ο σοφός άνθρωπος δεν βιάζεται

Αυτό είχε πει ο Αριστοτέλης. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βιαζόμαστε;

Οι αδιάκοπες σκέψεις που εμπεριέχουν κριτική, σύγκριση, επίκριση, επεξήγηση, ανάλυση, φανταστικά σενάρια, υποθέσεις.

Ο Έλληνας σοφός ουσιαστικά μας λέει να μην αφήνουμε τις σκέψεις να μας παρασύρουν και να μας καταβροχθίζουν.

Advertisements

Βραδύτητα

 

βραδυτητα3

Η ξανακερδισμένη ζωή

Ο Αριστοτέλης είχε γράψει  πόσο σημαντικό είναι  να ζούμε σύμφωνα με τον εσωτερικό μας ρυθμό. Σήμερα γίνεται αναγκαίο στο Δυτικό κόσμο που κυριαρχεί η χρησιμότητα του άχρηστου, το επείγον του ανώφελου, η βιασύνη που σπαταλά ζωές.

Περνώντας από μια δημόσια υπηρεσία στο κέντρο της Αθήνας είδα ουρές μέχρι το πεζοδρόμιο, άνθρωποι περίμεναν υπομονετικά να φθάσουν σε ένα γκισέ για να εξυπηρετηθούν, στη συνέχεια ουρές και στο σουπερ μάρκετ, ουρές αυτοκινήτων στο δρόμο, ουρές στα μέσα μεταφοράς……Τι από την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου  υπάρχει ως ουσιαστική εμπειρία;

Αλλά και στον ελεύθερο χρόνο στο σπίτι μας  τα κομπιούτερς παίρνουν το χρόνο ,ο ελεύθερος χρόνος μας περνάει μέσα απ ένα μηχάνημα, ζούμε την μηχανοποίηση του ελεύθερου χρόνου.

Πότε τελικά συμβαίνει η ζωή;

Βιώνουμε τη ζωή ή την καταναλώνουμε;

Είναι ζωή η διαρκής απασχόληση;

Στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει ένας διάλογος για την ανάγκη να επιβραδύνουμε τους ρυθμούς της ζωής μας, η βραδύτητα αρχίζει να αναγνωρίζεται ως σημαντική αξία.

Αυτή η εσωτερική βιασύνη χρειάζεται να κατασιγάσει γιατί ουσιαστικά είναι σπατάλη της ζωής μας και μας οδηγεί σε λάθος επιλογές συλλογικά ως κοινωνία.

Όταν αρχίζουμε να εγκαταλείπουμε αυτούς τους ρυθμούς ζωής , τότε βιώνουμε την ζωή δεν την καταναλώνουμε και συνειδητοποιούμε ότι δεν μας ανήκει τίποτα από όλα αυτά που βιαστικά παράγουμε, βιαστικά συσσωρεύουμε, βιαστικά καταναλώνουμε, είμαστε απλά προσωρινοί περαστικοί χρήστες.

Ξανακερδίζουμε την ζωή μας όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον χρόνο, θέλουμε ο χρόνος να είναι δυνάστης ή φίλος;

 

η ζωή ένα ταξίδι προς την ωριμότητα συνέντευξη με τηνΝινέττα Δυοβουνιώτου,κλινικό ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια ομάδας,ζευγαριού, οικογένειας

 

 

Ζούμε ή επιβιώνουμε; Τι σημαίνει ζω;

Επιβιώνω σημαίνει: Καταφέρνω να μένω ζωντανός παρά τις αντίξοες      συνθήκες που αντιμετωπίζω.

Ζω ως βιολογικό ον σημαίνει: Γεννιέμαι, μεγαλώνω, αναπαράγομαι, αναπτύσσομαι, ενώ από κάποιο σημείο και μετά ακολουθεί μια σταδιακή αντίστροφη, δηλαδή φθίνουσα πορεία μέχρι τον θάνατο.

Ο ζωντανός και ψυχικά υγιής άνθρωπος είναι ισορροπημένος, ευέλικτος, με ικανότητα διαχείρισης των αναπόφευκτων δοκιμασιών και ικανότητα προσαρμογής στα καινούργια δεδομένα!

Στις μέρες μας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αγωνίζονται, προκειμένου να επιβιώσουν, αλλά δεν ζουν, κυρίως όσον αφορά την ψυχοσυναισθηματική τους υγεία.

Είναι ευρέως γνωστό ότι ψυχοσυναισθηματικές διαταραχές, όπως είναι η κατάθλιψη και το άγχος βρίσκονται σε έξαρση καθώς και η λήψη πάσης φύσεως παυσίλυπων!!!

 

Με ποιο τρόπο το σώμα μας φανερώνει ό,τι συμβαίνει στην συναισθηματική μας ζωή; Πόσο σημαντική είναι η αυτοπαρατήρηση;

Σώμα και ψυχισμός επικοινωνούν και αλληλοεπιδρούν διαρκώς.

Η σωματική μας κατάσταση είναι καθρέφτης της ψυχικής μας ζωής.

Διάφορες έρευνες, όπως και η κλινική μου εμπειρία δείχνουν ότι, όταν δυσλειτουργεί η ψυχή, μοιραία, κάποια στιγμή, θα δυσλειτουργήσει και το σώμα!

Όλα ξεκινούν από μια διαταραχή στην λειτουργία των διαφόρων οργάνων, χωρίς ανατομική βλάβη. Όμως χρόνια υπερλειτουργία, άρα καταπόνηση, μπορεί να οδηγήσει σε νόσο.

Η επιστήμη της ψυχοανοσολογίας ερευνά τις επιπτώσεις διάφορων ψυχοσυναισθηματικών διαταραχών, αλλά και ψυχοκοινωνικών παραγόντων πάνω στο ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπου.

Η σύγχρονη ιατρική προσεγγίζει τον ασθενή ψυχοσωματικά, άρα τον φροντίζει ταυτόχρονα σε σωματικό και σε ψυχικό επίπεδο.

Είναι γνωστό ότι μια σειρά σωματικών νοσημάτων, ξεκινώντας από τα σχετικώς πλέον ανώδυνα δερματικά νοσήματα, μέχρι τα πιο σοβαρά, όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα, η υπέρταση, το άσθμα, το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, ο καρκίνος, η στυτική δυσλειτουργία, και η ψυχογενής αμηνόρροια σχετίζονται με ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη και το άγχος.

Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή η σωματική υγεία επηρεάζει την ψυχική. Άνθρωποι που πάσχουν από χρόνια νοσήματα, κάποια στιγμή εμφανίζουν, φυσιολογικά, ως δευτερογενή αντίδραση, άγχος για την ζωή τους και κατάθλιψη λόγω της απώλειας της υγείας τους και της ζωής που είχαν.

Η αυτοπαρατήρηση είναι εξαιρετικά σημαντική και αποτελεί βασική πηγή αυτογνωσίας.

Ακούγεται ίσως εύκολο, όμως η κλινική μου εμπειρία δείχνει ότι είναι αρκετά δύσκολο και συχνά οδυνηρό, το να γίνεται κάποιος αντικειμενικός παρατηρητής του εαυτού του, επομένως και των κακών του πλευρών!

Τι μπορεί να παρατηρήσει κάποιος; Διάφορες επαναλαμβανόμενες δυσλειτουργικές συμπεριφορές  και πώς αυτές συνδέονται με την οικογενειακή του ιστορία, την ιδιοσυγκρασία και τις εμπειρίες του.

 

Πολλοί άνθρωποι ταλαιπωρούνται από παρελθοντικές τραυματικές εμπειρίες. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει  οι άνθρωποι συχνά εγκλωβίζονται σε αυτές τις οδυνηρές αναμνήσεις και σπάνια θεραπεύονται. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ταλαιπωρείται από παρελθοντικές τραυματικές εμπειρίες όποιος δεν τις έχει επεξεργαστεί επαρκώς  με συνέπεια να μην έχει ολοκληρώσει την απαιτούμενη διαδικασία του πένθους.

Οι άνθρωποι τείνουν να απωθούν στο ασυνείδητό τους οτιδήποτε τους δυσαρεστεί, όμως αυτό δεν αποτελεί λύση, εφόσον το απωθημένο υλικό τείνει να επανεμφανίζεται και ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος να δαπανά πολλή ψυχική ενέργεια, προκειμένου να μην αποκτήσει επίγνωση των δυσάρεστων!

Δεν μπορεί να υπάρξει ανάπαυση προτού  υπάρξει αποδοχή, κάθαρση και απολύτρωση.

Όποιος δεν μπορεί να κάνει σωστή ψυχική επεξεργασία των δυσάρεστων βιωμάτων του ή/και να εκφορτίσει τις εντάσεις του, αυτός οδηγείται συχνά σε μια ασυνείδητη ψυχαναγκαστική επανάληψη, έναν μηρυκασμό των οδυνηρών γεγονότων σε μια προσπάθεια εκτόνωσης ή εξεύρεσης καινούργιων τρόπων διαχείρισης.

Ας σημειωθεί επίσης ότι υπάρχει μια γενικότερη τάση του ανθρώπου να επαναλαμβάνει συγκεκριμένους τύπους συγκρούσεων, οι οποίες έχουν την ρίζα τους στην παιδική του ηλικία.

Οι επαναλήψεις αυτές ανιχνεύονται από τον ψυχολόγο και αποτελούν πολύτιμο υλικό  στην προσπάθειά του να βοηθήσει τον ασθενή.

Το πένθος δεν  είναι ασθένεια.  Είναι η αντίδραση σε μια πραγματική απώλεια και αποτελεί  φυσιολογική διαδικασία που περνάει από διάφορα στάδια.

 

Όσοι είναι σε θέση να ολοκληρώσουν την συγκεκριμένη διαδικασία, δεν οδηγούνται σε κατάθλιψη.

 

Είμαστε υπεύθυνοι για τον τρόπο που μας φέρονται οι άλλοι;

Εφόσον φερόμαστε άσχημα στους άλλους, φυσιολογικά, αυξάνονται οι πιθανότητες οι άλλοι να μας ανταποδώσουν την  αρνητική προς αυτούς συμπεριφορά μας.

Από την άλλη πλευρά, είμαστε ως ένα βαθμό υπεύθυνοι για την εικόνα που δίνουμε στους άλλους, άρα και για τις αντιδράσεις που αυτή τους προκαλεί.

 

Ως ένα βαθμό, γιατί πολύ συχνά: Α)  Οι άνθρωποι κάνουν αυθαίρετες ερμηνείες με βάση την δική τους προσωπική ιστορία και τα δικά τους βιώματα , Β) Ασυνείδητα προβάλλουν στους άλλους δικές τους αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα.

 

Τέλος, είμαστε υπεύθυνοι, εφόσον δεν οριοθετούμε τους άλλους, άρα τους επιτρέπουμε να μας κακοποιούν.

 

Το «όχι», όταν κάτι μας δυσαρεστεί, ή δεν μας βρίσκει σύμφωνους, είναι ένας τρόπος οριοθέτησης.

 

Η αυθεντική-σαφής έκφραση των επιθυμιών και των αναγκών μας δείχνει στους άλλους  πώς θέλουμε να μας συμπεριφέρονται. Όποιος έχει αυτογνωσία και έμαθε να σέβεται τον εαυτό του, επειδή τον σεβάστηκαν οι γονείς που τον μεγάλωσαν, έχει αυξημένες πιθανότητες να το επιτύχει.

 

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι άλλοι μπορούν ή/και οφείλουν να μπαίνουν από μόνοι τους στην θέση τους, άρα να μαντεύουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους. Η πεποίθηση αυτή είναι λανθασμένη.

Άλλοι, σκοπίμως δεν εκφράζονται σε μια προσπάθεια να τεστάρουν τους άλλους. Όταν διαψεύδονται, πληγώνονται και ματαιώνονται.

 

Μια κατάσταση που συχνά προκαλεί άγχος είναι η εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στον νου και την καρδιά. Πώς μπορούμε να βγούμε ενδυναμωμένοι μέσα από μια τέτοια σύγκρουση;

Ψυχαναλυτικά μιλώντας, όπου νους βάζουμε το Εγώ και την Λογική και όπου καρδιά, βάζουμε το Συναίσθημα και το Εκείνο.

Το Εκείνο υπάρχει από την γέννησή μας. Είναι το ενστικτώδες κομμάτι του ψυχισμού μας και λειτουργεί με γνώμονα την προσωπική μας ευχαρίστηση.

Όποιος ζει, βιώνει συγκρούσεις. Είναι φυσιολογικό, δηλαδή αναμενόμενο. Οι ασυνείδητες επιθυμίες μας και τα ένστικτα (=Εκείνο) συγκρούονται με την ηθική μας συνείδηση(= Υπερεγώ) και αυτό που προστάζει η πραγματικότητα. Τότε αναλαμβάνει δράση το Εγώ, το οποίο αναπτύσσει διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς, προκειμένου να τα βγάλει πέρα.

Μπορούμε να βγούμε ενδυναμωμένοι από μια σύγκρουση, εφόσον   αναγνωρίσουμε αυτό που μας συμβαίνει,  το αποδεχτούμε και στην συνέχεια  προσπαθήσουμε να το διαχειριστούμε.

Η διαχείριση οδηγεί στην εξεύρεση μιας καινούργιας ισορροπίας και δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση, εφόσον προϋποθέτει  την αναγνώριση των δικών μας ελλειμμάτων, αστοχιών και δυσλειτουργιών.

Το να αποδίδουμε στους άλλους την ευθύνη για την κακοδαιμονία της ζωής μας, προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν προσφέρει λύσεις, εφόσον δεν είναι στο χέρι μας να τους αλλάξουμε.

Η ανάληψη της προσωπικής μας ευθύνης και η συνακόλουθη αίσθηση ότι μπορούμε να ελέγχουμε τα πράγματα μας ενδυναμώνει.

Οι αποφάσεις που παίρνουμε στην ζωή μας είναι πάντα συνειδητές;

Όλοι οι άνθρωποι δεν αποφασίζουν με τον ίδιο τρόπο, εφόσον ο καθένας έχει την δική του ιδιοσυγκρασία:

Οι πιο λογικοί  αποφασίζουν αναλύοντας με λογικό τρόπο την κατάσταση, χωρίς συναισθηματισμούς.

Οι παρορμητικοί αποφασίζουν γρήγορα, χωρίς πολλή σκέψη.

Οι αναποφάσιστοι αναβάλλουν την λήψη απόφασης, είτε επειδή αμφιβάλλουν, είτε επειδή είναι πολύ προσεκτικοί.

Οι συναισθηματικοί αποφασίζουν με βάση τα συναισθήματα. Οι αποφάσεις που παίρνονται με βάση το συναίσθημα είναι συνήθως ασυνείδητες, δηλαδή υπαγορεύονται από ασυνείδητα κίνητρα.

 

Οι συμβιβαστικοί αποφασίζουν σύμφωνα με τις προτροπές ή/και τις προσδοκίες των άλλων.

Οι διαισθητικοί αποφασίζουν περισσότερο με βάση αυτό που τους υπαγορεύει ο εαυτός τους, παρά οι διάφοροι εξωτερικοί παράγοντες!!

 

 

 

 

Μέσα στην οικογένεια ποια σχέση έχει προτεραιότητα; Η σχέση ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα ή η σχέση ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά;

Η σχέση που  ο καθένας από εμάς διατηρεί με τον ίδιο του τον εαυτό προηγείται της σχέσης ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα ή της σχέσης ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά.

 

Έχω καλή σχέση με τον εαυτό μου σημαίνει ότι τον γνωρίζω.

 

Πολλοί θεραπευόμενοί μου, καθώς προοδεύουν και γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους, συνειδητοποιούν ότι μπορούν να προβλέπουν και να κατανοούν ευκολότερα και τις σκέψεις ή αντιδράσεις των άλλων, με συνέπεια η ζωή να τους φαίνεται ευκολότερη!!!

 

Δυο ολοκληρωμένοι άνθρωποι με αυτογνωσία και ικανοποιητικό αίσθημα αυτοεκτίμησης μπορούν να δημιουργήσουν ένα καλό ζευγάρι.

 

Κατά την γνώμη μου το ευρέως διαδεδομένο «αναζητώ το άλλο μου μισό» δεν ισχύει! Δυο μισά δεν δημιουργούν ένα σύνολο. Δυο ολοκληρωμένες οντότητες, ναι!!!

 

Η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον άντρα και την γυναίκα προηγείται χρονολογικά της σχέσης που αναπτύσσεται ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά.

 

Το ζωντανό παράδειγμα του γονεϊκού ζευγαριού επηρεάζει αποφασιστικά την άποψη που ένα παιδί διαμορφώνει για τις διαφυλικές σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο, ως ενήλικος, θα αντιμετωπίζει το άλλο φύλο.

 

Αν η σχέση μεταξύ των γονιών είναι καλή, αυξάνονται οι πιθανότητες να είναι επίσης εξίσου καλή η σχέση που διαμορφώνει ο κάθε γονιός με τα παιδιά του.

 

Διαφορετικά, όπως έχω διδαχθεί τόσο από την προσωπική όσο και από την κλινική μου εμπειρία, οι γονείς μεταθέτουν ή εκτονώνουν πάνω στα παιδιά τους τον θυμό που έχουν για τον σύντροφό τους.

 

 

Τί εννοείτε, όταν λέτε να γίνουμε προπονητές του εαυτού μας;

Σε πιο έμπειρους θεραπευόμενούς μου προτείνω να γίνονται προπονητές του εαυτού τους, δηλαδή να συνεχίζουν και εκτός συνεδριών την επεξεργασία των θεμάτων που τους απασχολούν.

Τα διαστήματα που μεσολαβούν ανάμεσα στις συνεδρίες είναι εξίσου σημαντικά και είναι χρόνος αυτοπαρατήρησης, αυτοδιαχείρισης , αφομοίωσης όσων έχουν ήδη ειπωθεί, αλλά και διαβάσματος.

Το γράψιμο είναι επίσης ένας καλός τρόπος, προκειμένου κάποιος να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του.

Αντιμετωπίζω την ψυχοθεραπεία ως μια συνεργασία μεταξύ δυο ισότιμων συνομιλητών, όπου ο θεραπευτής διαθέτει εξειδικευμένες γνώσεις και (καλώς εχόντων των πραγμάτων) περισσότερη αυτογνωσία.

Η προπόνηση περιλαμβάνει την αυτοπαρατήρηση, την καθημερινή εξάσκηση, την αυτορρύθμιση, την αυτοπειθαρχία και τον αυτοέλεγχο.

Η συγκεκριμένη διαδικασία είναι επώδυνη. Υπάρχουν συχνές ματαιώσεις στην διάρκεια της προπόνησης, όταν δεν έχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα καθώς και πιθανή ανάγκη για επαναπροσδιορισμό των στόχων.

Όταν κάποιος προχωρήσει αρκετά, υπάρχει ένα άχαρο στάδιο όπου, ενώ γνωρίζει τί ακριβώς πρέπει να κάνει, συνειδητοποιεί πάντα εκ των υστέρων ότι δεν το έπραξε επαναλαμβάνοντας για ακόμα μια φορά τον κακό του εαυτό.

Για να μην παρεξηγηθώ, αυτό δεν σημαίνει ότι:

Α)  Πρέπει οπωσδήποτε και διαρκώς ν’ αλλάζουμε, άρα να είμαστε μονίμως ανικανοποίητοι!!!

Β) Όποιος θέλει να γίνει προπονητής του εαυτού του,  πρέπει απαραιτήτως να απευθυνθεί σε ψυχολόγο!!

 

Γιατί μιλάμε στον εαυτό μας; Τι σημαίνει η αυτο-ομιλία;

Οι άνθρωποι μιλάμε στον εαυτό μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλη την ώρα.

 

Του μιλάμε για να τον ενεργοποιήσουμε, να ελέγξουμε τις σκέψεις μας και να κατευθύνουμε τις πράξεις μας.

 

«Ηρέμησε», «Χαλάρωσε», «Συγκεντρώσου», «Θα τα καταφέρεις», είναι λέξεις-κλειδιά που συχνά χρησιμοποιούμε  για να νιώσουμε  πιο σίγουροι, να ξεπεράσουμε το άγχος μας, να αυξήσουμε την αυτοπεποίθησή μας.

 

Έχω να σας αναφέρω και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Κόρη θεραπευόμενής μου πήγε να δώσει τις θεωρητικές εξετάσεις για το δίπλωμα οδήγησης και είχε πολύ άγχος. Δίπλα της καθόταν συνομήλικη νεαρή ψυχολόγος, η οποία επίσης είχε πολύ άγχος, γι’ αυτό κρατούσε διαρκώς το κεφάλι της και μονολογούσε: « Θα τα καταφέρεις!!» Αποτέλεσμα: Η ψυχολόγος τα κατάφερε. Η κόρη της θεραπευόμενής μου, όχι!!!

 

Η αυτο-ομιλία ως τακτική βελτιώνεται όπως όλα τα πράγματα μέσω της πρακτικής άσκησης.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν ψυχοθεραπείες πολλά χρόνια. Υπάρχει πλέον η αντίληψη ότι σε κάθε νέα φάση της ζωής του ο άνθρωπος χρειάζεται να αρχίσει μια νέα ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Ποιος είναι ο ρόλος και η ευθύνη του ψυχοθεραπευτή;

Μέσα από την ψυχοθεραπεία αποκτά κανείς αυτογνωσία, μαθαίνει να αποδέχεται τον εαυτό του ως ένα ενιαίο σύνολο με θετικά και αρνητικά γνωρίσματα και  να διαχειρίζεται τις εκάστοτε συγκρούσεις του.

 

Ο άνθρωπος δεν μετατρέπεται σε ρομπότ, ώστε να μην βιώνει αρνητικά ή αντιφατικά συναισθήματα. Συνεχίζει να τα βιώνει, αλλά δεν φοβάται να τα αναγνωρίζει και μαθαίνει να τα διαχειρίζεται!!!

 

Επιπλέον, η θεραπεία δεν αλλάζει το παρελθόν του ανθρώπου, αλλά μπορεί να τον βοηθήσει να νοηματοδοτήσει με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα της ζωής του, με άλλα λόγια να τον οδηγήσει σε μια αλλαγή προοπτικής.

Η νοητική κατανόηση προηγείται. Η συναισθηματική αφομοίωση αυτών που κατανοήθηκαν καθυστερεί, δηλαδή απαιτεί χρόνο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ψυχοθεραπείες, απαιτούν αρκετό χρόνο, συνήθως μια πενταετία, μέχρι να ολοκληρωθούν.

Όποιος διακόπτει πρόωρα την ψυχοθεραπεία, άρα δεν έχει σταθεροποιηθεί πλήρως, αρχικά μεν θα συνεχίσει να τρέχει στις καινούργιες ράγες που τον είχε βάλει ο θεραπευτής του, αργότερα όμως, θα εκτροχιαστεί, άρα θα τείνει να επανέλθει στα παλιά και γνώριμά του μονοπάτια!!!

Μέσω μιας ολοκληρωμένης ψυχοθεραπείας αποκτά κανείς μια τεχνογνωσία, την οποία μπορεί να εφαρμόζει σε κάθε καινούργια φάση της ζωής του, χωρίς να χρειάζεται να αναζητά κάθε λίγο και λιγάκι κάποιο καινούργιο δεκανίκι.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι επιλήψιμο, εφόσον παραστεί ανάγκη κάποιος να επανέλθει, προκειμένου να επεξεργαστεί κάτι καινούργιο που του παρουσιάστηκε.

Ο ψυχοθεραπευτής οφείλει, πρωτίστως να είναι καλός άνθρωπος και στην συνέχεια: καταρτισμένος, ευφυής, με αυτογνωσία και υψηλό αίσθημα ενσυναίσθησης μέσω της οποίας μπορεί να μπαίνει στην θέση του θεραπευόμενού του.

 

 

 

Μπορεί ένας ψυχοθεραπευτής να βοηθήσει και να πιστέψει στις δημιουργικές δυνατότητες των πελατών του, όταν ο ίδιος δεν έχει πιστέψει στις δικές του, όταν δεν έχει προστρέξει στον εαυτό του;

Προφανώς όχι. Δεν μπορεί. Συνήθως φερόμαστε στους άλλους όπως έχουμε μάθει από τους γονείς μας να φερόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό!!!

Ο θεραπευόμενος απευθύνεται στον θεραπευτή, προκειμένου μέσα από την ψυχοθεραπευτική σχέση να αποκτήσει μια διορθωτική εμπειρία. Ο θεραπευτής είναι ένα είδος καλοπροαίρετου-αντικειμενικού γονιού για τον θεραπευόμενο.ΔΥΟ

Ας γίνουμε πυγολαμπίδες

 

ας γινουμε πυγολαμπιδες1

Όσοι από εσάς είχατε την τύχη να δείτε πυγολαμπίδες κάποια καλοκαιρινά αφέγγαρα βράδια θα απολαύσατε τις φωτεινές αθόρυβες, χορευτικές αναλαμπές αυτών των φωτοβόλων πλασμάτων.

Ατά τα μικρά φτερωτά λαμπυρίζοντα πλάσματα με τα υπέροχα σινιάλα τους μου δημιούργησαν αναλαμπές σκέψεων.

Μας φαντάστηκα όλους σαν φωσφορίζοντες εν κινήσει ταξιδιώτες που αλληλοφωτίζονται με βαθύτερη επιθυμία να φωτίσουν όλο τον κόσμο στέλνοντας συνεχώς σινιάλα, λάμψεις σκέψεων δημιουργικών και χαρούμενων, όπως οι πυγολαμπίδες.

Γινόμαστε πυγολαμπίδες

  • Όταν βοηθάμε εκείνους που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε
  • Όταν πηγαίνουμε προς τα εκεί που φοβόμαστε
  • Όταν μπορούμε τα βλέπουμε όλα με καινούργια μάτια
  • Όταν η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από το κέρδος και τη ζημιά
  • Όταν εκτιμάμε κάθε τι που έρχεται στο δρόμο μας
  • Όταν αποφεύγουμε να γινόμαστε ηθικολόγοι
  • Όταν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό που φαίνεται σαν δηλητήριο ως φάρμακο
  • Και τώρα είναι η σειρά σας φωτεινές μου πυγολαμπίδες να συμπληρώσετε και να ολοκληρώσετε τις λάμψεις σκέψεων.
  • …………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

 

 

 

Επινόησε τη χαρά της ζωής σου

 

επινοησε τη χαρά2

Μέσα μας πάντα υπάρχει το παιδί, ο έφηβος, ο νεαρός, το εγκάρδιο ενθουσιώδες παιχνιδιάρικο πνεύμα. Με την πάροδο των χρόνων  όμως αυτό το νεανικό κομμάτι  μέσα μας το υποσιτίζουμε, το παραμελούμε και αφήνουμε να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο ο ενήλικας που επιδιώκει την τάξη, την ασφάλεια, την πειθαρχία, τον έλεγχο, τη σοβαρότητα και που συνεχώς παραμένει ανικανοποίητος με όσα έχει στη ζωή του.

Αυτό όμως αποστραγγίζει τη ζωή μας από τη χαρά.

Χρειάζεται λοιπόν να εφευρίσκουμε συνεχώς τρόπους να φέρνουμε χαρά στη ζωή μας. Όταν μπούμε σε αυτή τη διαδικασία αρχίζουμε ουσιαστικά να αυτορυθμίζουμε τη ζωή μας. Και έτσι τις στιγμές που νιώθουμε αγχωμένοι, πιεσμένοι από τις ευθύνες και τις κοινωνικές υποχρεώσεις και μια κατάσταση γίνεται υπερβολική, εκείνη τη στιγμή επιτρέπουμε στο παιχνιδιάρικο πνεύμα μέσα μας να αναδυθεί, να αλαφρύνει, να ανακουφίσει και να δώσει δημιουργικές λύσεις. Αφήνουμε τον νεανία μέσα μας να εκφραστεί.

Η ζωή μας δεν είναι μόνο καθήκοντα και υποχρεώσεις.

Μπορούμε να φανταστούμε και να επινοήσουμε πολλούς τρόπους, αυτό το παιδί μέσα μας είναι αρκετά ευφάνταστο και δημιουργικό.

Πυρκαγιες…

 

Προιστορικές βραχογραφίες μας δίνουν πληροφορίες ότι η Έρημος Σαχάρα ήταν κάποτε γόνιμη περιοχή με πλούσια χλωρίδα και πανίδα, όπως επίσης και η Γροιλανδία που σήμερα είναι μια παγωμένη έρημος.

Οι επιστήμονες μελετώντας θαλάσσια ιζήματα παρατηρούν ότι στο παρελθόν στον πλανήτη μας συνέβησαν κλιματικές αλλαγές.

Σήμερα ζούμε μια τέτοια κλιματική αλλαγή, πράγμα που σημαίνει ότι οι κλιματικές αλλαγές δεν είναι αργές και μακροχρόνιες.

Όλα επηρεάζονται από αυτή την κλιματική αλλαγή και τα δάση και εμείς αφού  ουσιαστικά είμαστε παράσιτα των φυτών και ιδιαίτερα των δένδρων που παράγουν το οξυγόνο το οποίο  χρειαζόμαστε για να ζήσουμε. Υπάρχει μια θαυμαστή συνεργασία ανάμεσα στον φυτικό κόσμο και τον ζωικό κόσμο, ο ένας  εισπνέει ότι εκπνέει ο άλλος. Δυσκολευόμαστε να συμπεριλάβουμε τον εαυτό μας στην έννοια της φύσης, γι’αυτό χρησιμοποιούμε συνέχεια τη λέξη περιβάλλον, δηλαδή βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τη φύση ως κάτι που μας περιβάλλει, ενώ ουσιαστικά είμαστε φύση.

Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να συμπράξει στο μεγαλειώδες έργο της φύσης. Πως;

Απλά συνεργαζόμενος με την φύση και έτσι αποφεύγονται οι τραγωδίες.

Οι πρόσφατες πυρκαγιές  στα δάση και οι πλημμύρες μας υπενθυμίζουν επιτακτικά αυτή την ανάγκη.

Και η τραγωδία στο Μάτι μας υπενθυμίζει επίσης την ανθρώπινη απληστία. Το δάσος στην Ελλάδα έχει γίνει μια επικερδής επιχείρηση, μια επικερδής συναλλαγή η οποία στη συνέχεια νομιμοποιείται από την πολιτική εξουσία με «νομοθετικές ρυθμίσεις», με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά ενθαρρύνει την αυθαιρεσία, τις παράνομες συναλλαγές, τη διαφθορά που είναι ο κρυφός εχθρός της δημοκρατίας.

Όταν δεν υπάρχει κράτος δικαίου σε μια κοινωνία τότε συμβαίνει το εξής αντί να είναι το δίκαιο ισχυρό γίνεται το ισχυρό δίκαιο.

Το Μάτι αυτή τη στιγμή λειτουργεί ως σύστημα συναγερμού που αναβοσβήνει συνεχώς στο κόκκινο.

Θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Δικαιοσύνη υπάρχει μόνο όταν την αποδίδουμε, και δημοκρατία υπάρχει όταν αποδίδουμε δικαιοσύνη.

 

 

 

 

σημειωμα εκδοτριας1σημειωμα εκδοτριας2

Εμβολιασμοί

 

εμβολιαμοι

Οι Ευρωβουλευτές ζητούν την ενίσχυση της διαφάνειας των διαδικασιών αξιολόγησης των εμβολίων και των ανοσοενισχυτικών τους καθώς και την χρηματοδότηση ανεξάρτητων ερευνητικών προγραμμάτων σχετικά με τις πιθανές παρενέργειες τους για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στον εμβολιασμό.

Επίσης ζητούν την άρση της εμπιστευτικότητας όσον αφορά τις διαβουλεύσεις της επιτροπής αξιολόγησης του Ευρωπαικού Οργανισμού Φαρμάκων και προτείνουν να δημοσιοποιούνται τα επιστημονικά και κλινικά δεδομένα στα οποία στηρίζονται τα πορίσματα της επιτροπής.

Σύμφωνα με τα στοιχεία την περίοδο 2008- 2015 σημειώθηκαν στην Ευρώπη 215.000 χιλιάδες κρούσματα νόσων που προλαμβάνονται με τον εμβολιασμό, εξαιρουμένης της γρίπης. Σύμφωνα με το Ευρωπαικό κέντρο Ελέγχου Ασθενειών αναφέρθηκαν  κρούσματα Ιλαράς στην Ρουμανία(5.224). στην Ιταλία(4.978) στην Ελλάδα(1398) και στην Γερμανία(906).

Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν ότι χρειάζεται να ξεκινήσει ένας επιστημονικός διάλογος με την κοινωνία των πολιτών.

Εμβόλια και κοινωνική συνείδηση

Η κοινωνία τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αμφισβητεί τον επιβαλλόμενο εμβολιασμό των παιδιών.

Το ανοσοποιητικό σύστημα μας προστατεύει από εξωτερικές επιδράσεις και είναι μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Είναι αποκαλυπτικό αυτό που συνέβη στην Αμερική το 1930 και το 1940. Είναι γνωστό ότι το 1929 συνέβη το μεγάλο κραχ το οποίο οι Αμερικάνοι βίωσαν ως μεγάλη οικονομική καταστροφή. Πολλοί άνθρωποι είπαν ότι αυτό το κραχ τους σακάτεψε. Ακριβώς εκείνη την περίοδο ξέσπασε η επιδημία της πολιομυελίτιδας. Δεν ήταν τυχαίο. Το 1950 έγινε η ανακάλυψη του εμβολίου και άρχισε η οικονομική ανάκαμψη, η οικονομία της χώρας « στάθηκε στα πόδια της».

Η έρευνα για τα κρούσματα της Ιλαράς στην Ευρώπη δεν αναφέρει σε ποιες πληθυσμιακές ομάδες εμφανίστηκαν, γιατί είναι γνωστό ότι εκεί που η ποιότητα της ζωής είναι πολύ χαμηλή οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι.

Οι επιδημίες που συνδέονται με τις κοινωνικές κρίσεις μας καλούν να μετακινηθούμε ως κοινωνία σε άλλο τρόπο σκέψης και ζωής.

 

 

 

 

 

 

Τελετουργικά

τελετουργικο1τελετουργικά1τελετουργικά2

Να γίνουμε αυτό για το οποίο γεννηθήκαμε

 

Είμαστε η συνάντηση πολλών πολιτισμών, αλληλεπιδρούμε και συνθέτουμε τις διαφορετικότητες μας με τους άλλους ανθρώπους και πολιτισμούς και αυτή η κοινή και αδιαίρετη κληρονομιά είναι ο πλούτος της ανθρωπότητας.

Μια πλούσια κληρονομιά είναι οι θρύλοι, οι μύθοι, οι δοξασίες, οι προφορικές και γραπτές παραδόσεις, οι ιεροτελεστίες και τα τελετουργικά.

Τα τελετουργικά μας βοηθούν να αποκαλύπτουμε το μυστήριο της ψυχής και της ζωής μας, να αποδεχόμαστε την οδύνη, τον πόνο, την απογοήτευση, την απώλεια, να αποφορτίζουμε την αγωνία, την ανασφάλεια, την ένταση το άγχος και μας προετοιμάζουν να μεταβούμε ομαλά σε νέες άγνωστες καταστάσεις χωρίς φόβο.

Σε πολλές περιοχές του δυτικού κόσμου τα τελετουργικά θεωρούνται ξεπερασμένα γραφικά ανούσια. Οι σύγχρονες ψυχοθεραπευτικές διαδικασίες, που έχουν υποκαταστήσει τα τελετουργικά, το μόνο που κάνουν να βοηθούν τους ανθρώπους να προσαρμοστούν σε ένα τρόπο ζωής που ουσιαστικά είναι αυτός που δημιουργεί τις νευρώσεις, τα συμπλέγματα, το άγχος, τις καταθλίψεις, την ανεκπλήρωτη ζωή.

Η ψυχοθεραπεία είναι ένας καλοσχεδιασμένος κοινωνικός μηχανισμός προσαρμογής σε έναν ομοιόμορφο τρόπο ζωής.

Δεν είναι όμως αυτό που θέλει η ψυχή.

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει και να καταπνίξει  την επίμονη ανάγκη μιας παραμελημένης ψυχής να εκφραστεί.  Η ψυχή πάντα ψάχνει τρόπους για να εκφραστεί, πάντα αναζητά την αυθεντική της έκφραση. Και αυτό είναι το επικό της ταξίδι.

Συμβολικές τελετές

Ενεργητικές βιωματικές τελετουργίες

 

Στις προγονικές παραδόσεις και τις θρησκευτικές τελετές υπάρχουν πολλά τελετουργικά τα οποία είναι θεμελιώδους σημασίας για τη ζωή μας γιατί διαπερνούν και εκφράζουν την ψυχή μας.

Στη δική μας παράδοση όπως και σε πολλές άλλες, υπάρχει η προσευχή που ουσιαστικά είναι ένα πνευματικό κάλεσμα μια πνευματική εμπειρία, μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μια άμεση έκφραση και εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας, μια καθημερινή επικοινωνία με το Θείο. Η προσευχή είναι ένα τελετουργικό που μπορεί να μας συμφιλιώσει με τον εαυτό μας, με τους άλλους , με καταστάσεις επώδυνες και με καταστάσεις που δεν μπορούμε να ελέγχουμε.

Η νηστεία έχει σημαντική συμβολική αξία, είναι ένα τελετουργικό προετοιμασίας για εσωτερική κάθαρση, είναι μια αμφισβήτηση της υλιστικής ζωής και μια σύνδεση με τις αξίες της ζωής όπως η συμπόνια για όσους ζουν με στερήσεις, μέσα στην ανέχεια. Η Θεία κοινωνία είναι η συμβολική πρόσληψη της Θείας χάριτος και συμβολίζει τους δεσμούς μας με τους άλλους και την επιθυμία μας για μοίρασμα.

Το ευχέλαιο είναι μια τελετή που συμβολικά μας συνδέει με το Θείο και μας βοηθάει να κλείσουμε υποθέσεις στη ζωή μας που εκκρεμούν και να απελευθερωθούμε από ενοχές για λόγια που είπαμε ή για λόγια που έπρεπε να πούμε αλλά δεν είπαμε. Είναι ένα τελετουργικό που μας βοηθάει να αποκολληθούμε από μια κατάσταση και να συνεχίσουμε την ζωή μας.

Κίνηση  ρυθμός  τελετουργίες

Ο Πλάτωνας έγραψε για τον χορό της ψυχής και ο Ιάμβλιχος για τον χορό των σωμάτων που δεν κάνει τίποτε παρά να αναπαράγει το χορό των ψυχών.

Οι σωματικές κινήσεις και ο ρυθμός σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες οφείλονται στην πρωταρχική παρουσία της ενέργειας που περικλείει τα πάντα και συμμετέχει στα πάντα και την οποία ονόμαζαν Αρμονία. Μέσα από τον χορό συγχωνεύονται οι άνθρωποι με τις κοσμικές δυνάμεις,

Η αναπνοή, αυτός ο αναγκαίος και αυθόρμητος ρυθμός μέσα από τους τελετουργικούς χορούς βιώνεται ως η πνοή που εμφυσήθηκε στην αρχή του κόσμου από τον Θεό – Δημιουργό.

Ο διαλογισμός ένα άλλο τελετουργικό, στηρίζεται στην πειθαρχία της αναπνοής που οδηγεί σε μια ζωή ενωμένη με το Θείο, στους μουσουλμάνους το τελετουργικό Ντίκρ, που είναι η συνεχής επίκληση του ονόματος του Θεού, στηρίζεται στο ρυθμό της καρδιάς( που θεωρούν ότι είναι η εδρα της πίστης, το ορυχείο των μυστικών, η πηγή της φώτισης) και έτσι υποχρεώνει τον προσκυνητή να συγκεντρωθεί στο κέντρο του στήθους και να συντονίσει τις διάφορες φάσεις της αναπνοής του με την επίκληση του Θεού.

Στη Ρουάντα της Αφρικής πιστεύουν ότι κάθε κίνηση είναι γεμάτη νόημα, έχει τις ρίζες της στην γλώσσα, στη μνήμη, στην παράδοση, στις αισθήσεις και την διαίσθηση, κάθε κίνηση και ρυθμός έχει συμπαντική σημασία.

Στην παραδοσιακή τους χορογραφία υπάρχει ο βασικός χορευτής που ονομάζεται ομφαλός και δεξιά και αριστερά τα μέλη του χορού χτυπούν βίαια το έδαφος με τα πόδια τους φορώντας στους αστραγάλους κουδουνάκια, κάνοντας μια συμβολική κίνηση σαν να θέλουν να συντρίψουν τις δυνάμεις του θανάτου που βρίσκονται κάτω από το έδαφος. Μετά κάνουν πηδηματάκια στον αέρα απευθυνόμενοι στις ουράνιες δυνάμεις που προσφέρουν την ζωή , την δύναμη, τη χαρά την νίκη.

Νερό και τελετουργικά

Η τελετή του μυστηρίου της βάπτισης είναι μια πνευματική βάπτιση που μας συνέχει με την οικογένεια και την κοινότητα μας και τις πνευματικές αξίες της ζωής.

Σε μια άλλη παράδοση την Ιουδαική υπάρχει η τελετή Μικβεχ που συνδέεται με την καθαριότητα του σώματος και έχει συμβολική πνευματική αξία. Μέσα στα Μικβότ τα ιερά λουτρά οι πιστοί ανακτούν την αγνότητα και την επαφή τους με το Θείο, το νερό αποκτά μια συμβολική καθαρτήρια δύναμη.

 

Μια σιωπηρή τελετουργία

Όταν κάποιος πεθαίνει τα μέλη της φυλής Τεμπέρμα στο Τόγκο της Αφρικής, παραμένουν ακίνητα και σιωπηλά, μοιάζουν να γίνονται ένα με τη φύση γύρω τους, τα αφτιά τους γεμίζουν με τον ήχο του ανέμου. Σιωπούν γιατί αυτός είναι ο τρόπος  τους να επικοινωνούν με αυτούς που έφυγαν, η σιωπή γι’αυτούς είναι ο αληθινός λόγος.

Ένας άντρας ανεβαίνει σε ένα εξώστη και ψιθυρίζει το όνομα του νεκρού κοιτάζοντας προς τα ουράνια, στο άκουσμα του ονόματος του τύμπανα και φλάουτα αρχίζουν να παίζουν και μετά αρχίζει η παράκληση προς τον νεκρό να φέρει στον κόσμο μια νέα ζωή αφου από τον θάνατο ξαναγεννιέται η ζωή. Το τελετουργικό αυτό είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται η αποδοχή του θανάτου και η αλληλεγγύη της φυλής.

 

Επινόηση τελετουργικού

 

Είναι σημαντικό να αναζητάμε την συμβολική σημασία όσων συμβαίνουν στη ζωή μας γιατί τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Μπορούμε μέσα από τελετουργικά που εμείς επινοούμε να δυναμώνουμε την αποφασιστικότητα μας και την εσωτερική μας αντοχή για αλλαγές στη ζωή μας για πράγματα, σχέσεις, συνήθειες που θέλουμε να εγκαταλείψουμε, για νέα ξεκινήματα στη ζωή μας, να γίνουμε αυτό για το οποίο γεννηθήκαμε.

Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να φυτέψουμε ένα δεντράκι και στην πράξη αυτή να προσδώσουμε ένα συμβολικό περιεχόμενο και αξία. Το δέντρο αυτό θα μπορούσε να συμβολίζει ένα καινούργιο ξεκίνημα στη ζωή μας ή όνειρα τα οποία επιθυμούμε να πραγματοποιήσουμε ή να συμβολίζει το τέλος ενός εθισμού και μιας βλαβερής συνήθειας.

Τα τελετουργικά μας βοηθούν να απελευθερωθούμε από την επιθυμία να αναλύουμε σχολαστικά κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας και να αποδεχόμαστε όσα μας συμβαίνουν ακόμη και τις πιο οδυνηρές καταστάσεις οι οποίες συμβαίνουν για κάποιο λόγο από τον οποίο μόνο καλό μπορεί να προκύψει.

 

 

 

 

 

Στη γη της Βίβλου ο Ιάσονας Χανδρινός, ιστορικός,μέσα απο την συνέντευξη τουμας βοηθάει να κατανοήσουμε την ιστορική και ψυχολογική ταυτότητατων ανθρώπωντης περιοχής

  1. Η γνώμη που έχει σχηματίσει η κοινή γνώμη για το Ισραήλ έχει διαμορφωθεί μέσα από μέσα μαζικής ενημέρωσης, τους πολέμους και τις αιματηρές συγκρούσεις με τους Παλαιστινίους. Αδικεί την Ισραηλινή κοινωνία ο αντισημιτισμός;

 

Η εικόνα που έχουμε για το Ισραήλ είναι ελλειμματική. Αυτό σχετίζεται με δύο παράγοντες. Πρώτον, το ότι μιλάμε για ένα πολύ νέο συγκριτικά κράτος (ιδρύθηκε το 1948), το οποίο συγκροτήθηκε μέσα από επάλληλα στρώματα μετανάστευσης που ξεκίνησαν μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα κάτω από την αναδυόμενη ιδεολογία του Σιωνισμού και διαμορφώθηκε μέσα από διαδοχικούς πολέμους (1948, 1967, 1973) και την συνεχιζόμενη, αιματηρή σύγκρουση με τους Παλαιστίνιους. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο αντισημιτισμός, ένα συστατικό στοιχείο του δυτικού κόσμου εδώ και δύο χιλιετίες το οποίο γέννησε και την μεγαλύτερη γενοκτονία της σύγχρονης εποχής: το Ολοκαύτωμα. Η αντίληψη ότι κάθε αρνητική γνώμη για το κράτος του Ισραήλ (τη χώρα που κληρονόμησε δεκάδες χιλιάδες επιζώντες και τη μνήμη τους) είναι αντισημιτισμός, μοιραία αντλεί από το παγκόσμιο ηθικό μέτρο που έχει θέσει η μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων του Ναζισμού. Υπάρχουν οπωσδήποτε εβραιοφοβικές αντιλήψεις πίσω από τέτοιες αντιδράσεις. Κατά τη γνώμη μου, οι συνηθισμένοι συσχετισμοί Ολοκαυτώματος-Παλαιστινιακού –ότι δηλαδή το Ισραήλ συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι Ναζί τότε– που βλέπουμε σε διαμαρτυρίες, άρθρα εφημερίδων και γελοιογραφίες, αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό λανθάνοντα αντισημιτικά αντανακλαστικά και έλλειμμα ιστορικής κουλτούρας. Προδίδουν επίσης, και αυτό είναι το βασικότερα, μεγάλα κενά γνώσης σχετικά με αυτή την χώρα, την κοινωνία της, την ιστορία και τους συμβολισμούς της. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι δυσκολευόμαστε να εννοιολογήσουμε ακόμα και τους βασικούς όρους «Εβραίος», «Ισραηλίτης», «Ισραηλινός». Ακόμα και ανθρώποι μορφωμένοι τελούν σε σύγχυση γύρω από αυτές τις έννοιες που μόνο ταυτόσημες δεν είναι. Στην ίδια σύγχυση ανήκουν και οι αρνητικές φορτίσεις της λέξης «σιωνισμός» οι οποίες προδίδουν μια δυσκολία διάκρισης ανάμεσα στο κοσμικό και το θρησκευτικό στοιχείο. Τι είναι οι Εβραίοι; Θρησκεία; Έθνος; Κράτος; Φυλή; Λαός; Γιατί ο μέσος άνθρωπος αναφέρεται σε αυτό το κράτος που λέγεται Ισραήλ ως μετωνυμία του παγκόσμιου εβραϊσμού; Γνωρίζουν άραγε πολλοί πως μεγάλα τμήματα υπερορθόδοξων Εβραίων, με προεξάρχουσες τις κοινότητες που ζουν στις ΗΠΑ λόγου χάρη, είναι φανατικοί εχθροί του κράτους του Ισραήλ την ύπαρξη του οποίου θεωρούν αντίθετη με την ιουδαική θρησκεία; Γνωρίζουν ότι υπάρχουν Ισραηλινοί Άραβες και Ισραηλινοί Σομαλοί; Είναι αδύνατο να διαχειριστείς ένα ζήτημα τόσο περίπλοκο και βαθύ, όπως τη συγκρουση Ισραηλινών και Παλαιστινίων, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι την περιπλοκότητα πίσω από ταυτότητες οι οποίες μοιάζουν μονοσήμαντες.

 

  1. Τι πιστεύετε ότι φανερώνει η ακραία χρήση βίας του Ισραηλινού στρατού; Υπάρχουν Ισραηλινοί που αντιτίθενται στη μιλιταριστική κατεύθυνση του Ισραήλ;

 

Το Ισραήλ βιώνει μια εμπόλεμη κατάσταση από την εποχή που συγκροτήθηκε ως κράτος. Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για γυναίκες και άνδρες. Επίσης, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, η «Τσαχάλ», αναπτύσσεται εδώ και δεκαετίες ως δύναμη κατοχής η οποία ασκεί στρατιωτικό έλεγχο σε εκατομμύρια Παλαιστινίων που ζουν μέσα στα όρια του 1967, ακόμα και η Γάζα θεωρείται κατεχόμενη ζώνη αν και από το 2005 δεν ζουν εκεί ούτε στρατιώτες ούτε έποικοι. Πρόκειται για ένα κράτος η επιβίωση του οποίου στηρίζεται στην δύναμη των όπλων. Η άμυνα του Ισραήλ και η λατρεία των ενόπλων δυνάμεων βρίσκονται στο επίκεντρο της εθνικής μνήμης. Εκατοντάδες δρόμοι έχουν ονόματα στρατιωτικών μονάδων και στρατιωτικών που έχουν σκοτωθεί στους πολέμους, η διαπλοκή στρατού και κοινωνίας είναι έντονη. Σκέφτομαι πως είναι τόσο έντονη που η λέξη «μιλιταρισμός» είναι ανακριβής για να την περιγράψει. Όπως έχει επισημάνει ένας κορυφαίος Ισραηλινός ιστορικός, ο Ιλάν Γκράιλσαμερ, η ισραηλινή κοινωνία επι δεκαετίες δεν προσλάμβανε τον εαυτό της ως μιλιταριστική επειδή στην περίπτωση του Ισραήλ, το κράτος ιδρύθηκε χάρη στον στρατό και όχι το αντίστροφο. Μοιάζει αντιφατικό, αλλά ο στρατός στο Ισραήλ είναι, εκτός από ισχυρός επιχειρησιακά, και εντυπωσιακά προοδευτικός. Κατά κάποιο τρόπο, ενσωματώνει την ποικιλομορφία της κοινωνίας από την οποία προέρχεται. Υπάρχει επίσημη ανοχή στη σεξουαλική διαφορετικότητα (υπάρχουν στρατιώτες queer), τον βηγκανισμό και υπάρχει μια δημοκρατικότητα που δεν συναντάς σε στρατούς άλλα κράτη. Σε σχέση και με το δεύτερο ερώτημα, τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάζονται οι αντιρρησίες συνείδησης και οι μαζικές αρνήσεις κληρωτών να υπηρετήσουν στα Κατεχόμενα. Καθόλου τυχαία, μια από τις πιο «ακτιβιστικές» φωνές στο Ισραήλ σήμερα είναι το Breaking the Silence (Σπάζοντας την Σιωπή). Μια οργάνωση πρώην στρατιωτών που υπηρέτησαν στην Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την Δεύτερη Ιντιφάντα (Σεπτέμβριος 2000) μέχρι σήμερα. Οι στρατιώτες καταθέτουν την προσωπική τους εμπειρία και διοργανώνουν διαλέξεις και περιοδείες στα Κατεχόμενα –κυρίως στην Χεβρώνα που αποτελεί ακραίο παράδειγμα της πολιτικής των εποικισμών–σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθεί η ισραηλινή κοινωνία στο ζήτημα της στρατιωτικής βίας και την πραγματικότητα της κατοχής που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι στην Δυτική Όχθη και στη Γάζα. που συνιστά την πραγματικότητα στην Δυτική Όχθη ζήτημα. Το ότι η οργάνωση προκαλεί αντισυγκεντρώσεις και συναντά την ανοιχτή εχθρότητα των συμπατριωτών τους που τους θεωρούν «προδότες», δείχνει πως τέτοιες φωνές προκαλούν ρήγματα στην εθνική ομοιογένεια.

 

  1. Ποιες εικόνες κρατάτε από την επίσκεψη σας στην Δυτική Όχθη;

 

Έχω ταξιδέψει το Ισραήλ πέντε φορές, η πρώτη (το 2009) ήταν πιο έντονη γιατί είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ και τα παλαιστινιακά εδάφη: Ραμάλα, Βηθλεέμ και Ναζαρέτ. Ήταν μια σειρά από διαδοχικά σοκ. Προτού ταξιδέψω εκεί, αγνοώντας την γεωγραφία, είχα την εντύπωση ότι οι δύο λαοί ζούσαν σε κάποια απόσταση ο ένας από τον άλλον, σε χωριστές περιοχές με ευδιάκριτα σύνορα. Προς μεγάλη μου έκπληξη το ταξί χρειάστηκε λιγότερο από 20 λεπτά για να πάει από την Ιερουσαλήμ στη Ραμάλα, την πρωτεύουσα της Παλαιστινιακής Αρχής. Μου έχει αφήσει μέχρι σήμερα μια θλίψη η ταπεινή εικόνα της Ραμάλα –μια τυπική αραβική πόλη με τα τζαμιά, τους μιναρέδες και τα παζάρια της– και το συγκριτικά καλύτερο επίπεδο ζωής στη Βηθλεέμ και τη Ναζαρέτ που ζουν χάρη στον μαζικό θρησκευτικό τουρισμό. Το «μάθημα» εκείνης της ημέρας τελείωσε με την επιστροφή η οποία κράτησε σχεδόν μιάμιση ώρα, εξαιτίας του ενδελεχούς συνοριακού ελέγχου, μια πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά χιλιάδες Παλαιστίνιοι που απλώς πηγαίνουν στις δουλειές τους στην Ιερουσαλήμ. Το πόσο κοντά ζουν οι δύο λαοί είναι συγκλονιστικό για όποιον δεν το έχει δει με τα μάτια του. Κάθε φορά που περπατώ στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, χάνομαι μέσα σε γειτονιές που αντιστοιχούν σε θρησκευτικούς τομείς, παλιές σχεδόν όσο η ανθρωπότητα, τα όρια των οποίων βρίσκεις μόνο χάρη στις οσμές των μπαχαρικών και τις φωνές των εμπόρων. Σκεφτόμουν πως ο όρος «Άγιοι Τόποι» είναι ο μόνος που μπορεί να περιγράψει αυτή την περιοχή του κόσμου, όπου η έννοια των συνόρων είναι σχεδόν μεταφυσική και που ο χώρος διεκδικείται από λαούς και θρησκείες από την αυγή του ιστορικού χρόνου. Και δεν ήταν ούτε τα τείχη της Παλιάς Πόλης –δημιούργημα του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπούς τον 16ο αιώνα –ούτε το Αλ Ακσά, ούτε το Τείχος των Δακρύων που σφράγιζαν στα μάτια μου το ιστορικό βάθος και την περιπλοκότητα αυτού του μέρους. Ήταν ο περίπατος που με πήγε το ζευγάρι των Ισραηλινών που με φιλοξενούσαν, λίγα μέτρα έξω από το σπίτι τους στο νοτιοανατολικό άκρο της Ιερουσαλήμ –μια καλή γειτονιά–, σε ένα πλάτωμα με πανοραμική θέα στο περίφημο Τείχος (που είχε ολοκληρωθεί δύο χρόνια πριν) και στην Δυτική Όχθη. «Εδώ που στέκεσαι –μου είπαν– στη Δεύτερη Ιντιφάντα έπεφταν όλμοι και πυρά ελεύθερων σκοπευτών».

 

  1. Οι δυο λαοί είναι απόλυτα αλληλοεξαρτώμενοι, η ευημερία του ενός προυποθέτει την ευημερία του άλλου, ποια είναι η ψυχολογία και οι προσδοκίες των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων;

 

Δεν μπορώ να μιλήσω με όρους δημοψηφίσματος για την ισραηλινή κοινωνία, και ακόμα λιγότερο για την παλαιστινιακή, ξέρω όμως από προσωπική εμπειρία πως η προσέγγιση του «άλλου» υπερβαίνει τη ζοφερή πραγματικότητα του πολέμου. Θυμάμαι έναν κορυφαίο Ισραηλινό αρχαιολόγο, τον Γιτζάκ Μαγκέν, να μου μιλά για το έργο ζωής του, τις ανασκαφές στη δεκαετία του ’80 στην ρωμαϊκή Φλάβια Νέαπολις (τη σημερινή Ναμπλούς) που σταμάτησαν αναγκαστικά το 1987, όταν ξέσπασε η Πρώτη Ιντιφάντα. Μου έδειχνε φωτογραφίες των ευρημάτων και μαζί, την φωτογραφία του αρχηγού των εργατών της ανασκαφής –όλοι ντόπιοι, κάτοικοι της πόλης–, ενός ηλικιωμένου Παλαιστίνιου που τον ένιωθε σαν πατέρα του. Το ότι οι ανασκαφές δε συνεχίστηκαν ποτέ ήταν για εκείνον το ίδιο στενάχωρο με το ότι είχε να τον δει από τότε. Μια απλή περιδιάβαση στο διαδίκτυο αρκεί για να καταλάβει κανείς πως υπάρχει και αναπτύσσεται μια διακριτή και πολύ γενναία κοινωνία πολιτών η οποία εκφράζεται πλέον ανοιχτά κατά του πολέμου και της Κατοχής της Δυτικής Όχθης και τον αποκλεισμό της Γάζας και κατακρίνει το κράτος για τις επιλογές του. Κρατάω ως προσωπική ελπίδα αυτό που έγινε στον φετινό εορτασμό του Yom Hazikaron, δηλαδή την επίσημη Μέρα Μνήμης για τους πεσόντες στρατιώτες και τα θύματα της τρομοκρατίας στο Ισραήλ, που εορτάστηκε στις 18 Απριλίου. Εκείνη την ημέρα, στο Τελ Αβίβ, οργανώθηκε και ένας ακόμα ανεπίσημος εορτασμός, μια κοινή εκδήλωση μνήμης από Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους γονείς, κυρίως γυναίκες, που είχαν χάσει τα παιδιά τους σε συγκρούσεις, να βάζουν το πένθος τους στην ανάγκη υπέρβασης του μίσους. Συγκεντρώθηκαν κάπου 7.000 άτομα, αριθμός όχι μικρός. Δεν μπορώ να υπερβάλλω για το πόσο «επιτυχημένες» είναι τέτοιες εκδηλώσεις (που συγκεντρώνουν αντιδράσεις), είναι όμως εξαιρετικά ελπιδοφόρες.

 

  1. Ως ιστορικός εκτιμάτε ότι αυτή η κατάσταση εξυπηρετεί κάποιες ηγεμονικές γεωπολιτικές στρατηγικές της Δύσης για την περιοχή;

 

Εδώ η ιστορία έχει λιγότερη σημασία από τη βιωμένη εμπειρία. Ανήκω στην άτυπη παγκόσμια γενιά την οποία σημάδεψε δια παντός το εμβληματικό γεγονός της 11ης Σεπτεμβρίου. Αυτή είναι για μένη η προσωπική μου περιοδολόγηση. Τελείωσα το Λύκειο όταν οι Αμερικάνοι βομβάρδισαν το Ιράκ, έζησα ως πρωτοετής φοιτητής τα αντιπολεμικά συλλαλλητήρια, έγινα κοινωνός του αντιαμερικανισμού που αναδύθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο από επιλογές που προκάλεσαν ανυπολόγιστο πόνο, καταστροφή και αποσταθεροποίησαν ολόκληρη την Μέση Ανατολή. Η κοντή μνήμη των πολιτικών αναλυτών και της «δημοσιογραφοποιημένης» γνώσης μας εμποδίζει να δούμε τις χρονικές και αιτιακές συνάφειες όσων έχουν συμβεί μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Αμφιβάλλω αν κάποιος δεν βλέπει τη μεγάλη εικόνα, δεν είναι δύσκολο εξάλλου, η παγκόσμια πολιτική δεν τηρεί πλέον τα προσχήματα. Δεν ξέρω αν ο κόσμος του μέλλοντος θα χρησιμοποιήσει τον όρο «εγκλήματα πολέμου» για να καταδικάσει τους σημερινούς ηγέτες του κόσμου. στη γη της Βιβλου1Artwork by Alex Levin, Israel.

Γνωρίζοντας το πνεύμα μας μέσα από το σώμα μας

το πνευμα στο σωμα5το πνευμα στο σωμα4

Όταν νιώθουμε πόνο τρέχουμε στους γιατρούς και καλά κάνουμε, όμως η ευθύνη για την θεραπεία μας δεν είναι μόνο του γιατρού, είναι κυρίως δική μας ευθύνη και γι’αυτό είναι σημαντικό να προσπαθούμε να καταλαβαίνουμε τι θέλει να μας πει  το σώμα μας όταν υποφέρει.

Μέσα από τον πόνο και την ασθένεια καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας και συνειδητοποιούμε πως το σώμα μας συνεργάζεται με το πνεύμα μας.

Το πνεύμα μας αναζητά συνεχώς έναν ενδιάμεσο έναν συνεργάτη μέσα από τον οποίο θα εκφραστεί. Στο σώμα μας είναι καταγραμμένη όλη η προσωπική μας ιστορία και κάθε πνευματική μας περιπέτεια,  οι πεποιθήσεις μας, οι φόβοι μας, οι αδυναμίες μας, οι θυμοί μας, οι απώλειες μας, τα λάθη μας, οι θλίψεις μας, οι εθισμοί μας, τα δυνατά σημεία μας, τα χαρίσματα μας ,ο χαρακτήρας μας, η γνώμη που έχουμε για τον εαυτό μας.

Η πνευματική γλώσσα του σώματος

Οι τραυματισμοί, τα κατάγματα και τα ατυχήματα που φαινομενικά συμβαίνουν τυχαία στη ζωή μας είναι μια πνευματική πρόκληση, μια επιθυμία, μια ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι στη ζωή μας, μια πεποίθηση που χρειάζεται να εγκαταλείψουμε.

Οι αλλεργίες, αυτή η υπερβολική αντίδραση σε ουσίες που δεν είναι τοξικές όπως τα φυτά, οι τροφές, ή τα ζώα, είναι μια πνευματική πρόκληση που μας καλεί να εγκαταλείψουμε την αμυντική στάση και τον φόβο ότι στον κόσμο κατι υπάρχει το εχθρικό απέναντι μας, να μην βυθιζόμαστε στην ανασφάλεια να αποδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε να έχουμε πάντα τον έλεγχο σε όσα συμβαίνουν στη ζωή μας.

Οι πονοκέφαλοι και οι ημικρανίες είναι μια πνευματική πρόκληση που μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι τα συναισθήματα που συγκρατούμε, αποσιωπούμε και προσπαθούμε να ελέγχουμε μπλοκάρουν τη ροή της ενέργειας που σταματά να κυκλοφορεί και δεν ανεβαίνει στο κεφάλι.

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ένας θερμοστάτης, ένας ρυθμιστής της έκφρασης του πνεύματος στο σώμα μας.

Μια συνηθισμένη έκφραση που συνδέεται με τον θυρεοειδή είναι « μου κάθησε στο λαιμό» και εκφράζει ένα επικοινωνιακό μπλοκάρισμα, μια δυσκολία να μιλήσουμε γι’αυτά που αισθανόμαστε, μια δυσκολία να αντιδράσουμε, μια εμμονή σε ένα συναίσθημα, μια απογοήτευση, θλίψη, θυμό που δεν καταφέραμε να εκφράσουμε.

Ανέφερα ενδεικτικά μερικές περιπτώσεις συνηθισμένες για να γίνει κατανοητή η σύνδεση των πνευματικών προκλήσεων με το σώμα μας και την υγεία μας. Είναι σημαντικό κάθε φορά που αρρωσταίνουμε να μην αισθανόμαστε θύματα, η υγεία μας έχει να κάνει με την εσωτερική προσωπική στάση ζωής, είναι προσωπική μας ευθύνη.

Όλα τα άγχη μας αντιστοιχούν σε μια πνευματική κρίση- πρόκληση και είναι ευκαιρία για  να αναδημιουργήσουμε την ζωή μας.

Πνευματικό μάθημα

Οι δύσκολες καταστάσεις που συμβαίνουν στη ζωή μας διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας, κάποιους τους κάνουν πολύ σκληρούς , άκαμπτους και φιλάσθενους και κάποιους άλλους τους δυναμώνουν. Ο ένας αντέχει και ο άλλος σπάει.

Η ζωή όμως μας στέλνει συνέχεια δώρα και μηνύματα για να μας βοηθήσει. Έτσι όταν έχουμε γίνει άκαμπτοι σκληροί και φιλάσθενοι μας στέλνει συνεχώς το ίδιο μήνυμα π.χ. ένα σωματικό σύμπτωμα το οποίο φεύγει και μετά από καιρό επανέρχεται . Και αυτό δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε γιατί η αρρώστια είναι ουσιαστικά ισότιμη με την υγεία, είναι ο τρόπος για να γίνουμε ανθεκτικοί, δυνατοί, συνειδητοποιημένοι.

Η μεγάλη μας δυσκολία είναι να παραδεχτούμε την αλήθεια για τον εαυτό μας και του τρόπου που σχετιζόμαστε με τους άλλους. Αυτό έχει να κάνει με την εικόνα που έχουμε δημιουργήσει για τον εαυτό μας και που πάση θυσία θέλουμε να διατηρήσουμε. Για παράδειγμα, όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν αξίζει τίποτα, αναζητά να αποκτήσει αξία και δύναμη μέσα από την απόκτηση μεγάλης περιουσίας, αξιωμάτων και κάθε είδους εξουσία και αγωνίζεται να διατηρήσει αυτή την εξουσία πάση θυσία, αυτή όμως η προσπάθεια τον αποστραγγίζει, τον εξαντλεί, τον αρρωσταίνει. Η ασθένεια έρχεται να τον βοηθήσει να τον σπρώξει για να αποχωριστεί από αυτή την γνώμη- εικόνα που είχε για τον εαυτό του, να καταλάβει ότι αξίζει πολύ περισσότερα από την επιφανειακά « επιτυχημένη» ζωή του.

Αυτή η κατανόηση είναι η αρχή για να ανακαλύψουμε την δύναμη μας  που δεν βλέπουμε και αυτό που επιθυμεί και θέλει η ψυχή μας.

 

 

Μια ιστορία

Ο αμερικάνικος στρατός στην διάρκεια του β παγκοσμίου πολέμου θέλοντας να δημιουργήσει ένα κώδικα επικοινωνίας που οι Ναζί δεν θα μπορούσαν να σπάσουν, επιστράτευσαν Ινδιάνους στρατιώτες οι οποίοι έστελναν μηνύματα στη γλώσσα τους. Ένας Ινδιάνος συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε, το χειρότερο βασανιστήριο που υπέστη ήταν το κάρφωμα των ποδιών του στο πάτωμα.

Με το τέλος του πολέμου επέστρεψε στην Αμερική και μετά από πολύμηνη νοσηλεία πήρε εξιτήριο με αναπηρία. Επέστρεψε στη φυλή του ψυχικά καταβεβλημένος και ανάπηρος. Οι κοινότητα του συσκέφθηκε και αποφάσισε πως θα τον βοηθούσε.

Τον οδήγησαν σε μια λίμνη της οποίας τα νερά ήταν πολύ κρύα, τον έριξαν μέσα και μετά του είπαν « κάλεσε πίσω το πνεύμα σου, κάλεσε πίσω το πνεύμα σου».

Ο Ινδιάνος κατάλαβε ότι έπρεπε να αντιδράσει γρήγορα για να μην αφήσει την τελευταία του πνοή στα παγωμένα νερά της λίμνης. Κολύμπησε, βγήκε έξω και ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ.

Αυτή η ανάκληση του πνεύματος από τον Ινδιάνο ήταν ουσιαστικά μια αποδέσμευση από την αντίληψη ότι τα πράγματα θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να είναι διαφορετικά, έτσι συνειδητά απελευθερώθηκε από την οδύνη.