Ισλάμ και Φεμινισμός

Την προισλαμική περίοδο οι γυναίκες όπως και οι σκλάβοι αντιμετωπίζονταν ως κατώτερα όντα και δεν είχαν καμία νομική υπόσταση, ο Μωάμεθ βελτίωσε τα δικαιώματα των γυναικών αφού στον ισλαμικό πλέον κόσμο οι γυναίκες μπορούσαν να έχουν κληρονομικά δικαιώματα. Επίσης το κοράνι καταδικάζει την βρεφοκτονία θηλυκών μωρών και απαγόρευσε μια χήρα να παντρεύεται χωρίς την θέληση της συγγενή του θανόντα άνδρα της. Το κοράνι  όμως παρ’όλες τις βελτιώσεις ουσιαστικά αφήνει την γυναίκα κατώτερη του άνδρα διατηρώντας το αυστηρό πατριαρχικό σύστημα.

Συγκεκριμένα το κοράνι αναφέρει « οι  άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες λόγω της ιδιαιτερότητας με την οποία τους ανύψωσε ο Θεός πάνω από τις γυναίκες και επειδή οι άντρες δίνουν προίκα στις γυναίκες από τον δικό τους πλούτο. Εκείνες των οποίων την ανυπακοή φοβάστε, να τις μαλώνετε, να τις απομακρύνετε από το κρεβάτι σας και να τις τιμωρείτε. Αν όμως είναι υπάκουες να είστε καλοί προς αυτές». Σε άλλο στίχο αναφέρει « οι γυναίκες σας μπορούν να μείνουν χωρίς καλύπτρα μπροστά στους πατεράδες τους, στους γιούς τους, στους αδελφούς τους, στους ανιψιούς τους και τις συζύγους τους και μπροστά στις δούλες».

Είναι παράδοξο αλλά τα πρώτα κείμενα για τα δικαιώματα των γυναικών στο Ισλάμ γράφτηκαν από άνδρες.

Το 1900 ο Αιγύπτιος δικηγόρος Κουασιμ Αμιν έγραψε « από τη γέννηση της μέχρι το θάνατο της η γυναίκα είναι μια σκλάβα γιατί δεν ζει η ίδια ούτε για τον εαυτό της. Ζει μέσω του άνδρα και για αυτόν, εξαρτώμενη για όλες τις ανάγκες της πλήρως από αυτόν. Δεν μπορεί να βγει από το σπίτι χωρίς συνοδεία, ούτε να ταξιδέψει μόνη της. Σκέφτεται όπως ο άνδρας της, βλέπει μέσα από τα δικά του μάτια, ακούει με τα δικά του αυτιά, επιθυμεί ότι επιθυμεί εκείνος. Μια τέτοια γυναίκα είναι ένα προσάρτημα του άνδρα, είναι μια σκλάβα καταπιέζοντας τα φυσικά της ένστικτα , τα ταλέντα της και αυτή η κατάσταση στην οποία υπόκειται συγκρίνεται με την ΗΘΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. Η γυναίκα έχει το δικαίωμα να είναι ελεύθερη και να έχει τα ίδια δικαιώματα με τον άνδρα». Και κάλεσε τις γυναίκες να τολμήσουν να παραβλέψουν τις επιταγές του κορανίου. Για το κείμενο αυτό κατηγορήθηκε για συνεργασία με την Δύση. Όμως οι απόψεις του άφησαν τα ίχνη τους στην συνείδηση των ανθρώπων.

Το 1930 στην Τυνησία ο Ταχάρ Χανταντ, δημοσιογράφος και συνδικαλιστής, δημοσίευσε ένα κείμενο για τα δικαιώματα των γυναικών, επέκρινε την πολυγαμία, την μαντήλα, τον αποκλεισμό από την εκπαίδευση γράφοντας « κατά την γνώμη μου το Ισλάμ στην ουσία του δεν αντιτίθεται στην ισότητα των φύλων. Η μαντήλα , το πέπλο που καλύπτει το πρόσωπο της γυναίκας για να αποφύγει τους πειρασμούς της ακολασίας μοιάζει με ΦΥΜΟΥΤΡΟ που βάζουν στα σκυλιά για να τα εμποδίζουν να δαγκώνουν τους περαστικούς, όταν σκέφτομαι το ζήτημα της μαντήλας βλέπω μόνο τον εγωισμό μας που κρύβεται πίσω από το θρησκευτικό μας πάθος». Για το κείμενο αυτό ήρθε αντιμέτωπος με βίαιες αντιδράσεις και αποβλήθηκε από την Νομική σχολή και αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί.

Το 1923 η Αιγύπτια Χουντα Σαραουι ίδρυσε φεμινιστική ένωση και έβγαλε την μαντήλα σε δημόσιο χώρο φωτογραφιζόμενη μπροστά στην είσοδο του σιδηροδρομικού σταθμού του Καίρου.

Advertisements

Η Ελλάδα δεν είναι εδώ

η ελλαδα δεν ειναι εδω3η ελλαδα δεν ειναι εδω2η Ελλαδα δεν ειναι εδωη ελλάδα δεν ειναι εδω4η ελλαδα δεν ειναι εδω1η ελλαδα δεν ειναι εδω7η ελλαδα δεν ειναι εδω6

Διάβαζα σε βορειοευρωπαική εφημερίδα εγκωμιαστικά σχόλια για την ταινία του σκηνοθέτη Γιώργου Λάνθιμου τον οποίο ο συντάκτης του άρθρου παρουσίαζε ως ένα σημαντικό Βρετανό δημιουργό. Και σκέφτηκα πόσοι Έλληνες και Ελληνίδες εγκαταλείπουν  την Ελλάδα και επιλέγουν συνειδητά να ζήσουν στο εξωτερικό, να πάνε δηλαδή εκεί όπου θα μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους, να εκφράσουν την δημιουργικότητα τους, να εμπνευστούν, να τολμήσουν, να πειραματιστούν, να ανακαλύψουν, να εκπληρώσουν την μεγάλη ανθρώπινη περιπέτεια που είναι η ζωή. Ουσιαστικά πάνε εκεί που συμβαίνουν οι μεγάλες αλλαγές, οι εξελίξεις, εκεί που συμβαίνουν τα επιτεύγματα του καινούργιου κόσμου.

Στις αρχαίες ελληνικές πόλεις υπήρχαν οι ΜΝΗΜΟΝΕΣ και η αποστολή τους ήταν να καταγράφουν, να συλλέγουν και να διασώζουν ότι αξιομνημόνευτο συνέβαινε, κάθε πράξη και έργο δοξαστικό, θαυμαστό και αξιόλογο.

Τι θα κατέγραφαν άραγε οι σύγχρονοι μνήμονες;

Τι θα διέσωζαν ως θαυμαστό και αξιόλογο;

Όταν η φυγή του δημιουργικού δυναμικού της χώρας ουσιαστικά εξασθενίζει τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την οικονομία, την ανάπτυξη της Ελλάδας.

Και τι αφήνουν πίσω τους αυτοί που τρέπονται σε φυγή;

Μια Ελλάδα ασφυκτικά εσωστρεφή, εμμονικά προσκολλημένη στο παρελθόν( γιατί ένας πολιτισμός χωρίς νεανική δημιουργικότητα ζει στο παρελθόν), φοβική απέναντι στο καινούργιο και το διαφορετικό, σε αδυναμία να αυτενεργεί και να παράγει αλλά μόνο να εισάγει και άκριτα να καταναλώνει, σε μόνιμη εξάρτηση από εξωτερική « στήριξη» και « βοήθεια», σε μόνιμη αυτολύπηση και γκρίνια.

Η απαξίωση του άλλου

Είναι αποκαλυπτική η περίπτωση του Νίκου Καζαντζάκη, του παγκόσμιου στοχαστή και μυθιστοριογράφου ο οποίος δεν πήρε το νόμπελ λογοτεχνίας , φρόντισε γι’αυτό η Ακαδημία Αθηνών η οποία συνεχώς απέτρεπε την Σουηδική Ακαδημία και μάλιστα είχε στείλει ακαδημαικό ο οποίος για ένα μήνα εργάστηκε σθεναρά για να τους πείσει ότι δεν έπρεπε να του το δώσουν.

Πόσο έχει αλλάξει αυτή η Ελλάδα από τότε που έχει ανάγκη την αποτυχία και την απαξίωση του άλλου;

Όταν ταξίδευα στην Ευρώπη όλοι μου μιλούσαν με θαυμασμό για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, αυτός ήταν ο πρέσβης του σύγχρονου  ελληνικού πολιτισμού. Τι θα είχε δημιουργήσει όμως ο Αγγελόπουλος αν δεν είχε την στήριξη και την βοήθεια των Γάλλων κινηματογραφικών παραγωγών;  Άλλωστε είχε επιλέξει να ζήσει στην Γαλλία, όπως σήμερα Ο Λάνθιμος έχει αποκτήσει βρετανική υπηκοότητα και ζει στην Αγγλία, όπως ο Βαγγέλης Παπαθανασίου  έχει επιλέξει να ζήσει στο Παρίσι και όπως δεκάδες Έλληνες και Ελληνίδες  για των οποίων τα επιτεύγματα ακούμε συχνά στις ειδήσεις.

Με τα μάτια στραμμένα έξω

Πολλοί κυρίως νέοι και νέες βιώνοντας μια «εξορία» στην Ελλάδα στρέφουν τα μάτια τους έξω και όσοι φεύγουν ουσιαστικά αφήνουν την παλιά ζωή τους και ξεκινούν μια καινούργια. Η νοσταλγία της γενέθλιας γης πάντα θα υπάρχει. Ουσιαστικά αυτοί που φεύγουν βιώνουν την δυαδικότητα δύο παράλληλων ζωών, από τη μια βρίσκονται στο παρόν της καθημερινότητας τους στο «εδώ» και από την άλλη βρίσκονται μέσα στην επιθυμία που κουβαλά μνήμες της γενέθλιας γης, βρίσκονται στο «αλλού».

Η Ελλάδα του σήμερα ζει στο παρελθόν, η Ελλάδα του αύριο δεν είναι εδώ βρίσκεται έξω μαζί με τους χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες που έχουν φύγει.

 

 

 

Απάτητα μονοπάτια

Η Μαρία Παπανικολάου, αφηγήτρια, το Σάββατο 27 Οκτωβρίου στο Θέατρο Περιγιαλίουνστην Κορινθία στις 8  το βράδυ αφηγείται για μιάμιση ώρα ιστορίες απο δάφορα μέρη του κάσμου ανατρεπτικές και απροδόκητες ζωντανεύοντας μια προφορική λογοτεχνία που θα προκαλέσει μια βουτιά προς τα μέσα προκαλώντας την συμμετοχή του κοινού με δικές του ιστορίες.μαρια1Document-page-001 (10)

Ας γίνουμε λοιπόν όλοι αυτιστικοί

 

ας γινουμε αυτιστικοι2

Ο άνθρωπος φθάνει στο ύψος της σοφίας όταν όσα κάνει είναι τόσο αυτονόητα

οσο είναι  εκείνα που κάνει η φύση.

Το στίγμα

Πως ανακοινώνεται μια διάγνωση αυτισμού;

Α. στο παιδί σας συμβαίνει κάτι πολύ ανησυχητικό

Β. το παιδί σας πάσχει από μια σοβαρή διαταραχή

Γ. η διάγνωση του αυτισμού οδηγεί τους γονείς σε κατάσταση πένθους γι’αυτό θα χρειαστείτε υποστηρικτική ψυχοθεραπεία

Δ. μερικά πράγματα δεν αλλάζουν δυστυχώς

Ε. λυπάμαι

Το στίγμα είναι ουσιαστικά ο εξoστρακισμός από την κοινότητα, την κοινή συμβίωση, είναι το ειρωνικό σχόλιο, είναι η στέρηση από εμπειρίες που οι άλλοι μπορούν να βιώνουν και να απολαμβάνουν. Και έτσι ο άνθρωπος με το στίγμα αρχίζει να συμπεριφέρεται ως προβληματικός και ως άρρωστος και να χάνει κάθε ευθύνη για την προσωπική του ζωή.

Ο στιγματισμός αφαιρεί από τους ανθρώπους την ικανότητα να προσαρμόζονται την οποί είχαν ανεπτυγμένη οι πρόγονοι μας που πέρασαν μέσα από πολέμους και σκληρές συνθήκες διαβίωσης.

 

Υπάρχουν φυσιολογικοί στην αγέλη των ανθρώπων;

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της επιστημονικής κοινότητας στη Δύση ένα στα έξι παιδιά βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, δηλαδή μας λένε ότι ο αυτισμός αρχίζει και παιρνει πλέον επιδημικές διαστάσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες στην Αμερική εικοσαπλασιάστηκε η διάγνωση αυτισμού.

Τι συμβαίνει; τα παιδιά άρχισαν να γίνονται αυτιστικά ή άλλαξε ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα;

Όπως υπάρχουν μοδάτα ρούχα και μοδάτα εστιατόρια υπάρχουν και οι μοδάτες ψυχιατρικές διαγνώσεις. Σήμερα υπάρχουν οι καταιγιστικές διαγνώσεις για τον αυτισμό τύπου ασμπεργκερ, κάποια παιδιά δηλαδή δεν είναι αρκετά φυσιολογικά, παρεκκλίνουν από αυτό που η κοινωνία και η επιστημονική κοινότητα θεωρεί αποδεκτή και σωστή συμπεριφορά.

Σκεφτόμουν επώνυμους που έχουν υποστεί αυτή την διάγνωση, όπως ο χολυγουντιανός σκηνοθέτης Στήβεν Σπιλμπεργκ και ο οποίος είναι γνωστός στο συνάφι του και ως πολυλογάς. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι και ένα από τα συμπτώματα που βρίσκονται στη λίστα διάγνωσης. Βεβαια κάποτε αυτό ήταν μια αποδεκτή συμπεριφορά σήμερα όμως μπορεί  κάποιος να διαγνωσθεί με ψυχική διαταραχή του αυτιστικού φάσματος, έχει γίνει πλέον ασθένεια.

Πολλοί επώνυμοι βγήκαν δημόσια και μίλησαν για τον στιγματισμό τους και με τον τρόπο τους βοήθησαν να απομυθοποιεί η « διαταραχή» ασμπερκγερ.

Ένα παιδί που είναι ανήσυχο, ανυπάκουο, έχει εκρήξεις θυμού, δεν προσποιείται αλλά εκφράζεται αυθόρμητα, δεν χρησιμοποιεί μάσκες και προσωπεία και είναι ειλικρινής, αν είναι ντροπαλό και αδέξιο στις κοινωνικές του συναναστροφές , δεν έχει ευχέρεια  στην ομιλία κινδυνεύει να στιγματιστεί  γιατί όλα αυτά θεωρούνται μη αποδεκτές συμπεριφορές παράξενες  και μη φυσιολογικές.

Αντίθετα θεωρείται φυσιολογικό όταν κάποιος προσποιείται ότι είναι θαρραλέος, γενναίος, δυνατός, όταν είναι θρασύς, χειριστικός, πολυμήχανος στην εξαπάτηση των άλλων, εγωιστής , αδίστακτος άπληστος , συμφεροντολόγος, υποκριτής άξεστος……..

Κανένας δεν μπορεί με απόλυτη βεβαιότητα να ορίσει τι είναι φυσιολογικό.

Ο Φρόυντ είχε χαρακτηρίσει τον συνάδελφο του Καρλ Γιούγκ ως δαιμονικό, σήμερα βέβαια κανένας ψυχίατρος δεν θα χρησιμοποιούσε αυτό τον χαρακτηρισμό. Τότε αυτοί οι χαρακτηρισμοί που γίνονταν ήταν βλαπτικοί, άδικοι και παλιομοδίτικοι όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τις μοδάτες σύγχρονες  διαταραχές.

Ο Ιπποκράτης είχε πει « είναι σημαντικότερο να γνωρίζουμε τι είδους άνθρωπος έχει μια ασθένεια παρά να γνωρίζουμε τι είδους ασθένεια έχει ο άνθρωπος» και « να είσαι μετριόφρων, να γνωρίζεις τα όρια σου και πάνω απ’όλα να μην βλάπτεις». Δηλαδή ο Ιπποκράτης μας λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο τα συμπτώματα του, δεν είναι η ασθένεια του, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, διαφορετικός , ξεχωριστός. Και επιπλέον μας λέει ότι το αλαζονικό διαγνωστικό σύστημα χρειάζεται να αλλάξει, χρειάζεται δηλαδή να αλλάξουμε τον  εγωκεντρικό τρόπο που  προσλαμβάνουμε την ανθρώπινη φύση, να μην επιδιώκουμε την ομοιομορφία που σημαίνει ότι ως κοινωνία χρειάζεται να σταματήσουμε να έχουμε ως στόχο να γίνουμε όλοι όμοιοι αλλά να εκφράσουμε ελεύθερα τον εαυτό μας και να κάνουμε αυτό που επιλέγει και η φύση να κάνει.

« η ιατρική έρευνα έχει σημειώσει τόσο σημαντικές προόδους ώστε δεν έχει απομείνει σχεδόν κανένας υγιής άνθρωπος»  Α. Χαξλει

Μια ιστορία

Οι γονείς του δίχρονου Λουκά ανησυχούσαν γιατί το παιδί τους δεν μιλούσε με ευχέρεια, έλεγε μόνο λέξεις. Έτσι ο παιδίατρος συνέστησε στους γονείς μια επιστημονική αξιολόγηση της κατάστασης του γιού τους.

Οι γονείς συμφώνησαν και το πήγανε σε ένα κέντρο όπου η διάγνωση ήταν αυτισμός. Οι γιατροί συνέστησαν μια εντατική « θεραπεία», οι γονείς αρχικά αγχώθηκαν και τρομοκρατήθηκαν, αποφάσισαν τελικά να μην ακολουθήσει το παιδί τους κάποιο πρόγραμμα θεραπείας. Σε ένα χρόνο πήγαν το γιό τους σε άλλο κέντρο και εκει οι αξιολογητές δεν διέγνωσαν αυτισμό.

Παρ’όλα αυτά όμως το συγγενικό και ευρύτερο περιβάλλον συνέχιζε να αντιμετωπίζει το παιδί ως προβληματικό, το στίγμα της αρχικής αξιολόγησης παρέμεινε.

Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χρόνο για να εκφράσει το δυναμικό του, η παραβίσαη αυτής της διαδικασίας ωρίμανσης και αυτοέκφρασης και η μετατροπή της σε ασθένεια χαρακτηρίζει μια κοινωνία τελειοθηρική, υπέρμετρα φιλόδοξη και υπερβολικά απαιτητική για τις επιδόσεις των παιδιών της.

 

 

 

 

 

 

 

 

Από την χρήσιμη πυρκαγιά στο ολοκαύτωμα γράφει ο περιβαλλοντολόγος Κώστας Παπακωνσταντίνου

σημειωμα εκδοτριας2

Α. Το «πώς ξεκινά μια πυρκαγιά» και το «γιατί η πυρκαγιά εξελίσσεται σε ολοκαύτωμα» είναι δύο άσχετα μεταξύ τους ερωτήματα.

Αν κάποιος χάσει τη ζωή του από μία απλή γρίπη έχει νόημα να εστιάσουμε στο πού «κόλλησε» τον ιό; Χρήσιμο θα ήταν να γνωρίζουμε, ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: γιατί κάτι τόσο αναμενόμενο και συνηθισμένο είχε αυτή την τραγική κατάληξη; Ποια άλλα προβλήματα υγείας είχε εκείνος που πέθανε από μια απλή γρίπη; Το ίδιο συμβαίνει  και με τις πυρκαγιές στη μεσογειακή φύση. Ένα μεγάλο μέρος του δημόσιου διαλόγου (ιδίως μετά από καταστροφές σαν του 2007 και του 2018) αναλώνεται στο επουσιώδες ερώτημα «πώς ξεκίνησε η πυρκαγιά» και όχι στο σημαντικό «γιατί κάτι τόσο συνηθισμένο εξελίχθηκε σε τραγωδία».

Στη Μεσόγειο, η εκδήλωση πυρκαγιάς είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Με την πεντάμηνη ξηρασία, τη συσσωρευμένη βιομάζα και την συνεχή ανθρώπινη χρήση επί 10.000 χρόνια, είναι απόλυτα βέβαιο ότι κάποια στιγμή κάποια εστία πυρκαγιάς θα εκδηλωθεί σε κάθε περιοχή. Αν δεν συμβεί φέτος από πρόθεση, θα συμβεί του χρόνου από ατύχημα, του «παραχρόνου» από κεραυνό κ.ο.κ. Και όσο συσσωρεύεται καύσιμη ύλη, τόσο η εκδήλωση πυρκαγιάς θα γίνεται πιθανότερη.  Παραδοσιακά, αυτές οι πυρκαγιές ήσαν συχνές, σύντομες σε διάρκεια, περιορισμένες σε έκταση και χρήσιμες, αφού κατανάλωναν σε μικρές ποσότητες την καύσιμη ύλη και δημιουργούσαν χρήσιμα στον άνθρωπο και τη φύση διάκενα. Ολόκληρη η μεσογειακή φύση και οι ανθρώπινες κοινωνίες είχαν, όχι απλά προσαρμοσθεί, αλλά συν-εξελιχθεί με αυτές τις «καθημερινές» πυρκαγιές, ώστε αυτές να θεωρούνται βασικό εργαλείο διαμόρφωσης του Μεσογειακού τοπίου.

Το κρίσιμο, λοιπόν, ερώτημα είναι το γιατί μια συνηθισμένη και μάλλον ωφέλιμη μεσογειακή πυρκαγιά σήμερα εξελίσσεται σε ολοκαύτωμα και απειλεί ανθρώπινες ζωές και περιουσίες. Και γιατί αυτό συμβαίνει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις περιοχές με μεσογειακό κλίμα, δηλαδή γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, τη Νότια Αυστραλία;

 

Β. Φεύγουν καλλιέργειες και βόσκηση – έρχονται σπίτια: Καιγόμαστε.

Ο λόγος για τον οποίο οι αναμενόμενες και άλλοτε «αθώες» μεσογειακές πυρκαγιές σήμερα εξελίσσονται σε ολοκαυτώματα είναι η δραματική και απότομη αλλαγή χρήσεων γης τις τελευταίες δεκαετίες. Και ιδίως ο (κυριολεκτικά) θανατηφορος συνδυασμός: εγκατάλειψη παραδοσιακών χρήσεων γης – οικιστική ανάπτυξη (ιδίως η εκτός σχεδίου δόμηση).

Το παραδοσιακό  μεσογειακό τοπίο ήταν ένα μωσαϊκό από ποικίλες χρήσεις γης: καλλιέργειες διαφόρων ειδών, βοσκότοποι, φυσική βλάστηση και σαφώς οριοθετημένοι οικισμοί. Πολλά από τα διάκενα σε αυτό το μωσαϊκό είχαν διαμορφωθεί και από τις συχνές πυρκαγιές, οι οποίες ήσαν σύντομες, αφού δεν υπήρχαν μεγάλες ενιαίες εκτάσεις με εύφλεκτη βλάστηση και κάθε τόσο παρεμβάλλονταν αμπέλια, χωράφια, βοσκοτόπια ή ήδη καμένες εκτάσεις. Ήταν ένας ελεγχόμενος κύκλος,  όπου ποτέ δεν συσσωρευόταν υπερβολική καύσιμη ύλη σε μεγάλες εκτάσεις.

Και όταν τύχαινε η πυρκαγιά να φτάσει σε δάση ή υψηλή μακία (πολύ πιο σπάνια από σήμερα) απλά δεν υπήρχαν άνθρωποι ή σπίτια εκεί. Κανένας οικισμός και κανένα σπίτι δεν ήταν μέσα στο δάσος. Αν μελετήσουμε παλιές εικόνες από χωριά που σήμερα είναι πνιγμένα στο πράσινο, θα δούμε ότι παλιότερα ήσαν περιτριγυρισμένα από ανοιχτές περιοχές (καλλιέργειες ή βοσκοτόπια). Για τις παραδοσιακές ανθρώπινες κοινωνίες κάθε κομμάτι γης κοντά στο χώρο κατοικίας είχε χρήση, διατηρώντας ζώα, μποστάνια, αμπέλια με τον μικρότερο δυνατό κόπο. Δεν είχαν την πολυτέλεια να δεσμεύουν αυτή τη γη με  δέντρα, με εξαίρεση τον γερο-πλάτανο στην πλατεία, μερικά μεμονωμένα δέντρα σκιάς (συνήθως γύρω από ναούς) και οπωροφόρα.

Τα πάντα άλλαξαν τις τελευταίες δεκαετίες, όταν μεγάλο μέρος της υπαίθρου εγκαταλείφτηκε και το παραδοσιακό μεσογειακό πολιτιστικό τοπίο, το ποικίλο αγροτρο-κτηνοτροφικό μωσαϊκό, αφέθηκε να «λογγώσει» και να μετατραπεί σε ένα απέραντο «χαλί»  από ενιαία εύφλεκτη βλάστηση. Τα κενά που αντιστοιχούσαν σε χωράφια, αμπέλια και βοσκοτόπια, και που λειτουργούσαν ως φυσικές αντιπυρικές ζώνες, καλύφθηκαν με θάμνους ή πεύκα ή φυτεύτηκαν με ελιές, οι οποίες είναι λιγότερο απαιτητικές στην καλλιέργειά τους.   Η γη γύρω από τους οικισμούς δεν έχει πλέον κάποια χρήση για καλλιέργεια ή βοσκή και έγινε οικόπεδα με μοναδικό σκοπό την κατοικία (παραθεριστική ή μόνιμη). Τώρα, πλέον, τα δέντρα γύρω από τις κατοικίες είναι επιθυμητά και πλήθος  αφήνονται να μεγαλώσουν ή φυτεύονται μέσα και γύρω από οικισμούς (συχνά εύφλεκτα, όπως πεύκα και ευκάλυπτοι). Έτσι, σήμερα έχουμε το πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία φαινόμενο: σπίτια και οικισμοί περιτριγυρισμένα από εύφλεκτη βλάστηση.

Η επέκταση των οικισμών στη φύση και η ολέθρια εκτός σχεδίου δόμηση εκθέτουν ολοένα περισσότερους ανθρώπους και περιουσίες στον κίνδυνο ολοκαυτώματος . Παράλληλα, και εν μέρει για αυτό το λόγο (αφού περιουσίες και εγκαταστάσεις βρίσκονται «παντού»), η την κατάσταση επιδεινώνεται λόγω της ίδιας της αντιπυρικής προστασίας:  η συστηματική αποτροπή κάθε μικρής φυσιολογικής πυρκαγιάς, η οποία θα κατανάλωνε κάμποση εύφλεκτη βιομάζα και θα δημιουργούσε διάκενα και φυσικές αντιπυρικές ζώνες, απλά συσσωρεύει καύσιμη ύλη και προετοιμάζει το μεγάλο ολοκαύτωμα. Οι πολλές μικρές πυρκαγιές που σταμάτησαν σημαίνουν ότι ετοιμάζεται ο  δρόμος για την μεγάλη πυρκαγιά, την οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε η Ελλάδα, ούτε η Ισπανία, η Γαλλία, οι Η.Π.Α., η Αυστραλία… (Για να επανέλθουμε στο παράδειγμα της γρίπης, το να αποτρέπουμε την εκδήλωση όλων των πυρκαγιών είναι σαν να κρατάμε έναν οργανισμό «αποστειρωμένο» και μακριά από κάθε έκθεση σε ιούς: αποτρέποντας τις μικροπροσβολές τον κάνουμε ολοένα πιο ευάλωτο σε μια ολέθρια προσβολή).

 

Γ. Οι βασικές κατευθύνσεις για τη λύση

Το ολοκαύτωμα αποφεύγεται μόνο στερώντας του καύσιμη ύλη. Γι αυτό πρέπει να ενθαρρύνουμε τις παραδοσιακές χρήσεις γης: εκτατική γεωργία και κτηνοτροφία μικροί κλήροι, ποικίλες καλλιέργειες. Έτσι επαναφέρουμε το παραδοσιακό πολυσχιδές πολιτιστικό τοπίο της Μεσογείου, το οποίο, με τα διάκενα και την τακτική απομάκρυνση της εύφλεκτης βιομάζας, είναι προσαρμοσμένο στις πυρκαγιές και (γι αυτό) δεν κινδυνεύει από ολοκαύτωμα.

Οι ανθρώπινες απώλειες και οι καταστροφές σε περιουσίες αποφεύγονται μόνο αποτρέποντας την έκθεση ανθρώπων και περιουσιών σε εύφλεκτη βλάστηση. Γι αυτό περιορίζουμε με κάθε τρόπο την επέκταση των οικισμών και σταματάμε την εκτός σχεδίου δόμηση. Έτσι κι αλλιώς, αυτό είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη μέτρα προστασίας της φύσης στην Ελλάδα και όλο τον πλανήτη.

Εκεί όπου η παρουσία οικισμών και σπιτικών στη φύση είναι ήδη γεγονός, οι κάτοικοι πρέπει να προσαρμοσθούν στον κίνδυνο ενός ολοκαυτώματος – αυτό, δηλαδή, που δεν υπήρχε στο Μάτι (όπου κάτι τόσο αναμενόμενο ήρθε ως σοκ). Αυτό  προϋποθέτει μέτρα όπως αυξημένη εισφορά σε γη (ώστε να υπάρχουν άνετες οδοί διαφυγής), υποχρεωτικές υδατοδεξαμενές (και κεραμοσκεπές για να γεμίζουν), ειδικό σχέδιο και ασκήσεις εκτάκτου ανάγκης.

Ειδικά όσοι ζουν μέσα σε πευκοδάση θα πρέπει να γνωρίζουν ότι σίγουρα μια πυρκαγιά θα εκδηλωθεί σε έναν κύκλο μερικών δεκαετιών. Όσο περισσότερος χρόνος έχει παρέλθει από την τελευταία πυρκαγιά τόσο περισσότερο πρέπει να ανησυχούν, διότι ετοιμάζεται το ολοκαύτωμα.

 

 

Βέγκαν Φεστιβάλ στην Αθήνα φωτορεπορτάζ Νάνσυ Ρασσιά

Πραγματοποιήθηκε το τρίτο Βέγκαν Φεστιβάλ στην Τεχνόπολη στις 7 Οκτωβρίου 2018. Ένα φεστιβάλ για το δικαίωμα των ζώων στη ζωή και την ελευθερία, για μιά κοινωνία που δεν θα αγνοεί τον πόνο και την ταλαιπωρία των ζώων, τα δεινά των ανθρώπων και την καταστροφή του πλανήτη, για μιά κοινωνία που θα τερματίσει τον κύκλο της βίας.

Στο φεστιβάλ υπήρχαν έκθεση προιόντων βέγκαν, εργαστήρια βέγκαν μαγειρικής, ομιλίες, δραστηριότητες για τα παιδιά, ανταλλακτικό παζάρι και ζωντανή μουσική.

Το φεστιβάλ έκλεισε με την προβολή του ντοκυμαντέρ CITIZEN ANIMALS του σκηνοθέτη OLIVER KYRβεγκαν1βεγκαν2βεγκαν3βεγκαν4

Πορεία για τα δικαιώματα των ζώων

Τα σφαγεία σύμβολο βαρβαρότητας

Την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της Αθήνας απο φιλοζωικές οργανώσεις.

Η οργάνωση ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ  επισημαίνει » όπως και εμείς έτσι και τα ζώα είναι πλάσματα με συναίσθηση και βιώνουν τον πόνο και τη χαρά ανάλογα με τον τρόπο που τους συμπεριφερόμαστε, επιπλέον πολλές ηθολογικές μελέτες έχουν δείξει οτι πολλά ζώα έχουν ακόμη αυτογνωσία ( χιμπατζήδες, δελφίνια, ελέφαντες κ.α.) Τα ζώα είναι όντα με πνευματική ζωή, επιθυμίες, συμφέροντα και κάθε ένα απο αυτά έχει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Χρησιμοποιούνται σαν εργαστηριακό υλικό, σκοτώνονται σε σφαγεία ή πεθαίνουν απο ασφυξία σε αλιευτικά δίχτυα, θεωρούνται δια νόμου ιδιοκτησία, μπορούμε να τα πουλάμε και να τα αγοράζουμε».

Ζωολογικοί κήποι

Τα ζώα δεν είναι πόροι για να φάμε, να ντυθούμε, να διασκεδάσουμε

 

Οι ζωολογικοί κήποι ενσαρκώνουν την εμπορευματοποίηση, είναι σύμβολα της ανθρώπινης κυριαρχίας πάνω στον πλανήτη, της ανθρώπινης νοοτροπίας που προσπαθεί να δαμάσει τη φύση, να εξημερώσει τα αγρια ζώα. Όσοι πηγαίνουν σε ζωολογικούς κήπους γίνονται θεατές, προμηθευτές ενός βλέμματος που αντικειμενοποιεί τα ζώα και τα υποβιβάζει, είναι μια σχέση εξουσίας όπου δεν υπάρχει σεβασμός και τα ζώα γίνονται αντικείμενα ψυχαγωγίαςIMG_20181006_122056

Ο όρκος του Ιπποκράτη συνέντευξη με τον συγγραφέα Γιώργο Χαραλαμπίδη(georgecharalampidis.gr)

 

Ο Όρκος του Ιπποκράτη αφορά στην επαγγελματική ηθική των ιατρών της εποχής που έζησε ή έχει πνευματική κατεύθυνση και αξία διαχρονική;

Η αξία του Όρκου του Ιπποκράτη είναι μοναδική, καθώς θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μία «προσευχή», η οποία περιλαμβάνει όλες τις προϋποθέσεις και τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που οφείλει να αναλάβει ένας άνθρωπος προκειμένου, αφενός μεν, να κατανοήσει τον σκοπό και το νόημα της ζωής του, αφετέρου δε, να καταφέρει να προχωρήσει στην επίτευξή του.

 

Ο Όρκος είναι απλά ένα κείμενο που περιέχει κανόνες δεοντολογίας; σε ποιους απευθύνεται;

Ο Όρκος του Ιπποκράτη είναι ένα ιερό κείμενο που κακώς επικράτησε στις μέρες μας να θεωρούμε ότι απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο στους ιατρούς. Απευθύνεται σε οποιονδήποτε άνθρωπο θέλει να προχωρήσει στην εξελικτική του πορεία, σε οποιονδήποτε άνθρωπο επιθυμεί συνειδητά να γίνει καλύτερος και να συμβάλλει στην δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου στον οποίο θα εφαρμόζονται οι Ηθικές Αρετές.

 

Ο Ιπποκράτης ήταν και μύστης και ιερέας, η ιατρική τέχνη είχε γι’ αυτόν θρησκευτικό , θεολογικό χαρακτήρα;

Για την λογική της Αρχαίας Ελλάδας, η ιατρική, καταρχήν θεωρείται τα «τέχνη» και οφείλει να στηρίζεται υποχρεωτικά σε δύο πυλώνες. Ο Ιατρός οφείλει πρωτίστως να είναι Φιλόσοφος και δευτερευόντως Ιερέας.

 

Στην αρχή του Όρκου επικαλείται τον Απόλλωνα, ποια ήταν η απολλώνια ηθική της ιατρικής τέχνης;

Ο Απόλλων θεωρείται ως ο μέγιστος Ιατρός, ψυχής και σωμάτων. Η απόκτηση και εφαρμογή των  12 Ηθικών Αρετών του Αριστοτέλη είναι το διαχρονικό ζητούμενο που μπορεί να οδηγήσει κάθε άνθρωπο στην επίτευξη της περίφημης «τετραπλής υγείας»: Σωματικής, Νοητικής, Ψυχικής και Πνευματικής.

 

Στον Όρκο δεν επικαλείται την Ειλειθυία τη Θεά του τοκετού ούτε την Ήρα, την Άρτεμη, την Αθηνά που βοηθούν και αυτές τις γυναίκες στη γέννηση και την φροντίδα των παιδιών, γιατί υπάρχει αυτή η παράλειψη;

Διότι η Φιλοσοφική σκέψη διέπεται πάντοτε από οικονομία σκέψεως αλλά και λέξεων. Ο αρχαίος ελληνικός φιλοσοφικός λόγος είναι πάντοτε όσο πιο σύντομος θα μπορούσε να γίνει και πάντοτε αινιγματώδης και κωδικοποιημένος.

 

Γιατί ο Ιπποκράτης  περιορίζει την μετάδοση της ιατρικής τέχνης στους γιούς του δασκάλου και στους μαθητές που έχουν δεθεί μαζί του με όρκο; Έτσι λειτουργούσε η ιατρική σχολή της Κω; Η διδασκαλία της ιατρικής τέχνης είχε μυητικό χαρακτήρα;

Η άποψη αυτή προέρχεται από τις μέχρι τώρα συμβατικές μεταφράσεις και δεν νομίζω ότι ισχύσει στην πραγματικότητα. Αυτό που προκύπτει από την εσωτερική και φιλοσοφική ανάλυση του Όρκου είναι ότι επιθυμία του Ιπποκράτη είναι η δημιουργία μία νέας γενιάς ανθρώπων, που θα μεγαλώσει και θα γαλουχηθεί «άνευ μισθού και συγγραφής» δηλαδή μέσα σε μία κοινωνία χωρίς χρήματα, αλλά και χωρίς την λογική της ανταπόδοσης, σε όποιο θέμα και αφορά.

 

Λέει ο Ιπποκράτης « δεν θα εγχειρήσω ούτε και άνθρωπο που υποφέρει από πέτρα», ήταν για τον Ιπποκράτη η θεραπεία μια πνευματική διαδικασία αυτογνωσίας;

Η πέτρα αποτελεί την περίπτωση μιας ασθένειας από την οποία ο άνθρωπος μπορεί να θεραπευτεί με τις δικές του δυνάμεις, αρκεί να ακολουθήσει μία ειδική διατροφή και άσκηση. Παρόλο που είναι δύσκολο και επίπονο, μπορεί να αποφύγει την εγχείρηση και αυτό που εννοεί ο Ιπποκράτης είναι ότι αν μπορούμε να καταφέρουμε κάτι με τις δικές μας δυνάμεις, δεν είναι υγιές να ζητάμε βοήθεια από τους άλλους, διότι χάνουμε την δική μας αξία και υποβιβάζουμε τις δυνατότητές μας.

 

Γνωρίζουμε ότι στην αρχαία Ελλάδα η έκτρωση δεν ήταν ηθικά καταδικαστέα πράξη, μόνο οι Πυθαγόρειοι κατέκριναν την έκτρωση, σήμερα μπορούν οι γιατροί να δώσουν αυτό τον όρκο;

Όποιος διαβάσει την φιλοσοφική απόδοση του Όρκου, όπως αποδίδεται στο βιβλίο μου θα διαπιστώσει, η αλήθεια είναι με μεγάλη έκπληξη, ότι ο Ιπποκράτης δεν αναφέρεται ούτε στις εκτρώσεις, ούτε στην ευθανασία, ούτε είναι κατά των εγχειρήσεων όπως πιστεύουμε, τελείως αφελώς, θα έλεγα σήμερα.

 

Είχε η διδασκαλία του Ιπποκράτη πυθαγόρειες επιρροές;

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ολόκληρη η διδασκαλία του Ιπποκράτη στηρίζεται στην διδασκαλία του Πυθαγόρα και αποτελεί την πρακτική της εφαρμογή.

 

 

Στο τέλος του Όρκου αναφέρει « αν παραβώ τον όρκο μου να μου συμβούν τα αντίθετα» γιατί ο όρκος δεν αναφέρει ποια είναι αυτά τα αντίθετα;

Η αρχαία ελληνική γραμματεία αποφεύγει πάντοτε να αναφερθεί σε οτιδήποτε δεν είναι σωστό καλό και αγαθό. Σκεφτείτε το αρχαίο θέατρο όπου ποτέ δεν διαδραματίζεται επάνω στην σκηνή του θεάτρου καμμία σκηνή βίας, παρά μόνο πληροφορούμαστε ένα αποτρόπαιο γεγονός από τους ηθοποιούς της παράστασης.

 

Μπορούμε να ισχυριστούμε σήμερα ότι έχουμε ερμηνεύσει σωστά, ότι έχουμε κατανοήσει και έχουμε εμβαθύνει στις διδαχές του Όρκου του Ιπποκράτη;

Τόσο το κείμενο του Όρκου όσο και ένα πολύ μεγάλο μέρος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είναι δυστυχώς παρερμηνευμένο και παρεξηγημένο, έτσι που σε πολλές περιπτώσεις οι σημερινές μεταφράσεις στις οποίες καταφεύγουμε προκειμένου να μας διαφωτίσουν, να γράφουν τα ακριβώς αντίθετα από το αρχαίο κείμενο. Αυτός ήταν και ο λόγος που με οδήγησε να εκδώσω αυτό το βιβλίο, αλλά ολόκληρο το υπόλοιπο συγγραφικό μου έργο. χαραλαμπιδης

Μπορούμε να τους συγχωρέσουμε όλους;

Group of Women Happiness Cheerful Concept

 

Κακία η απόλυτη σκλαβιά

Η συγχώρεση θριαμβεύει απέναντι στο δικαιολογημένο μίσος, στην επιθυμία για εκδίκηση, στην επιθυμία για τιμωρία, στον θυμό, στην μνησικακία.

Η συγχώρεση είναι ένα σπουδαίο δώρο στον εαυτό μας, είναι μια διανοητική αρετή που μας βοηθά να κατανοήσουμε κάποιον. Να καταλάβουμε γιατί ο άλλος είναι αγενής, φανατικός, επιθετικός, βίαιος, πανούργος. Κανένας άνθρωπος δεν επιλέγει συνειδητά να γίνει μοχθηρός, κακός, κακούργος. Κανένας άνθρωπος δεν θα ήθελε να είναι δέσμιος και τυφλωμένος από μίσος γιατί αυτή είναι η χειρότερη σκλαβιά.

Η διδαχή του Επίκτητου είναι βοηθητική όταν μας παροτρύνει λέγοντας  « άνθρωπε, αν πρέπει οπωσδήποτε η κακία του άλλου να σε κάνει να νιώθεις ένα  παρά φύση συναίσθημα, καλύτερα αυτό να είναι ο οίκτος παρά το μίσος». Ο Σωκράτης έρχεται να συμπληρώσει λέγοντας « κανείς δεν είναι με τη θέληση του κακός, ο άνθρωπος κάνει κακό από άγνοια». Και ένας σύγχρονος στοχαστής ο Ζανκέλεβιτς γράφει « είναι κακοί, αλλά ακριβώς γι’αυτό πρέπει να τους συγχωρέσουμε γιατί είναι περισσότερο δυστυχισμένοι παρά κακοί, ή μάλλον η ίδια η κακία τους είναι μια δυστυχία, η απέραντη δυστυχία να είσαι κακός».

 

Νίκη απέναντι στην σκληρότητα και βαναυσότητα

Ο Χριστός μας άφησε κληρονομιά τις διδαχές της απεριόριστης συγγνώμης λέγοντας « αγάπα τον εχθρό σου». Βέβαια γνώριζε πόσο μας δυσκόλευε και μας ξεπερνούσε αυτή η άνευ όρων και χωρίς αντάλλαγμα συγγνώμη. Γιατί μας προτρέπει λοιπόν να το κάνουμε; Γιατί μας ζητά κάτι ανυπέρβλητα  δύσκολο;

Μπορεί  ο δεσμώτης και βασανιζόμενος να συγχωρήσει τον δήμιο του;

Μπορεί αυτός που έχει κακοποιηθεί να συγχωρέσει αυτή τη βαναυσότητα;

Μπορεί ο χαροκαμένος να συγχωρήσει το φονιά;

Μπορούμε να συγχωρήσουμε τα τους αμετανόητους εγκληματίες; τα ανεξίλατα εγκλήματα;

Σε αυτές τις ακραίες καταστάσεις πως κάποιος  θα βρει την δύναμη να κάνει την υπέρβαση; Γιατί να το κάνει;

Γιατί το μίσος που παραμένει γίνεται θλίψη αβάσταχτη

Γιατί η συγγνώμη απελευθερώνει από την οδύνη

Γιατί έτσι αποκόβεται και αφήνει πίσω το παρελθόν, ξεχνάει, καταλαγιάζει το μίσος και δίνει χώρο στην γαλήνη

Γιατί αυτός που συγχωρεί είναι ελεύθερος γιατί δεν καθοδηγείται πλέον από το μίσος

Γιατί  « εκείνος που θέλει να πάρει εκδίκηση ανταποδίδοντας μίσος ζει οπωσδήποτε μέσα στην δυστυχία. Εκείνος αντίθετα που προσπαθεί να κατανικήσει το μίσος με την αγάπη αγωνίζεται μέσα στη χαρά και την ασφάλεια» Σπινόζα

Γιατί και μόνο η προσπάθεια να συγχωρήσει είναι αρετή

 

Συγχώρεση και θρησκευτικά τελετουργικά

Η συγχώρεση είναι το βλέμμα του Θεού μέσα στην καρδιά του ανθρώπου

Πάντα θα θυμάμαι με μεγάλη συγκίνηση και θαυμασμό την μητέρα μου να μου ζητά συγγνώμη με ταπεινότητα  πριν πάει στην εκκλησία για να κοινωνήσει.

Το μυστήριο της Θείας μετάληψης έχει σχέση με τους δεσμούς που δημιουργούμε με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και τις οδυνηρές σχέσεις που συμβαίνουν στη ζωή μας και που θέλουμε να αφήσουμε πίσω. Η τελετή αυτή μας βοηθά να αποκτήσουμε εσωτερική δύναμη , είναι μια τελετή αγάπης για τον εαυτό μας και συμφιλίωσης με τους άλλους.

Σε μια άλλη θρησκευτική παράδοση υπάρχει η ημέρα της Εξιλέωσης, μια τελετή πνευματική που όλοι σκέφτονται ποιους αδίκησαν και επέκριναν και στην συνέχεια τους αναζητούν για να ζητήσουν συγγνώμη, αυτό το αίτημα συγχώρεσης δημιουργεί ένα συμφιλιωτικό καθαρτικό κύκλο συγγνώμης μέσα στην εβραική κοινότητα.

 

 

 

 

 

ας εξασκηθούμε στην συγχώρεση

Ας εξασκηθούμε στην συγχώρεση

Το να συγχωρούμε μπορεί να γίνει μια εξαιρετικά σπουδαία συνήθεια.

Δεν έχουμε μάθει να συγχωρούμε, η αντίδραση μας  όταν κάποιος μας φέρεται άσχημα είναι αυτόματη, τον ξεγράφουμε από τη ζωή μας. Είναι όμως σημαντικό να κατανοούμε ότι η συμπεριφορά των άλλων  ανθρώπων δεν έχει καμία σχέση με εμάς, έχει να κάνει με τη δική τους δυστυχία που κουβαλάνε μέσα τους.

Όσοι έχουν αγάπη και σεβασμό για τον εαυτό τους αυτό  μοιράζονται με τους άλλους, όσοι έχουν θυμό, φόβο, μίσος, θλίψη  αυτά ξεφορτώνουν στους άλλους.

Δεν είναι εύκολο να συγχωρούμε, γι’αυτό χρειάζεται εξάσκηση μέχρι να μας γίνει συνήθεια. Και δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι παραμένουμε σε σχέσεις που δεν μας σέβονται, απλά απομακρυνόμαστε συγχωρώντας.

Η ικανότητα μας να συγχωρούμε είναι ουσιαστικά μια πράξη αυτοαγάπης.συγχωρεση συμπληρωματικο