Πλαστικές γλουτών

 

Στα ρεπορτάζ από το βραζιλιάνικο καρναβάλι πάντα κυριαρχούν οι εικόνες με τους τροφαντούς γυναικείους γλουτούς. Η Βραζιλία είναι πρώτη στις αισθητικές επεμβάσεις γλουτών, οι βραζιλιάνοι πλαστικοί  χειρουργοί κάνουν χρυσές δουλειές, έχουν εξελίξει τις επεμβάσεις και σήμερα γίνονται ανώδυνα. Πελάτισσες τους είναι κυρίως  οι γυναίκες της μεσαίας τάξης  οι οποίες  αποπληρώνουν   σε πολλές δόσεις.

Η βιομηχανία αλλαγής του φυσικού  σώματος έχει γιγαντωθεί, ποιος πόνος, αγωνία και ανασφάλεια  κρύβεται άραγε πίσω από κάθε επιθυμία για αλλαγή του σώματος;

Οι πλαστικές επεμβάσεις είναι ένας  εύκολος δρόμος για μια εξωτερική αλλαγή που δεν έχει καμία σχέση  με την πραγματική αγάπη το εαυτού, και αυτό το κάνουν στον εαυτό τους όσοι φοβούνται να αγγίξουν μια εσωτερική πληγή ή όταν δε μπορούν να απαλλαγούν από μια επώδυνη κατάσταση που βίωσαν.

Οι επεμβάσεις αυτές είναι σαν τα προσωπεία που φορούν οι άνθρωποι σε μια ηρωική προσπάθεια να κρύψουν τις εσωτερικές πληγές τους.

Βέβαια τα αποτελέσματα των πλαστικών είναι προσωρινά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι προσωρινές κρυψώνες, προσωρινά καταφύγια, μετά η πραγματικότητα επιστρέφει βασανιστικά.

 

2ο Φεστιβάλ Παραμυθιών Κιάτο 2017

Μουσική- αφήγηση-τραγούδι-θεατρικό παιχνίδι-εργαστήρια ενηλίκων

 

Κλείσε σε τα μάτια σου για να με δεις

Αυτή η δράση πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουλίου στο Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας, ο αφηγητής Στέλιος Πελασγός αφηγήθηκε παραμύθια σε παιδιά και συζήτησε με τους ενήλικες για την προφορική παράδοση και την αξία της προφορικότητας μέσα από ένα βιωματικό εργαστήρι αφήγησης και εξιστόρισης παραμυθιών και ιστοριών.

Στο βίντεο θα παρακολουθήσετε ένα μικρό απόσπασμα από τη αφήγηση ενός παραμυθιού σε παιδιά μέσα στο χώρο του μουσείου.

Η Οδύσσεια των προσφυγόπουλων

 

Όταν είσαι προσφυγόπουλο ουσιαστικά ανταλλάσεις τη μιά αδικία με μιά άλλη, τη μιά μορφή δυστυχίας με μιά άλλη. Τα προσφυγόπουλα είναι και αυτά παιδιά μας. Η κ. Μαίρη- Λάουρα Καποδίστρια εκπρόσωπος της οργάνωσης ΜΕΤΑΔΡΑΣΗ που φροντίζει για τα προφυγόπουλα που φθάνουν μόνα τους στην Ελλάδα, μας ενημερώνει για τις δράσεις της οργάνωσης.

 

 

 Πρώτη φορά στην ιστορία της νεώτερης Ελλάδας βιώνουμε τόσο μεγάλη εισροή προσφύγων και για τόσο μεγάλο διάστημα, ποιες είναι οι υποστηρικτικές δράσεις που παρέχετε στους πρόσφυγες;

Η ΜΕΤΑδραση είναι μια ελληνική Οργάνωση της Κοινωνίας των Πολιτών, η οποία ιδρύθηκε το 2010 με πρωταρχικό σκοπό να καλύψει μακροχρόνια κενά στην υποδοχή και ένταξη των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα. Εξειδικεύεται στους τομείς της διερμηνείας και διαπολιτισμικής μεσολάβησης καθώς και στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ατόμων που χρήζουν διεθνούς προστασίας.

Είναι η μόνη οργάνωση στην Ελλάδα που σχεδίασε και εφαρμόζει ένα οργανωμένο σύστημα εκπαίδευσης, πιστοποίησης και συντονισμού στο πεδίο για την παροχή διερμηνείας, σε 33 γλώσσες και διαλέκτους, είτε μέσω φυσικής παρουσίας, σε 24 σημεία σε όλη την Ελλάδα (Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης, Κλιμάκια της Υπηρεσίας Ασύλου, καταυλισμούς κ.λπ.), είτε μέσω τηλεδιάσκεψης.

Η ΜΕΤΑδραση έχει επίσης αναπτύξει ένα πρότυπο δίκτυο προστασίας ασυνόδευτων ανηλίκων, το οποίο περιλαμβάνει ένα καινοτόμο σύνολο δράσεων: Συνοδείες από κέντρα κράτησης και ακατάλληλες συνθήκες προς κατάλληλες δομές φιλοξενίας σε όλη την Ελλάδα, Δίκτυο Επιτροπείας, για εξατομικευμένη υποστήριξη, πέντε Μεταβατικές Δομές Φιλοξενίας και Προσωρινή Φιλοξενία σε Οικογένειες.
Παράλληλα, η ΜΕΤΑδραση προσφέρει Νομική στήριξη σε δικαιούχους διεθνούς προστασίας, μέσω τοπικά εγκατεστημένων δικηγόρων στη Λέσβο, τη Σάμο, τη Χίο, τη Λέρο και την Κω.

 

Στοχεύοντας στην στήριξη της ένταξης προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας, η ΜΕΤΑδραση έχει αναπτύξει εκπαιδευτικά προγράμματα στα οποία 22 εθελοντές δάσκαλοι διδάσκουν την ελληνική γλώσσα, σε 15 τμήματα ανάλογα με το επίπεδο των επωφελουμένων. Επίσης προσφέρονται μαθήματα ελληνικής, αγγλικής και γερμανικής γλώσσας σε ασυνόδευτα παιδιά.

 

Για να ετοιμαστούν τα παιδιά πρόσφυγες και μετανάστες για την επόμενη σχολική χρονιά, η ΜΕΤΑδραση πραγματοποιεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού 2017 το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Βήμα στο Σχολείο» (Step2School), όπου επιλεγμένοι εθελοντές θα προσφέρουν διδασκαλία των βασικών μαθημάτων και ξένων γλωσσών, καθώς και δημιουργικές, αθλητικές και διαπολιτισμικές δραστηριότητες.

 

Άλλες δράσεις: πιστοποίηση θυμάτων βασανιστηρίων, στέγαση μονογονεϊκών οικογενειών, «Χώρος Μητέρας και Παιδιού» στην Υπηρεσία Ασύλου στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, για την κάλυψη αναγκών που καταγράφουν Τοπικοί Συντονιστές της ΜΕΤΑδρασης στους καταυλισμούς ανά την Ελλάδα .

Υπάρχουν και τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν την παιδική τους ηλικία, είναι τα παιδιά του πολέμου, αυτά που φθάνουν στην Ελλάδα μόνα τους και που εμείς τα λέμε ασυνόδευτα παιδιά. Τι είναι το πρόγραμμα της προσωρινής φιλοξενίας;

 

Εκτιμάται ότι περισσότερα από 2.000 ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονται μόνα τους στην Ελλάδα αυτή την στιγμή, έχοντας χάσει ή έχοντας βίαια χωριστεί από τους γονείς τους. Πολλά από τα παιδιά αυτά ακόμη διαβιούν σε ακατάλληλες συνθήκες, εκτός δομών φιλοξενίας.

Η ΜΕΤΑδραση επιδιώκει να προσφέρει στα παιδιά αυτά ολοκληρωμένη στήριξη και ασφαλή στέγαση μέσα από τη φιλοξενία τους σε οικογένειες. Η πρακτική αυτή ακολουθείται εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες και έχει πλέον αποδειχθεί ότι η διαμονή σε οικογένειες αποτελεί την καλύτερη επιλογή αναφορικά με την ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού.

Το πρώτο κάλεσμα προς οικογένειες για να φιλοξενήσουν ασυνόδευτα παιδιά πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του 2016, μετά από πολύμηνη προετοιμασία σε συνεργασία με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκινητική! Αυτή την στιγμή, 23 παιδιά έχουν βρει ζεστασιά και θαλπωρή μέσα από τη δράση αυτή.

Ποιοι μπορούν να συμμετέχουν σε αυτό το πρόγραμμα και ποια είναι τα κριτήρια επιλογής;

Το πρόγραμμα «Προσωρινή Φιλοξενία Ασυνόδευτων Ανηλίκων σε Οικογένειες» απευθύνεται σε κατοίκους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που θέλουν να ανοίξουν την πόρτα του σπιτιού τους και της καρδιάς τους σε ένα ασυνόδευτο παιδί. Η Δράση υλοποιείται σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία και τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, σε συνεργασία με τους κατά τόπον Εισαγγελείς και φορείς.

 

Ποια είναι η εμπειρία σας από τις ήδη πραγματοποιούμενες φιλοξενίες παιδιών σε ελληνικά σπίτια;

Τα παιδιά αυτά έχουν μεγάλη ανάγκη να αισθανθούν ασφάλεια, σε ένα περιβάλλον προστατευμένο. Είναι εντυπωσιακό το πώς μεταμορφώνονται μέρα με τη μέρα… ανθίζουν, μαθαίνουν σαν σφουγγάρια… είναι απίστευτη η εξέλιξή τους! Η φροντίδα και η θαλπωρή που τους προσφέρονται είναι ανεκτίμητης αξίας. Αυτό που προσφέρουν οι οικογένειες που φιλοξενούν ασυνόδευτα παιδιά είναι το ύψιστο δείγμα της αλληλεγγύης: «αγκαλιάζουν» τα παιδιά σαν δικά τους. Η φιλοξενία είναι μια εμπειρία ζωής και για τους «γονείς», γεμάτη δυνατά συναισθήματα.

Μαρτυρία μητέρας:

Η Μαριάννα, η οποία μαζί με το σύζυγό της και τα δύο μικρά αγοράκια της φιλοξενούν εδώ και 5 περίπου μήνες τον Αζάντ, ένα αγόρι 12 ετών από το Αφγανιστάν, μας μιλάει για την εμπειρία αυτή:

«Δεν ξέρω αν είμαστε το ιδανικό σπίτι για τον Αζάντ… Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ιδανικά σπίτια, ο σκοπός δεν είναι να βρεθεί σε ιδανικά σπίτια και συνθήκες. Ο Αζάντ μπορεί να προσαρμοστεί παντού, αρκεί να του δώσει κανείς ευκαιρία και αποδοχή. Σε μια Ευρώπη που κλείνει τα σύνορά της, εμείς μεγαλώσαμε τα δικά μας, και κάπως έτσι αποκτήσαμε οικογένεια και στο Αφγανιστάν.
Αν είχαμε ενδοιασμούς; Προφανώς και είχαμε πολλούς. Για να πάρουμε την απόφαση σκεφτήκαμε απλά πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην βγει κάτι καλό μέσα από αυτή την εμπειρία. Και αυτή είναι η πραγματικότητα, τουλάχιστον όσον αφορά εμάς, όλη την οικογένειά μας και όλους τους φίλους μας. Είχαμε πει να δώσουμε, αλλά τελικά ούτε αυτό συνέβη, γιατί κάθε μέρα μόνο παίρνεις. Αν όλοι ανοίγαμε την πόρτα μας για να βοηθήσουμε ένα παιδί, ένα οποιοδήποτε παιδί στο ταξίδι του για ένα καλύτερο αύριο, αν αυτό γινόταν αβίαστα και αυτονόητα, το αύριο θα ήταν καλύτερο για όλους μας.»

 

Όταν νικά ο φόβος

ποικξ

Πολλοί στοχαστές έχουν πει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς το ψέμα και ότι είναι γι’αυτόν μια ζωτική ανάγκη.

Η ασφαλής ζωή είναι ένα ψέμα.

Όταν αναζητάμε ασφάλεια στη ζωή μας, ασφάλεια στις σχέσεις μας, είναι σαν να ζητάμε κάτι ανέφικτο  και η ζωή αυτό μας το υπενθυμίζει συνεχώς. Αυτή βέβαια η αλήθεια μας αναστατώνει, μας ακινητοποιεί, μας σαστίζει και τότε το μυαλό μας αρχίζει να δημιουργεί την ψευδαίσθηση του εφησυχασμού, αρχίζει να αναζητά ασφαλή καταφύγια , αρνείται να αποδεχτεί αυτό το παράδοξο της ζωής.

Ο Χριστός πάντοτε μιλούσε με παραβολές και χρησιμοποιούσε στις ομιλίες του το παράδοξο παρ’όλο  που αυτό μπέρδευε και δυσκόλευε τους ανθρώπους, Αυτός συνέχιζε να χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα γιατί γνώριζε ότι η αλήθεια αποκαλύπτεται μέσα από το παράδοξο και είχε πει « ο άνεμος φυσά οπου του αρέσει, ακούς  τον ήχο του, αλλά δεν μπορείς να διακρίνεις από πού έρχεται ή που πηγαίνει». Τι όμορφη εικόνα για να αποδώσει κάποιος το παράδοξο. Ο Χριστός με βαθύ και απλό λόγο  μας λέει ότι ο νους μας, μας εμποδίζει από το να ζήσουμε τη ζωή μας και μας ενθαρρύνει να παραδινόμαστε, να αποδεχόμαστε την ανασφάλεια  και να βρίσκουμε την ασφάλεια μέσα στην ανασφάλεια.

Πολλοί άνθρωποι σήμερα δημιουργούν ρηχές και εφήμερες σχέσεις γιατί φοβούνται την απόρριψη, την προδοσία , τον χωρισμό, την απώλεια, τους νικά ο φόβος, γίνονται θεατές της ζωής.

Στη ζωή όμως αν δεν πέσουμε, αν δεν χαθούμε, αν δεν μπερδευτούμε, αν δεν κάνουμε λάθη, αν δεν χάσουμε τον έλεγχο, αν δεν ταπεινωθούμε, αν δεν ξεστρατίσουμε, αν δεν συνεργαστούμε με τη ζωή,  δεν θα μάθουμε ποτέ να αποδεχόμαστε την ανασφάλεια, αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να χαιρόμαστε και να σχετιζόμαστε ουσιαστικά με τον άλλο χωρίς φόβο.

Σεξουαλική κακοποίηση ζώων

 

Κάθομαι με την παρέα μου σ’ένα καφέ στην Πλάκα, σε λίγο έρχεται μια κοπέλα με τον αρσενικό σκύλο της και κάθεται απέναντι μας . Μετά από λίγο του δίνει ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, ο σκύλος γυρίζει αμέσως αλλού το κεφάλι του. Διακρίνω την θλίψη στα μάτια toυ.Η κοπέλα σε λίγο του πιάνει το κεφάλι με τα δυό της τα χέρια και το ξαναφιλάει αυτή τη φορά με πάθος ερωτικό σαν εραστή.

Ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τα ζώα χιλιάδες χρόνια, μια μορφή εκμετάλλευσης είναι και η σεξουαλική. Το γεγονός ότι αυτή η κοπέλα σε δημόσιο χώρο εκφραζόταν με τόση άνεση μας κάνει να υποθέσουμε ότι πιθανώς στον ιδιωτικό της χώρο γίνονταν περισσότερα από ένα παθιασμένο φιλί.

Τα κατοικίδια ζώα είναι απόλυτα εξαρτημένα από τον άνθρωπο, με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος  τα έχει καταστήσει αδύναμα για να μπορεί να τα έχει υπό  τον πλήρη έλεγχο του και την εξουσία του. Κάποια από  αυτά είναι επιπλέον και σεξουαλικοί οικιακοί σκλάβοι.

Πρόσφατα η ελληνική νομοθεσία ποινικοποίησε την κακοποίηση των ζώων, θα πρέπει επιπλέον να συμπεριλάβει και την σεξουαλική κακοποίηση η οποία είναι βάναυση παραβίαση της φύσης των ζώων.

 

Ο έλεγχος του άλλου

 

ελεγχος

Οι ανθρώπινες σχέσεις ο πιο φυσικός τρόπος συνύπαρξης του ανθρώπου με τους άλλους έχει γίνει μεγάλο πρόβλημα, χιλιάδες άνθρωποι σήμερα στη Δύση καταφεύγουν σε θεραπείες και θεραπευτές για να μάθουν να σχετίζονται με τους άλλους.

Γιατί η συνάντηση με το αληθινό αυθεντικό πρόσωπο του άλλου δεν συμβαίνει;

Γιατί οι σχέσεις μοιάζουν με ναρκοπέδιο, με πεδία μάχης, με παιχνίδια στρατηγικής και εξουσίας;

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να χειρίζονται τους άλλους και όχι να σχετίζονται μαζί τους;

Γιατί το να σχετίζεσαι με τον άλλο σημαίνει ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη για τα συναισθήματα σου, δεν αποφεύγεις την αλήθεια όσο κι αν αυτό είναι μια επίπονη κατάσταση, δεν φοβάσαι να είσαι ειλικρινής και αυθεντικός.

Όταν αποκρύπτουμε και « προστατεύουμε» τον άλλο από τα ειλικρινή αισθήματα μας, όταν αποφεύγουμε τις ειλικρινείς συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, τότε ουσιαστικά τον ελέγχουμε. Κρατάμε κρυμμένες και καλά φυλαγμένες περιοχές του εαυτού μας, δεν δείχνουμε τον αληθινό μας εαυτό αλλά ένα προσωπείο μας. Απλά τον χειριζόμαστε. Και αυτό το κάνουμε  γιατί φοβόμαστε τις αντιδράσεις του, την απόρριψη. Με το να τον χειριζόμαστε λοιπόν ελέγχουμε τις αντιδράσεις του, τον κατευθύνουμε εκει που θέλουμε, ζούμε τη ζωή του στη θέση του ,παίρνουμε αποφάσεις για λογαριασμό του και ετσι αντί να ζούμε με έναν άνθρωπο στην πραγματικότητα ζούμε για εκείνον.

Με αυτό τον τρόπο στερούμε από τη σχέση την αγάπη, στερούμε τον εαυτό μας από την αγάπη.

 

 

 

 

Που είσαι δημοκρατία;

 

 

Πολλοί χαρακτηρίζουν την τρέχουσα κατάσταση που βιώνουμε στην Ελλάδα ως οικονομική κρίση. Η λεγόμενη «οικονομική κρίση» είναι απλά το σύμπτωμα, στην ουσία βιώνουμε έλλειψη δημοκρατίας.

Δεν πρέπει να ταυτίζουμε την δημοκρατία με την οικονομική ανάπτυξη, σήμερα βιώνουμε ξεκάθαρα ότι κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι η οικονομική αφθονία, δεν είναι αυτό το θεμέλιο της.

Το θεμέλιο της δημοκρατίας είναι η ενεργή και ποικιλόμορφη συμμετοχή και ενθάρρυνση για συμμετοχή των πολιτών  στη λήψη αποφάσεων  που αφορούν τη ζωή τους και η ενίσχυση του δικαιώματος τους στη διαφωνία.  Η φύση της δημοκρατίας είναι αυτός ο πλουραλισμός.  Και τότε η οικονομική ανάπτυξη που θα προκύπτει από αυτή την συμμετοχική δημοκρατία θα είναι δημοκρατική πράγμα που σημαίνει ότι η αγορά θα προσαρμόζεται στις ανθρώπινες αξίες και ανάγκες και όχι οι πολίτες στους κανόνες του αδηφάγου ανταγωνισμού της αγοράς που παράγει ανισότητες, οικονομικές κρίσεις και υποτέλεια. Αυτό δηλαδή που ζούμε σήμερα.

Η σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποκλείει τον πολίτη από τις κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Το κράτος δεν πρέπει να παίρνει τη θέση των ενεργών μελών της κοινωνίας γιατί η δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν ο πληθυσμός μίας  χώρας είναι ένα διαρκές πολιτικά ενεργό σύνολο.

Σωκράτης ΖΕΝ

Σωκράτης    –   ΖΕΝ

Ο Σωκράτης όπως τον γνωρίσαμε κυρίως μεσα από τα γραπτά του Πλάτωνα ουσιαστικά μας παρακινεί να κάνουμε κάτι που έκανε συνεχώς και ο ίδιος, δηλαδή διαρκή αμφισβήτηση των απόψεων μας καθώς αμφισβητούμε ταυτόχρονα τις απόψεις των άλλων ώστε να συνειδητοποιήσουμε εν τέλει την άγνοια της άγνοιας μας. Γι’αυτό και ο Σωκράτης ποτέ δεν ίδρυσε σχολή ούτε άφησε άμεσα κάποια διδασκαλία, γιατί συνεχώς αναζητούσε την αλήθεια μέσα από την συζητητική τέχνη του διαλόγου με τους άλλους.

Στην άλλη άκρη της Γης στην Ιαπωνία η ΖΕΝ παράδοση προτρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στο τίποτα. Το ΖΕΝ υποστηρίζει ότι είναι λανθασμένος ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την φύση και τον άνθρωπο, όλα είναι απατηλές υποθέσεις, γιατί ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα είναι βαθιά εγωκεντρικός και μονόπλευρος. Τα προβλήματα μας δείχνουν τις εγωκεντρικές ιδέες και απόψεις μας και την μονόπλευρη οπτική που έχουμε.

Η πραγματική ζωή είναι πέρα από την σκέψη μας, βρίσκεται στην ιδέα της κενότητας, στην κενότητα των πραγμάτων όπου τίποτα δεν είναι στέρεο, σταθερό και μόνιμο. Οτιδήποτε βλέπουμε είναι μέρος της κενότητας, γιατί τα πάντα είναι μια ρευστή αλλαγή και κάθε τι είναι προσωρινό, φευγαλέο και υπάρχει μόνο για μια στιγμή.

Η δυτική κουλτούρα ήταν και είναι εναρμονισμένη με την ινδική, την κινέζικη, την γιαπωνέζικη, την αφρικάνικη, την αμερικάνικη, η ανθρώπινη σκέψη από διαφορετικά μέρη της Γης συγκλίνει και συγχρονίζεται σε ρυθμούς παγκόσμιους αναδεικνύοντας την ενότητα των πολιτισμών, την οικουμενικότητα των πολιτισμών.zenσωκτρα

Δεξαμενές χαράς

 

δεξαμενες

Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε ότι έχετε μέσα σας μια δεξαμενή που θα την ονομάσετε δεξαμενή χαράς και κάθε μέρα θα ρίχνετε μέσα της τις όμορφες στιγμές της καθημερινότητας σας, φροντίστε για την καθημερινή τροφοδοσία της.

Αυτός είναι ένας τρόπος να παρατηρούμε, να συνειδητοποιούμε, να αναγνωρίζουμε τις απλές καθημερινές αλλά σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Ετσι γεμίζουμε με ευγνωμοσύνη για όλα τα καθημερινά θαύματα , γιατί θαύματα είναι, άλλωστε η ζωή από μόνη της είναι ένα θαύμα.

Αυτά τα αποθέματα χαράς μέσα μας αντισταθμίζουν τις πίκρες και τις δυσκολίες της ζωής μας.

Βιωματικό

ποιθυρρε

Η εφημερίδα μου συμπλήρωσε 6 χρόνια ζωής, κάποιοι γνωρίζετε και την έντυπη έκδοση, κάποιοι με γνωρίζετε μόνο μέσα από την ηλεκτρονική Μήτιδα.  Σκέφτηκα να γράψω ένα κείμενο βιωματικό και να το μοιραστώ μαζί σας.

Πριν μερικά χρόνια γλίστρησα στο μπάνιο και χτύπησα το δεξί μου χέρι ψηλά κοντά στον ώμο, ήταν πολύ δυνατό το κτύπημα που σχεδόν σε ημιλιπόθυμη  κατάσταση σύρθηκα στο υπνοδωμάτιο μου. Το πρωί όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι το χέρι μου πονούσε πολύ και δεν είχε επανέλθει, δεν μπορούσα να το σηκώσω στην ανάταση, έβαλα τα κλάματα. Ήταν το δεξί χέρι και δεν μπορούσα να φροντίσω τον εαυτό μου και είχα τόσα πολλά να κάνω μέσα στη μέρα.

Σκούπισα τα δάκρυα και πήγα σε ορθοπεδικό ο οποίος αφου με εξέτασε μου είπε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην επανέλθει το χέρι μου. Η επιστήμη είχε κάνει την διάγνωση της και μετά έκανα και εγώ τη δική μου δια-γνωση , και είπα « το χέρι μου θα επανέλθει γιατί το θέλω πολύ». Μου έγραψε φυσικοθεραπείες και πρόσθεσε « στις 5 πρώτες θεραπείες θα φανεί αν θα επανέλθει το χέρι σας» και μετά έκανα και εγώ τη δική μου εκτίμηση « θα κάνω όσες χρειάζονται μέχρι να επανέλθει το χέρι μου». Έφυγα από το ιατρείο τσαντισμένη και πεισμωμένη και όσο απομακρυνόμουν από αυτό τόσο καλύτερα αισθανόμουν και τόσο μεγάλωνε η αποφασιστικότητα μου « χεράκι μου εγώ θα σε κάνω καλά».

Πριν κοιμηθώ το βράδυ σκέφτηκα ότι καμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να μας βοηθήσει εάν η θεραπεία δεν ξεκινήσει πρώτα μέσα μας, οι φυσικοθεραπείες θα ήταν συμπληρωματικές της δικής μου απόφασης να θεραπευτώ, γιατί η θεραπεία δεν είναι σωματική απόφαση αλλά κυρίως πνευματική.

Το πρωί ξύπνησα προσπαθώντας να τα κάνω όλα με το αριστερό χέρι και τότε άρχισα να γελάω με τον α-δέξιο τρόπο μου και να διασκεδάζω πολύ με την καινούργια μου κατάσταση. Καταστάσεις που παλαιότερα μου προκαλούσαν ένα απλό μειδίαμα τώρα μου προκαλούσαν γέλιο, ήταν σαν να είχαν στήσει  χορό μέσα μου οι ορμόνες της ευτυχίας. Δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου, πρώτη φορά συνειδητοποίησα τις τεράστιες δυνάμεις που είχα μέσα μου που κινητοποιήθηκαν  για να με βοηθήσουν.

Σε λίγο χτυπούσα το κουδούνι του φυσικοθεραπευτή, όταν άνοιξε η πόρτα αντίκρισα έναν άνθρωπο καταβεβλημένο από τη θλίψη. Ξεκίνησα να εκτελώ τις ασκήσεις μετά από τις υποδείξεις του, μερικές ήταν επώδυνες, μου έδωσε και ασκήσεις και για το σπίτι. Σ’όλη τη διάρκεια που εκτελούσα τις ασκήσεις μιλούσε στο τηλέφωνο με συγγενικά του πρόσωπα που έκαναν  χημειοθεραπείες.

Οι ασκήσεις που μου έδωσε για το σπίτι ήταν επαναλαμβανόμενα βαρετές, έτσι αποφάσισα να κάνω ένα δικό μου πρόγραμμα θεραπείας που το ονόμασα ντίσκο-θεραπεία, έκανα τις ίδιες ασκήσεις χορεύοντας ντίσκο μουσική της δεκαετίας του 80, κάθε μέρα λοιπόν χόρευα 2 ώρες ντίσκο προσπαθώντας να κάνω τις φιγούρες του Τραβόλτα.

Όταν το είπα την άλλη μέρα στον φυσικοθεραπευτή έβαλε τα γέλια, κάτι που το είχε άλλωστε πολύ ανάγκη. Εκείνη τη μέρα επίσης συνειδητοποίησα ότι η βοήθεια μας προς τους άλλους δεν είναι απαραίτητα λεκτική και συμβουλευτική και κυρίως δεν πρέπει να είναι παρηγορητική γιατί αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι ουσιαστικά βοηθητική, δεν είναι αυτό που έχουν ανάγκη  εκείνη τη δύσκολη στιγμή οι άλλοι. Η παρηγοριά βάζει τον άλλο σε θέση μειονεξία και αδυναμίας έχοντας κάποιον απέναντι του που νιώθει και είναι καλά. Η παρουσία και μόνο κάποιου στο πλευρό του άλλου είναι ένα εξωλεκτικό μήνυμα και μοίρασμα με μεγάλη θεραπευτική δύναμη.

Και καθώς επανερχόταν το χέρι μου και ολοκληρωνόταν η αποθεραπεία, ολοκληρωνόταν ταυτόχρονα και μια εμπειρία ζωής που ξεκίνησε με κλάματα και έκλεισε ως ευλογία.

Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το μυστηριώδες ταξίδι που είναι η ζωή, ας αναγνωρίσουμε αυτή την αδυναμία μας γιατί ετσι μπαίνουμε δυναμικά στη ζωή και ετσι μόνο μπορούμε να καλωσορίζουμε ότι η ζωή μας φέρνει.