρίς προμελετημένες συμπεριφορές και αντιδράσεις, ασχολείται με όλα τα γεγονότα της καθημερινής ζωής  με μια δημιουργική ανατρεπτική ευφάνταστη ζωτικότητα.

Η παρουσία του Σνούπι ανανεώνει τα πάντα, όλα φαντάζουν πιο όμορφα και λαμπερά, όλα τα παλιά γίνονται καινούργια.

Ο Τσαρλς Σουλτς  μας άφησε το 2000, άφησε όμως το Σνούπι του για να μας εμπνέει.

 

 

σνουπι12σνουπι3

 

Αυτοανακάλυψη

Αυτοανακάλυψη

Πόσο έτοιμοι είμαστε;

Εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε ιδιαίτερα επινοητικοί όταν θέλουμε να το σκάσουμε από τον εαυτό μας, όταν θέλουμε να αποφύγουμε να έρθουμε αντιμέτωποι με όλα εκείνα που υπάρχουν μέσα μας και μας θυμώνουν, μας φοβίζουν, μας θλίβουν. Οι κρυψώνες είναι πολλές, μια χρόνια ασθένεια, μια πολυάσχολη ζωή, μια εργασιομανία, μια υπερκατανάλωση, μια τελειομανία, μια κατάχρηση ουσιών, μια υπερβολική φροντίδα για τους άλλους……

Και έτσι συνεχίζουμε να έχουμε μυστικά, να κατηγορούμε τους άλλους για ότι μας συμβαίνει, να νιώθουμε ντροπή, ενοχές, να έχουμε άγχος και ανησυχία.

Η αυτοανακάλυψη δεν είναι ένας σύντομος δρόμος, αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να βρούμε τη δική μας φωνή, να αποκτήσουμε δύναμη, αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμό και αγάπη για τον εαυτό μας.

Η αυτοανακάλυψη είναι η προσωπική μας επανάσταση που την οφείλουμε στον εαυτό μας.

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣαυτοανακαλυψη5αυτοανακαλυψη3

Το να βρει κάποιος την προσωπική του φωνή έχει μεγάλη σημασία και πολλές φορές χρειάζεται μεγάλη εσωτερική αντοχή ια να διαχωρίσει τον εαυτό του από τον τρόπο σκέψης και το έλεγχο της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει και μάλιστα όταν πρόκειται για μια πολύ κλειστή μικρή κοινότητα.

Πολλοί άνθρωποι έχουν πει « δεν ήξερα ότι είχα τόση δύναμη μέσα μου». Αυτό μου είπε σε μια συζήτηση που είχα ένας νέος άνδρας που ζει σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Είναι ομοφυλόφιλος, μια ζωή το έκρυβε απ’όλους, τον έλουζε κρύος ιδρώτας στη σκέψη ότι αυτό θα γινόταν γνωστό. Όταν ήρθε αντιμέτωπος με το φόβο του και αποδέχτηκε την αδυναμία του, άρχισε να αισθάνεται δυνατός, άρχισε να βγαίνει σιγά σιγά από την κρυψώνα του, άρχισε να αλλάζει την εξωτερική του εικόνα και να ντύνεται με ρούχα που τον έκφραζαν, άρχισε να φροντίζει το σώμα του και την υγεία του, άρχισε να κάνει τις δικές του επιλογές και να είναι αυτό που ήθελε. Άρχισε να αδειάζει από τις παλιές φοβικές συνήθειες και να γεμίζει με καινούργιες. Η αυτοαποδοχή του έδωσε την αντοχή και την δύναμη να το ανακοινώσει και στην οικογένεια του και να πάρει υγιείς αποφάσεις για την ζωή του, να ξαναδημιουργήσει τη ζωή του.

Η αυτοανακάλυψη φέρνει και μεγάλες αλλαγές στην κοινωνική μας ζωή. Και επειδή ότι ουσιαστικά κάνουμε έχει σχέση με τους άλλους  και την ανάγκη μας για επικοινωνία επιλέγουμε να σχετιζόμαστε με ανθρώπους που μας θρέφουν συναισθηματικά, που είναι συν-τροφοι στο ταξίδι της ζωής μας.

 

 

Μια ιστορία

μια ιστορια1

Μια κόρη συνεχώς παραπονιόταν στον πατέρα της για τις αναποδιές που τις συνέβαιναν στη ζωή της, ένιωθε ηττημένη αποκαρδιωμένη κουρασμένη. Ετσι ο πατέρας της που ήταν μάγειρας αποφάσισε να την πάει στην κουζίνα του.

Γέμισε τρεις κατσαρόλες με νερό, την πρώτη έβαλε μέσα ένα καρότο, στην δεύτερη έβαλε ένα αυγό και στην Τρίτη έριξε μερικούς κόκκους καφέ και τις έβαλε στη φωτιά. Αφού έβρασαν 15 λεπτά τις έβγαλε από την φωτιά. Έβαλε το καρότο σε ένα πιάτο, το αυγό στην αυγοθήκη και σούρωσε τον καφέ και τον έβαλε σε ένα φλιτζάνι.

Στην συνέχεια ο πατέρας ζήτησε από την κόρη του να αγγίξει το καρότο, να ξεφλουδίσει το αυγό και να δοκιμάσει τον ευωδιαστό καφέ.

Μετά ο πατέρας της είπε ότι παρ’όλο που και τα τρία  προιόντα  βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις ίδιες συνθήκες αντέδρασαν όμως διαφορετικά.

Το καρότο που ήταν σκληρό όταν έβρασε έγινε μαλακό και ήταν εύκολο να διαλυθεί.

Το αυγό που ήταν εύθραυστο όταν έβρασε έγινε σκληρό στο εσωτερικό του.

Οι κόκκοι όμως έκαναν το νερό να αλλάξει και να ευωδιάσει.

Ύστερα ο πατέρας ρώτησε την κόρη του « όταν η αναποδιά χτυπάει την πόρτα σου πως απαντάς;» « είσαι σαν ένα καρότο που μοιάζει δυνατό αλλά στις δυσκολίες χάνεις το ηθικό σου και γίνεσαι αδύναμη;»  « είσαι σαν το αυγό που έχει ρευστή καρδιά όπως ο κρόκος αλλά μετά γίνεσαι σκληρή πικρή με πνεύμα και καρδιά σκληρή;»   « ή είσαι σαν τον κόκκο του καφέ που αλλάζει το νερό που του προκαλεί πόνο και το μετατρέπει σε ένα ευωδιαστό ρόφημα;».

Προκλήσεις, η ουσία της ζωής

αυτοανακάλυψη7

Εμείς οι άνθρωποι πασχίζουμε αυτάρεσκα να είναι όλα στην ζωή μας τακτοποιημένα, να υπάρχει  τάξη, άνεση, ασφάλεια, σιγουριά και φροντίζουμε με επιμέλεια να μην διαταράξει τίποτα αυτή την κατάσταση. Και αυτό εννοούμε ότι μιλάμε για μια καλή ζωή.

Όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια για μας και  μας κατευθύνει σε μαθήματα τα οποία τις περισσότερες φορές δεν είναι ευχάριστα. Εκεί που όλα είναι βολεμένα αναπάντεχα μια δυνατή σπρωξιά μας πετάει έξω από την τακτοποιημένη μας φωλιά και τότε όλα ανατρέπονται. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βιώσει στη ζωή του μια εμπειρία που δεν μπορεί να ελέγξει.

Αυτές οι προκλήσεις και δεν λέω προβλήματα, γιατί οι προκλήσεις εμπεριέχουν τη δύναμη της αλλαγής, είναι η ουσία της ζωής μας, το να είμαστε δηλαδή συνεχώς μαθητευόμενοι, συνεχώς αρχάριοι μαθητές.

Οι προκλήσεις μας βγάζουν από τις ψευδαισθήσεις μας ότι δηλαδή θα έχουμε πάντα τον έλεγχο της ζωής μας, ότι θα έχουμε ασφάλεια και μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη.

Όσο και αν προσπαθούμε να λιαίνουμε τις αιχμηρές γωνίες της ζωής και να διορθώνουμε τις ατέλειες, πολλές φορές δεν θα γίνονται τα πράγματα όπως θέλουμε.

Όσο σίγουροι και βέβαιοι κι αν αισθανόμαστε οι προκλήσεις μας αναγκάζουν να παραδεχτούμε ότι απλά δεν γνωρίζουμε, ότι έχουμε άγνοια.

Οι προκλήσεις μας αναγκάζουν να αντικρίσουμε την σκληρότητα ενός συναισθήματος.

Οι προκλήσεις μας αναγκάζουν να αποδεχτούμε την απώλεια, την τραγωδία, τον πόνο.

Οι προκλήσεις μας αποκαλύπτουν τα εσωτερικά μας αδύνατα και δυνατά σημεία και την αντοχή μας.

Μαραθωνοδρόμοι

Όταν είμαστε μέσα στη δύνη μιας πρόκλησης το μόνο που θέλουμε είναι να φύγουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα, όμως και μαραθωνοδρόμοι να γίνουμε η πρόκληση  θα μας περιμένει και θα παραμένει. Και αυτό συμβαίνει γιατί εμείς έχουμε κολλήσει στην πρόκληση στην προσπάθεια μας να την αποφύγουμε. Έτσι έχουμε μάθει να αντιδράμε, είμαστε εθισμένοι  στην αποφυγή του πόνου, στην αποφυγή των προβλημάτων, θέλουμε να μένουμε ανέγγιχτοι από προβλήματα δηλαδή ανέγγιχτοι από τη ζωή.

Είναι μάταια  η προσπάθεια κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τη ζωή. Ο πόνος , η πρόκληση είναι εκεί και θα παραμείνει μέχρι να μας διδάξει.

Παρόντες στη ζωή

Ναι είμαστε ευάλωτοι, ναι είμαστε αδύναμοι, ναι έχουμε χάσει τον έλεγχο, ναι δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί. Αυτό είμαστε, αυτό σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Βιώνοντας κάθε πρόκληση, βιώνουμε την βαθιά αληθινή ανθρώπινη μας φύση.

Και αυτό είναι μια καλή ζωή.

Μια ιστορία

Μια κόρη συνεχώς παραπονιόταν στον πατέρα της για τις αναποδιές που τις συνέβαιναν