Βιωματικό

ποιθυρρε

Η εφημερίδα μου συμπλήρωσε 6 χρόνια ζωής, κάποιοι γνωρίζετε και την έντυπη έκδοση, κάποιοι με γνωρίζετε μόνο μέσα από την ηλεκτρονική Μήτιδα.  Σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο βιωματικό και να το μοιραστώ μαζί σας.

Πριν μερικά χρόνια γλίστρησα στο μπάνιο και χτύπησα το δεξί μου χέρι ψηλά κοντά στον ώμο, ήταν πολύ δυνατό το κτύπημα που σχεδόν σε ημιλιπόθυμη  κατάσταση σύρθηκα στο υπνοδωμάτιο μου. Το πρωί όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι το χέρι μου πονούσε πολύ και δεν είχε επανέλθει, δεν μπορούσα να το σηκώσω στην ανάταση, έβαλα τα κλάματα. Ήταν το δεξί χέρι και δεν μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου και είχα τόσα πολλά να κάνω μέσα στη μέρα.

Σκούπισα τα δάκρυα και πήγα σε ορθοπεδικό ο οποίος αφου με εξέτασε μου είπε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην επανέλθει το χέρι μου. Η επιστήμη είχε κάνει την διάγνωση της και μετά έκανα και εγώ τη δική μου δια-γνωση , και είπα « το χέρι μου θα επανέλθει γιατί το θέλω πολύ». Μου έγραψε φυσικοθεραπείες και πρόσθεσε « στις 5 πρώτες θεραπείες θα φανεί αν θα επανέλθει το χέρι σας» και μετά έκανα και εγώ τη δική μου εκτίμηση « θα κάνω όσες χρειάζονται μέχρι να επανέλθει το χέρι μου». Έφυγα από το ιατρείο τσαντισμένη και πεισμωμένη και όσο απομακρυνόμουν από αυτό τόσο καλύτερα αισθανόμουν και τόσο μεγάλωνε η αποφασιστικότητα μου « χεράκι μου εγώ θα σε κάνω καλά».

Πριν κοιμηθώ το βράδυ σκέφτηκα ότι καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να μας βοηθήσει εάν η θεραπεία δεν ξεκινήσει πρώτα μέσα μας, οι φυσικοθεραπείες θα ήταν συμπληρωματικές της δικής μου απόφασης να θεραπευτώ, γιατί η θεραπεία δεν είναι σωματική απόφαση αλλά κυρίως πνευματική.

Το πρωί ξύπνησα προσπαθώντας να τα κάνω όλα με το αριστερό χέρι και τότε άρχισα να γελάω με τον α-δέξιο τρόπο μου και να διασκεδάζω πολύ με την καινούργια μου κατάσταση. Καταστάσεις που παλαιότερα μου προκαλούσαν ένα απλό μειδίαμα τώρα μου προκαλούσαν γέλιο, ήταν σαν να είχαν στήσει  χορό μέσα μου οι ορμόνες της ευτυχίας. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου, πρώτη φορά συνειδητοποίησα τις τεράστιες δυνάμεις που είχα μέσα μου που κινητοποιήθηκαν  για να με βοηθήσουν.

Σε λίγο χτυπούσα το κουδούνι του φυσικοθεραπευτή, όταν άνοιξε η πόρτα αντίκρισα έναν άνθρωπο καταβεβλημένο από τη θλίψη. Ξεκίνησα να εκτελώ τις ασκήσεις μετά από τις υποδείξεις του, μερικές ήταν επώδυνες, μου έδωσε και ασκήσεις και για το σπίτι. Σ’όλη τη διάρκεια που εκτελούσα τις ασκήσεις μιλούσε στο τηλέφωνο με συγγενικά του πρόσωπα που έκαναν  χημειοθεραπείες.

Οι ασκήσεις που μου έδωσε για το σπίτι ήταν επαναλαμβανόμενα βαρετές, έτσι αποφάσισα να κάνω ένα δικό μου πρόγραμμα θεραπείας που το ονόμασα ντίσκο-θεραπεία, έκανα τις ίδιες ασκήσεις χορεύοντας ντίσκο μουσική της δεκαετίας του 80, κάθε μέρα λοιπόν χόρευα 2 ώρες ντίσκο προσπαθώντας να κάνω τις φιγούρες του Τραβόλτα.

Όταν το είπα την άλλη μέρα στον φυσικοθεραπευτή έβαλε τα γέλια, κάτι που το είχε άλλωστε πολύ ανάγκη. Εκείνη τη μέρα επίσης συνειδητοποίησα ότι η βοήθεια μας προς τους άλλους δεν είναι απαραίτητα λεκτική και συμβουλευτική και κυρίως δεν πρέπει να είναι παρηγορητική γιατί αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι ουσιαστικά βοηθητική, δεν είναι αυτό που έχουν ανάγκη  εκείνη τη δύσκολη στιγμή οι άλλοι. Η παρηγοριά βάζει τον άλλο σε θέση μειονεξία και αδυναμίας έχοντας κάποιον απέναντι του που νιώθει και είναι καλά. Η παρουσία και μόνο κάποιου στο πλευρό του άλλου είναι ένα εξωλεκτικό μήνυμα και μοίρασμα με μεγάλη θεραπευτική δύναμη.

Και καθώς επανερχόταν το χέρι μου και ολοκληρωνόταν η αποθεραπεία, ολοκληρωνόταν ταυτόχρονα και μια εμπειρία ζωής που ξεκίνησε με κλάματα και έκλεισε ως ευλογία.

Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το μυστηριώδες ταξίδι που είναι η ζωή, ας αναγνωρίσουμε αυτή την αδυναμία μας γιατί ετσι μπαίνουμε δυναμικά στη ζωή και ετσι μόνο μπορούμε να καλωσορίζουμε ότι η ζωή μας φέρνει.

Αφιέρωμα στο Ελληνικό ντοκυμαντέρ

Στην τεχνόπολη στο Γκάζι της Αθήνας πραγματοποιήθηκε το αφιέρωμα στο Ελληνικό ντοκυμαντέρ με πρωτοβουλία της ένωσης Ελληνικού Ντοκυμαντέρ στις 4-7 Μαίου 2017.

Ο πρόεδρος της ένωσης Ελληνικού ντοκυμαντέρ  κ. Μάρκος Γκάστιν μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα του αφιερώματος και τις δράσεις της ένωσης.

Συνταγματική αναθεώρηση

Συνταγματική Αναθεώρηση

Απούσα η κοινωνία

Η επιτροπή διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση διοργάνωσε εκδήλωση με την υποστήριξη του γραφείου του Ευρωπαικού κοινοβουλίου στην Ελλάδα με θέμα « συνταγματική αναθεώρηση και ευρωπαική εμπειρία». Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη έδρα του γραφείου του ευρωπαικού κοινοβουλίου στην Λ. Αμαλίας 8 στην Αθήνα.

Σ’αυτήν την συνάντηση που αφορά σ’ένα σημαντικό πολιτειακό ζήτημα, παρουσιάστηκε ένας ευρωβουλευτής ο Δ. Παπαδημούλης και 10 δημοσιογράφοι.

Η επιτροπή διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση συγκροτείται από πανεπιστημιακούς, επιχειρηματίες και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, το έργο της είναι να παραδώσει πόρισμα στον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της βουλής . Η επιτροπή θα πραγματοποιήσει συναντήσεις με πανελλήνιους φορείς στην Αθήνα και στην περιφέρεια, επίσης πραγματοποιεί ηλεκτρονική διαβούλευση για όσους πολίτες επιθυμούν να καταθέσουν τις απόψεις τους , συμπληρώνοντας αναρτημένο στο διαδίκτυο ερωτηματολόγιο.

Βέβαια το πόρισμα αυτό δεν θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα.

Στην τοποθέτηση μου αναφέρθηκα στην αναγκαιότητα για διασφάλιση, ενίσχυση και θεσμοθέτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, με την συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών που θα συμμετέχει ενεργά, θα αποφασίζει, θα ελέγχει την πολιτική εξουσία  για όλα τα θέματα που την αφορούν.

Όπως όμως ήδη διαφαίνεται η συμμετοχή της  κοινωνίας των πολιτών ουσιαστικά αποδυναμώνεται και αγνοείται και αυτό απλά σημαίνει ότι η νεα συνταγματική  αναθεώρηση δεν θα  ενισχύσει  την δημοκρατική προοπτική. Μήπως τελικά και η κοινωνία έχει βολευτεί μέσα στην ανελευθερία της και στην ανάθεση της ευθύνης της υπαρξης της σε κάποιους « σωτήρες»;

 

 

 

 

Documenta 14 Αθήνα

 

Η καλλιτέχνιδα Cecilia Vicuna παρουσιάζει την ιστορία του κόκκινου νήματος. Μέσα από το έργο της τιμά την αρχαία προκολομβιανή τέχνη του quipu, ένα τρόπο γραφής με την χρήση περίπλοκων σχεδίων από κόμπους.Τα τεράστια αυτά νήματα σε κόκκινο χρώμα συμβολίζουν την εμμηνορρυσία και συνδέουν σαν ομφάλιος λώρος την μητέρα των Άνδεων  με την ενάλια μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας.

DOCUMENTA 14 Αθήνα

 

Ο καλλιτέχνης K. G. Subramanyan  παρουσιάζει το έργο του ο πόλεμος των λειψάνων.

Ο καλλιτέχνης γράφει « για κάποιους η αλήθεια είναι μία, για άλλους είναι πολλές κι όμως όλοι επινοούν ειδικά σήματα και σύμβολα, τελετουργίες και φυλαχτά για να αποδείξουν τη θεμελιώδη μοναδικότητα της. Ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου όλα αυτά παύουν να επιτελούν τον σκοπό τους, γίνονται αδιαπέραστα και ιδιωτικά αντί να οδηγούν τον άνθρωπο σ’ένα όραμα της απόλυτης αλήθειας κάνουν το αντίθετο, απομακρύνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και προκαλούν ανόητες διαμάχες.

DOCUMENTA 14 Αθήνα

Μάσκες του υποθαλάσσιου βασιλείου.

Ο Beau Dick αναπαριστά διάφορες μορφές του υποθαλάσσιου βασιλείου, απο τον αρχηγό Komokwa που έχει το προσωνύμιο χαλκοποιός έως το ποντίκι που πρωτοείπε οτι το ανώτερο επίπεδο της θάλασσας μπορεί να ανοίξει και απο κάτω να αποκαλυφθεί ένας κόσμος γεμάτος πλούτη.

DOCUMENTA 14

DOCUMENTA 14

Κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός

Το 1955 διοργανώθηκε για πρώτη φορά στο Κέσελ της Γερμανίας η έκθεση μοντέρνας τέχνης documenta. Φέτος για πρώτη φορά η 14η documenta διοργανώνεται ταυτόχρονα στο Κάσελ και την Αθήνα. Φιλοξενεί πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές εκφράσεις  χρησιμοποιώντας την πλεονεκτική μεσογειακή θέση της Αθήνας ως σταυροδρόμι πολιτισμών.

Οι εκθεσιακοί χώροι και τα δρώμενα γίνονται σε θέατρα, μουσεία, βιβλιοθήκες, κινηματογράφους, βιβλιοθήκες, πάρκα, σημαντικές ιστορικές τοποθεσίες, δρόμους, πλατείες.

Τα βίντεο που θα δείτε είναι από την έκθεση documenta στο Εθνικό μουσείο σύγχρονης τέχνης ( πρώην εργοστάσιο Φιξ στη Συγγρού).

Ξεκινάμε με έργα του καλλιτέχνη  Beau Dick  με θεματική τις μάσκες.

Οι μάσκες συνδέονται με τελετουργικά. Η τελετουργία kwakwa kawakw Allakim  επικεντρώνεται στην ιστορία ενός αγοριού που δραπετεύει στο δάσος όταν βιώνει την απόρριψη της οικογένειας του, εκει βρίσκει καθοδήγηση και βοήθεια από τον αγριόγαλο και άλλους φύλακες αγγέλους και  μαθαίνει τα τραγούδια τους και τους χορούς τους.

Οι μάσκες  Allakim έχουν ένα συγκεκριμένο κύκλο ζωής, τις χρησιμοποιούν σε τέσσερις χορούς στην τελετή ποτλατς και στην συνέχεια τις καίνε, δεν πρόκειται όμως για καταστροφική τέχνη. Η καύση γεννά την ανάγκη να δημιουργούν νέες μάσκες, ετσι συντηρούνται ζωντανές οι ιστορίες, οι χοροί και τα τραγούδια.

Εγώ νομίζω ότι ξέρω

 

Εσύ νομίζεις ότι ξέρεις

Αυτοί νομίζουν ότι ξέρουν

Πριν από αρκετά χρόνια πέθανε ο άνδρας μιας γειτόνισσας μου και πήγα στην κηδεία, η χήρα σπάραξε στο κλάμα, επειδή ήταν πολύ εξαντλημένη προσφέρθηκα να την πάω σπίτι της με το αυτοκίνητο μου. Στη διαδρομή μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν έκλαιγε για τον άνδρα της αλλά για τα τόσα χρόνια που χαράμισε μαζί του.

« αχ, παιδάκι μου, χαράμισα τα καλύτερα χρόνια μου μαζί του» μου είπε με αναστεναγμό.

Επίσης μια άλλη προσφιλής ατάκα είναι « όλοι οι άνδρες είναι τα ίδια γουρούνια» (εδώ την ακούνε και τα καψερά τα γουρουνάκια),  «όλες οι γυναίκες είναι ίδιες», όπως επίσης και το χιλιοειπωμένο « μια γυναίκα με κατέστρεψε», « αυτός ο άνδρας ήταν η καταστροφή μου», « με τελείωσε». Άλλωστε υπάρχει και μια μεγάλη ανθολογία καψουροκαστροφικών λαικών ασμάτων.

Πόσο εύκολα λοιπόν μπορεί να βρεθεί ο φταίχτης και συμπτωματικά είναι πάντα ο άλλος.

Τι βολική τακτοποίηση, πόσο αριστοτεχνικά μπορεί κάποιος να ξεγλιστρήσει από τον εαυτό του.

Και αυτή η « τακτοποίηση» σημαίνει  ότι συνεχώς συσσωρεύονται και αποθηκεύονται μέσα μας απογοητεύσεις, προδοσίες, απορρίψεις, αποτυχίες , καταστροφές. Είναι σαν να αποθηκεύει κάποιος μέσα στο σπίτι του συνεχώς σκουπίδια τα οποία κάθε τόσο τα ψεκάζει με αρωματικό σπρέυ για να δίωξει τη δυσωδία τους, ακριβώς το ίδιο κάνει και ο νους, λειτουργεί σαν σπρέυ αναισθητικό στην προσπάθεια του να μας προστατεύσει απ’όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

Και τι γίνεται όλο αυτό το σκουπιδαριό;

Ένας συμπαγής τοίχος φοβικών πεποιθήσεων που καταλήγουν σε αφορισμούς

Οι γυναίκες είναι επικίνδυνες

Οι άνδρες είναι αναξιόπιστοι

Οι άνδρες ζούνε στην κοσμάρα τους

Δεν πρέπει να εμπιστεύομαι κανένα

Η ζωή είναι σκληρή και άδικη

Αυτός είναι υπεύθυνος για την δυστυχία μου

Αυτή είναι υπεύθυνη για την δυστυχία μου

Μην ερωτευτείς ανεξάρτητη γυναίκα

Η καλοσύνη βλάπτει

Δεν υπάρχουν άνδρες

Ο κατάλογος είναι μακρύς, προσθέστε και εσείς  και άλλες.

Αυτές οι πεποιθήσεις είναι ένας σύντομος και σίγουρος τρόπος για να χάσει κάποιος τη επαφή με τον αληθινό του εαυτό.

Τι θα γινόταν αν βάζαμε ένα ερωτηματικό σε κάθε πεποίθηση μας;

Τι θα γινόταν αν απλά λέγαμε ΔΕΝ ΞΕΡΩ .

ΔΕΝ ΞΕΡΩ δηλαδή      Υπάρχω συνεχώς ως μαθητής

Δεν αντιδρώ αυτόματα και ανακλαστικά

Υπάρχω σαν γάργαρο καθαρό ποταμάκι

Φρέσκο και καινούργιο κάθε μέρα

Και αυτό το ποταμάκι θα μας ψιθύριζε « κανένας άνθρωπος δεν έχει την δύναμη να σας βλάψει εάν εσείς δεν το επιτρέψετε ( εξαιρούνται οι περιπτώσεις ακραίας σωματικής και σεξουαλικής κακοποίησης) γιατί οτι  σας συμβαίνει είναι δική σας επιλογή, εσείς είσαστε ουσιαστικά οι δημιουργοί της πραγματικότητας σας, οι δημιουργοί όσων σας συμβαίνουν, εσεις έχετε την πλήρη ευθύνη για όσα σας συμβαίνουν , όχι ο άλλος. Και  τότε  συμβαίνει σε μια σχέση να κερδίζουν όλοι και κανείς να μην χάνει».

Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι η ζωή είναι μια καθημερινή ευλογία και ότι μπορούμε να αλλάζουμε τις πεποιθήσεις μας όποτε θέλουμε. Γι’αυτό μας διαφεύγουν πολλά όμορφα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά.

Οι σχέσεις μας με τους άλλους είναι και η μεγάλη πρόκληση για να δημιουργήσουμε αυτές τις δυνατότητες.

Οι ευλογίες που μας στέλνει η ζωή είναι εκεί μπροστά μας, έρχονται, τις βλέπετε;

Διαδικτυακές σχέσεις

εςσζ

Σήμερα ζούμε σε μια διαδικτυακή κοινωνία συνεχώς αναπτυσσόμενη και διευρυνόμενη. Για εκατομμύρια ανθρώπους  η σύνδεση τους με τους άλλους περνάει μέσα από το διαδίκτυο το οποίο αρχίζει να εξελίσσεται σε κυρίαρχο μέσο επικοινωνίας.  Έτσι αναδύθηκε η νέα κουλτούρα των διαδικτυακών σχέσεων, κοινότητες μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι ουσιαστικά αναζητούν συναισθηματικό φαγητό.

Στην αρχή μοιάζει με την πραγματική ζωή, δίνει πολλές ευκαιρίες για συζητήσεις και ανταλλαγές, στην συνέχεια όμως έρχεται η συνειδητοποίηση ότι αυτό είναι μια απομίμηση της ζωής και μάλιστα κακή απομίμηση γιατί μακροπρόθεσμα μεγαλώνει την αποξένωση, αποσυνδέει τους ανθρώπους από την πραγματική ζωή, δημιουργεί και ενισχύει τα προσωπεία και τις εικονικές σχέσεις.

Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σε φαντασιακές ερωτικές αισθησιακές σχέσεις που τους προσφέρουν μια ασφαλή και εξ αποστάσεως ευχαρίστηση χωρίς δεσμεύσεις, υποχρεώσεις, ευθύνες. Είναι τέλειες κρυψώνες αλλά και τέλειες παγίδες γιατί οι φαντασιακές σχέσεις είναι η εγκατάλειψη του εαυτού, φαίνεται ότι στο μέλλον οι ψυχολόγοι θα έχουν ολοένα και συχνότερα περιστατικά διαδικτυακών ερώτων, ουσιαστικά δηλαδή αποπροσωποποιημένων σχέσεων.

Οι σχέσεις είναι ένα υπαρξιακό βίωμα που το ζούμε με όλες μας τις αισθήσεις και που μέσα από αυτό αποκτούμε την εμπειρική κατανόηση του εαυτού μας και του νοήματος της ζωής μας. Είναι η πιο στοργική πράξη προς τον εαυτό μας.

Η ζωή είναι συναρπαστική

 

omdsqpmvcxzw,bzdξηγ-iyre8gvc

Η ζωή είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι αυτοανακάλυψης και δημιουργίας γιατί όμως εμείς οι άνθρωποι την βιώνουμε ως δύσκολη και σκληρή;

Γιατί την βιώνουμε συνεχώς ως ελλειμματική και δεν συνειδητοποιούμε τον πλούτο μας, είμαστε παγιδευμένοι στην ιδέα της έλλειψης. Η ζωή μας μοιάζει με τους οικονομικούς δείκτες  που πάντα πρέπει να έχουν ανοδική πορεία και που συνεχώς μας παρακινούν  για « ακόμα πιο ψηλά», « ακόμα πιο πολλά», και  μας κρατούν σε αναμμένα κάρβουνα  υπενθυμίζοντας κάθε τόσο « ο χρόνος τρέχει», « μην χάνεις τον χρόνο σου», « τρέξε, κέρδισε, απόκτησε, ξόδεψε».

Και όλη αυτή η αντίληψη για την ζωή μας δεν υπονομεύει μόνο την προσωπική μας ευζωία αλλά και ολόκληρου του πλανήτη γιατί παράγει δυστυχία, δυστυχία για όλους.

Η κοινή λογική είναι μια επικίνδυνη προκατάληψη.

Αυτή η κοινή λογική που λέει ότι πρέπει να αναπτυσσόμαστε  συνεχώς για να επιβιώσουμε  και που δημιουργεί ακατάπαυστα ανικανοποίητες επιθυμίες, εθισμούς, αίσθημα στέρησης και αποτυχίας, εξαρτήσεις, απληστία, είναι ουσιαστικά μια επικίνδυνη προκατάληψη γιατί παράγει δυστυχία.

Αυτή την λογική πρέπει να σταματήσουμε να την θρέφουμε, ας αρχίσουμε να την σαμποτάρουμε, να την υπονομεύουμε κάνοντας στην καθημερινή μας ζωή μικρά  αλλά στην ουσία μεγάλα επαναστατικά βήματα

  • Να εκτιμάμε αυτά που έχουμε
  • Να δουλεύουμε λιγότερο και αυτό να γίνει αίτημα κοινωνικό
  • Να καταναλώνουμε λιγότερο
  • Να μειώσουμε την κατανάλωση ζωικών προιόντων, αυτό θα δημιουργήσει τεράστια περιβαλλοντικά οφέλη , στην υγεία μας και στην οικονομία.
  • Να μην αγοράζουμε προιόντα που κατασκευάζονται από άγρια ζώα.
  • Να μην καταναλώνουμε κρέας άγριων ζώων , προιόντα από φάλαινες, δελφίνια.
  • Να μην καταναλώνουμε τροφές που προέρχονται από βιομηχανοποιημένες κτηνοτροφικές μονάδες.
  • Να μην καταναλώνουμε μεταλλαγμένες τροφές
  • Να επιλέγουμε προιόντα από βιολογικές καλλιέργειες
  • Δεν επισκεπτόμαστε ζωολογικούς κήπους και δεν πηγαίνουμε σε τσίρκο που εκμεταλλεύονται ζώα.
  • Συμμετέχουμε στην ανακύκλωση, στηρίζουμε πολιτικές που προωθούν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
  • Να μην γινόμαστε θύματα παραπλανητικών διαφημίσεων, να αντικαθιστούμε τις συσκευές μας μόνο όταν δεν επιδιορθώνονται
  • Να είμαστε ενημερωμένοι πολίτες, να φιλτράρουμε κάθε πληροφορία και ενημέρωση που λαμβάνουμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
  • Να στηρίζουμε τα κινήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φιλειρηνικά, αλληλεγγύης και κινήματα πνευματικής αφύπνισης.
  • Να φροντίζουμε τον εαυτό μας, να τον αγαπάμε, να μην ζούμε για τους άλλους, να μην προσπαθούμε να γίνουμε ή να δείξουμε ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, να μην ανταγωνιζόμαστε,  να συμπονούμε, να μοιραζόμαστε, να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου, να είμαστε δύναμη δημιουργίας.
  • Και τέλος ας στοχαστούμε πάνω σε αυτό « η μεγαλύτερη δυστυχία δεν είναι η έλλειψη και η φτώχεια αλλά η διαθεσιμότητα και η αφθονία».