Σεξουαλική κακοποίηση ζώων

 

Κάθομαι με την παρέα μου σ’ένα καφέ στην Πλάκα, σε λίγο έρχεται μια κοπέλα με τον αρσενικό σκύλο της και κάθεται απέναντι μας . Μετά από λίγο του δίνει ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, ο σκύλος γυρίζει αμέσως αλλού το κεφάλι του. Διακρίνω την θλίψη στα μάτια toυ.Η κοπέλα σε λίγο του πιάνει το κεφάλι με τα δυό της τα χέρια και το ξαναφιλάει αυτή τη φορά με πάθος ερωτικό σαν εραστή.

Ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τα ζώα χιλιάδες χρόνια, μια μορφή εκμετάλλευσης είναι και η σεξουαλική. Το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα σε δημόσιο χώρο εκφραζόταν με τόση άνεση μας κάνει να υποθέσουμε ότι πιθανώς στον ιδιωτικό της χώρο γίνονταν περισσότερα από ένα παθιασμένο φιλί.

Τα κατοικίδια ζώα είναι απόλυτα εξαρτημένα από τον άνθρωπο, με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος  τα έχει καταστήσει αδύναμα για να μπορεί να τα έχει υπό  τον πλήρη έλεγχο του και την εξουσία του. Κάποια από  αυτά είναι επιπλέον και σεξουαλικοί οικιακοί σκλάβοι.

Πρόσφατα η ελληνική νομοθεσία ποινικοποίησε την κακοποίηση των ζώων, θα πρέπει επιπλέον να συμπεριλάβει και την σεξουαλική κακοποίηση η οποία είναι βάναυση παραβίαση της φύσης των ζώων.

 

Ο έλεγχος του άλλου

 

ελεγχος

Οι ανθρώπινες σχέσεις ο πιο φυσικός τρόπος συνύπαρξης του ανθρώπου με τους άλλους έχει γίνει μεγάλο πρόβλημα, χιλιάδες άνθρωποι σήμερα στη Δύση καταφεύγουν σε θεραπείες και θεραπευτές για να μάθουν να σχετίζονται με τους άλλους.

Γιατί η συνάντηση με το αληθινό αυθεντικό πρόσωπο του άλλου δεν συμβαίνει;

Γιατί οι σχέσεις μοιάζουν με ναρκοπέδιο, με πεδία μάχης, με παιχνίδια στρατηγικής και εξουσίας;

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται τους άλλους και όχι να σχετίζονται μαζί τους;

Γιατί το να σχετίζεσαι με τον άλλο σημαίνει ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη για τα συναισθήματα σου, δεν αποφεύγεις την αλήθεια όσο κι αν αυτό είναι μια επίπονη κατάσταση, δεν φοβάσαι να είσαι ειλικρινής και αυθεντικός.

Όταν αποκρύπτουμε και « προστατεύουμε» τον άλλο από τα ειλικρινή αισθήματα μας, όταν αποφεύγουμε τις ειλικρινείς συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, τότε ουσιαστικά τον ελέγχουμε. Κρατάμε κρυμμένες και καλά φυλαγμένες περιοχές του εαυτού μας, δεν δείχνουμε τον αληθινό μας εαυτό αλλά ένα προσωπείο μας. Απλά τον χειριζόμαστε. Και αυτό το κάνουμε  γιατί φοβόμαστε τις αντιδράσεις του, την απόρριψη. Με το να τον χειριζόμαστε λοιπόν ελέγχουμε τις αντιδράσεις του, τον κατευθύνουμε εκει που θέλουμε, ζούμε τη ζωή του στη θέση του ,παίρνουμε αποφάσεις για λογαριασμό του και ετσι αντί να ζούμε με έναν άνθρωπο στην πραγματικότητα ζούμε για εκείνον.

Με αυτό τον τρόπο στερούμε από τη σχέση την αγάπη, στερούμε τον εαυτό μας από την αγάπη.

 

 

 

 

Που είσαι δημοκρατία;

 

 

Πολλοί χαρακτηρίζουν την τρέχουσα κατάσταση που βιώνουμε στην Ελλάδα ως οικονομική κρίση. Η λεγόμενη «οικονομική κρίση» είναι απλά το σύμπτωμα, στην ουσία βιώνουμε έλλειψη δημοκρατίας.

Δεν πρέπει να ταυτίζουμε την δημοκρατία με την οικονομική ανάπτυξη, σήμερα βιώνουμε ξεκάθαρα ότι κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι η οικονομική αφθονία, δεν είναι αυτό το θεμέλιο της.

Το θεμέλιο της δημοκρατίας είναι η ενεργή και ποικιλόμορφη συμμετοχή και ενθάρρυνση για συμμετοχή των πολιτών  στη λήψη αποφάσεων  που αφορούν τη ζωή τους και η ενίσχυση του δικαιώματος τους στη διαφωνία.  Η φύση της δημοκρατίας είναι αυτός ο πλουραλισμός.  Και τότε η οικονομική ανάπτυξη που θα προκύπτει από αυτή την συμμετοχική δημοκρατία θα είναι δημοκρατική πράγμα που σημαίνει ότι η αγορά θα προσαρμόζεται στις ανθρώπινες αξίες και ανάγκες και όχι οι πολίτες στους κανόνες του αδηφάγου ανταγωνισμού της αγοράς που παράγει ανισότητες, οικονομικές κρίσεις και υποτέλεια. Αυτό δηλαδή που ζούμε σήμερα.

Η σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποκλείει τον πολίτη από τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Το κράτος δεν πρέπει να παίρνει τη θέση των ενεργών μελών της κοινωνίας γιατί η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πληθυσμός μίας  χώρας είναι ένα διαρκές πολιτικά ενεργό σύνολο.

Σωκράτης ΖΕΝ

Σωκράτης    –   ΖΕΝ

Ο Σωκράτης όπως τον γνωρίσαμε κυρίως μεσα από τα γραπτά του Πλάτωνα ουσιαστικά μας παρακινεί να κάνουμε κάτι που έκανε συνεχώς και ο ίδιος, δηλαδή διαρκή αμφισβήτηση των απόψεων μας καθώς αμφισβητούμε ταυτόχρονα τις απόψεις των άλλων ώστε να συνειδητοποιήσουμε εν τέλει την άγνοια της άγνοιας μας. Γι’αυτό και ο Σωκράτης ποτέ δεν ίδρυσε σχολή ούτε άφησε άμεσα κάποια διδασκαλία, γιατί συνεχώς αναζητούσε την αλήθεια μέσα από την συζητητική τέχνη του διαλόγου με τους άλλους.

Στην άλλη άκρη της Γης στην Ιαπωνία η ΖΕΝ παράδοση προτρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στο τίποτα. Το ΖΕΝ υποστηρίζει ότι είναι λανθασμένος ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την φύση και τον άνθρωπο, όλα είναι απατηλές υποθέσεις, γιατί ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα είναι βαθιά εγωκεντρικός και μονόπλευρος. Τα προβλήματα μας δείχνουν τις εγωκεντρικές ιδέες και απόψεις μας και την μονόπλευρη οπτική που έχουμε.

Η πραγματική ζωή είναι πέρα από την σκέψη μας, βρίσκεται στην ιδέα της κενότητας, στην κενότητα των πραγμάτων όπου τίποτα δεν είναι στέρεο, σταθερό και μόνιμο. Οτιδήποτε βλέπουμε είναι μέρος της κενότητας, γιατί τα πάντα είναι μια ρευστή αλλαγή και κάθε τι είναι προσωρινό, φευγαλέο και υπάρχει μόνο για μια στιγμή.

Η δυτική κουλτούρα ήταν και είναι εναρμονισμένη με την ινδική, την κινέζικη, την γιαπωνέζικη, την αφρικάνικη, την αμερικάνικη, η ανθρώπινη σκέψη από διαφορετικά μέρη της Γης συγκλίνει και συγχρονίζεται σε ρυθμούς παγκόσμιους αναδεικνύοντας την ενότητα των πολιτισμών, την οικουμενικότητα των πολιτισμών.zenσωκτρα

Δεξαμενές χαράς

 

δεξαμενες

Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε ότι έχετε μέσα σας μια δεξαμενή που θα την ονομάσετε δεξαμενή χαράς και κάθε μέρα θα ρίχνετε μέσα της τις όμορφες στιγμές της καθημερινότητας σας, φροντίστε για την καθημερινή τροφοδοσία της.

Αυτός είναι ένας τρόπος να παρατηρούμε, να συνειδητοποιούμε, να αναγνωρίζουμε τις απλές καθημερινές αλλά σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Ετσι γεμίζουμε με ευγνωμοσύνη για όλα τα καθημερινά θαύματα , γιατί θαύματα είναι, άλλωστε η ζωή από μόνη της είναι ένα θαύμα.

Αυτά τα αποθέματα χαράς μέσα μας αντισταθμίζουν τις πίκρες και τις δυσκολίες της ζωής μας.

Βιωματικό

ποιθυρρε

Η εφημερίδα μου συμπλήρωσε 6 χρόνια ζωής, κάποιοι γνωρίζετε και την έντυπη έκδοση, κάποιοι με γνωρίζετε μόνο μέσα από την ηλεκτρονική Μήτιδα.  Σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο βιωματικό και να το μοιραστώ μαζί σας.

Πριν μερικά χρόνια γλίστρησα στο μπάνιο και χτύπησα το δεξί μου χέρι ψηλά κοντά στον ώμο, ήταν πολύ δυνατό το κτύπημα που σχεδόν σε ημιλιπόθυμη  κατάσταση σύρθηκα στο υπνοδωμάτιο μου. Το πρωί όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι το χέρι μου πονούσε πολύ και δεν είχε επανέλθει, δεν μπορούσα να το σηκώσω στην ανάταση, έβαλα τα κλάματα. Ήταν το δεξί χέρι και δεν μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου και είχα τόσα πολλά να κάνω μέσα στη μέρα.

Σκούπισα τα δάκρυα και πήγα σε ορθοπεδικό ο οποίος αφου με εξέτασε μου είπε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην επανέλθει το χέρι μου. Η επιστήμη είχε κάνει την διάγνωση της και μετά έκανα και εγώ τη δική μου δια-γνωση , και είπα « το χέρι μου θα επανέλθει γιατί το θέλω πολύ». Μου έγραψε φυσικοθεραπείες και πρόσθεσε « στις 5 πρώτες θεραπείες θα φανεί αν θα επανέλθει το χέρι σας» και μετά έκανα και εγώ τη δική μου εκτίμηση « θα κάνω όσες χρειάζονται μέχρι να επανέλθει το χέρι μου». Έφυγα από το ιατρείο τσαντισμένη και πεισμωμένη και όσο απομακρυνόμουν από αυτό τόσο καλύτερα αισθανόμουν και τόσο μεγάλωνε η αποφασιστικότητα μου « χεράκι μου εγώ θα σε κάνω καλά».

Πριν κοιμηθώ το βράδυ σκέφτηκα ότι καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να μας βοηθήσει εάν η θεραπεία δεν ξεκινήσει πρώτα μέσα μας, οι φυσικοθεραπείες θα ήταν συμπληρωματικές της δικής μου απόφασης να θεραπευτώ, γιατί η θεραπεία δεν είναι σωματική απόφαση αλλά κυρίως πνευματική.

Το πρωί ξύπνησα προσπαθώντας να τα κάνω όλα με το αριστερό χέρι και τότε άρχισα να γελάω με τον α-δέξιο τρόπο μου και να διασκεδάζω πολύ με την καινούργια μου κατάσταση. Καταστάσεις που παλαιότερα μου προκαλούσαν ένα απλό μειδίαμα τώρα μου προκαλούσαν γέλιο, ήταν σαν να είχαν στήσει  χορό μέσα μου οι ορμόνες της ευτυχίας. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου, πρώτη φορά συνειδητοποίησα τις τεράστιες δυνάμεις που είχα μέσα μου που κινητοποιήθηκαν  για να με βοηθήσουν.

Σε λίγο χτυπούσα το κουδούνι του φυσικοθεραπευτή, όταν άνοιξε η πόρτα αντίκρισα έναν άνθρωπο καταβεβλημένο από τη θλίψη. Ξεκίνησα να εκτελώ τις ασκήσεις μετά από τις υποδείξεις του, μερικές ήταν επώδυνες, μου έδωσε και ασκήσεις και για το σπίτι. Σ’όλη τη διάρκεια που εκτελούσα τις ασκήσεις μιλούσε στο τηλέφωνο με συγγενικά του πρόσωπα που έκαναν  χημειοθεραπείες.

Οι ασκήσεις που μου έδωσε για το σπίτι ήταν επαναλαμβανόμενα βαρετές, έτσι αποφάσισα να κάνω ένα δικό μου πρόγραμμα θεραπείας που το ονόμασα ντίσκο-θεραπεία, έκανα τις ίδιες ασκήσεις χορεύοντας ντίσκο μουσική της δεκαετίας του 80, κάθε μέρα λοιπόν χόρευα 2 ώρες ντίσκο προσπαθώντας να κάνω τις φιγούρες του Τραβόλτα.

Όταν το είπα την άλλη μέρα στον φυσικοθεραπευτή έβαλε τα γέλια, κάτι που το είχε άλλωστε πολύ ανάγκη. Εκείνη τη μέρα επίσης συνειδητοποίησα ότι η βοήθεια μας προς τους άλλους δεν είναι απαραίτητα λεκτική και συμβουλευτική και κυρίως δεν πρέπει να είναι παρηγορητική γιατί αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι ουσιαστικά βοηθητική, δεν είναι αυτό που έχουν ανάγκη  εκείνη τη δύσκολη στιγμή οι άλλοι. Η παρηγοριά βάζει τον άλλο σε θέση μειονεξία και αδυναμίας έχοντας κάποιον απέναντι του που νιώθει και είναι καλά. Η παρουσία και μόνο κάποιου στο πλευρό του άλλου είναι ένα εξωλεκτικό μήνυμα και μοίρασμα με μεγάλη θεραπευτική δύναμη.

Και καθώς επανερχόταν το χέρι μου και ολοκληρωνόταν η αποθεραπεία, ολοκληρωνόταν ταυτόχρονα και μια εμπειρία ζωής που ξεκίνησε με κλάματα και έκλεισε ως ευλογία.

Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το μυστηριώδες ταξίδι που είναι η ζωή, ας αναγνωρίσουμε αυτή την αδυναμία μας γιατί ετσι μπαίνουμε δυναμικά στη ζωή και ετσι μόνο μπορούμε να καλωσορίζουμε ότι η ζωή μας φέρνει.

Αφιέρωμα στο Ελληνικό ντοκυμαντέρ

Στην τεχνόπολη στο Γκάζι της Αθήνας πραγματοποιήθηκε το αφιέρωμα στο Ελληνικό ντοκυμαντέρ με πρωτοβουλία της ένωσης Ελληνικού Ντοκυμαντέρ στις 4-7 Μαίου 2017.

Ο πρόεδρος της ένωσης Ελληνικού ντοκυμαντέρ  κ. Μάρκος Γκάστιν μας ενημέρωσε για το πρόγραμμα του αφιερώματος και τις δράσεις της ένωσης.

Συνταγματική αναθεώρηση

Συνταγματική Αναθεώρηση

Απούσα η κοινωνία

Η επιτροπή διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση διοργάνωσε εκδήλωση με την υποστήριξη του γραφείου του Ευρωπαικού κοινοβουλίου στην Ελλάδα με θέμα « συνταγματική αναθεώρηση και ευρωπαική εμπειρία». Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη έδρα του γραφείου του ευρωπαικού κοινοβουλίου στην Λ. Αμαλίας 8 στην Αθήνα.

Σ’αυτήν την συνάντηση που αφορά σ’ένα σημαντικό πολιτειακό ζήτημα, παρουσιάστηκε ένας ευρωβουλευτής ο Δ. Παπαδημούλης και 10 δημοσιογράφοι.

Η επιτροπή διαλόγου για την συνταγματική αναθεώρηση συγκροτείται από πανεπιστημιακούς, επιχειρηματίες και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, το έργο της είναι να παραδώσει πόρισμα στον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της βουλής . Η επιτροπή θα πραγματοποιήσει συναντήσεις με πανελλήνιους φορείς στην Αθήνα και στην περιφέρεια, επίσης πραγματοποιεί ηλεκτρονική διαβούλευση για όσους πολίτες επιθυμούν να καταθέσουν τις απόψεις τους , συμπληρώνοντας αναρτημένο στο διαδίκτυο ερωτηματολόγιο.

Βέβαια το πόρισμα αυτό δεν θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα.

Στην τοποθέτηση μου αναφέρθηκα στην αναγκαιότητα για διασφάλιση, ενίσχυση και θεσμοθέτηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, με την συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών που θα συμμετέχει ενεργά, θα αποφασίζει, θα ελέγχει την πολιτική εξουσία  για όλα τα θέματα που την αφορούν.

Όπως όμως ήδη διαφαίνεται η συμμετοχή της  κοινωνίας των πολιτών ουσιαστικά αποδυναμώνεται και αγνοείται και αυτό απλά σημαίνει ότι η νεα συνταγματική  αναθεώρηση δεν θα  ενισχύσει  την δημοκρατική προοπτική. Μήπως τελικά και η κοινωνία έχει βολευτεί μέσα στην ανελευθερία της και στην ανάθεση της ευθύνης της υπαρξης της σε κάποιους « σωτήρες»;

 

 

 

 

Documenta 14 Αθήνα

 

Η καλλιτέχνιδα Cecilia Vicuna παρουσιάζει την ιστορία του κόκκινου νήματος. Μέσα από το έργο της τιμά την αρχαία προκολομβιανή τέχνη του quipu, ένα τρόπο γραφής με την χρήση περίπλοκων σχεδίων από κόμπους.Τα τεράστια αυτά νήματα σε κόκκινο χρώμα συμβολίζουν την εμμηνορρυσία και συνδέουν σαν ομφάλιος λώρος την μητέρα των Άνδεων  με την ενάλια μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας.

DOCUMENTA 14 Αθήνα

 

Ο καλλιτέχνης K. G. Subramanyan  παρουσιάζει το έργο του ο πόλεμος των λειψάνων.

Ο καλλιτέχνης γράφει « για κάποιους η αλήθεια είναι μία, για άλλους είναι πολλές κι όμως όλοι επινοούν ειδικά σήματα και σύμβολα, τελετουργίες και φυλαχτά για να αποδείξουν τη θεμελιώδη μοναδικότητα της. Ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου όλα αυτά παύουν να επιτελούν τον σκοπό τους, γίνονται αδιαπέραστα και ιδιωτικά αντί να οδηγούν τον άνθρωπο σ’ένα όραμα της απόλυτης αλήθειας κάνουν το αντίθετο, απομακρύνουν τους ανθρώπους μεταξύ τους και προκαλούν ανόητες διαμάχες.